Inepiphaniadomini

xp̄o ⁊ ī mortē qͥd eris ⁊ qͣl̓ ſentēcia dat̉auaris luxurioſis ⁊cͣ. gͦ diſce vbi ſit ſapīa¶ Scd̓o diſce qͥd ſit ꝟtus. h̓ on̄dit̉ fortitudo ſpūalis q̄ notant̉ d̓r̄ ꝟtus ⁊ nō fortitudo. Qm̄ fortitudo ē duplex .ſ. corꝑal̓⁊ ſpūalis. Fortitudo corꝑalis nō eſt virtus inqua deꝰ ſit q̄rendꝰ. qꝛ aīalia brutaſūt forciora hoībꝰ. ꝟbi gr̄a. Fortitudo eſtluctare ſꝫ vrſus vīcet vos modo appreciamini. Ideꝫ de curſu ſꝫ vnꝰ equꝰ ſuperabitvos. idē de ſaltare vnꝰ ceruꝰ ſaltabit plꝰIdē fortitudo ē portare onꝰ ſꝫ plus portat mulꝰ. Licꝫ gͦ fortitudo corꝑal̓ ſit bona. ⁊ ẜuiat qn̄qꝫ. tn̄ nō eſt ꝟtus. Sꝫ fortitudo ſpūalis ſicut eſt reſiſtere et ꝯͣdicerepctīs. iſta eſt ꝟtus nō dimittere bonā etſctām vitā inceptā nec pn̄iaꝫ iſta eſt virtus. Itē tenere ⁊ ẜuare firmit̉ bonas ordinacōnes ꝓ vtilitate ꝯmunitatis. hec eſtvirtus ſpūalis de qͣ debet hō gloriari ⁊ ſeappreciare ⁊ nō de fortitudīe corporali q̄eſt coīs hoībꝰ ⁊ iumentis. De iſta fortitudīe corporali nō ſe appreciabat̉ dauidlicꝫ eſſet fortiſſimus. qꝛ adhuc puer. xvj.ānoꝝ qn̄ cuſtodiebat oues pr̄is ſui ⁊ adeos veniebt leo vel vrſus dauid auferebat ab eis predā ⁊ occidebat eos vt patꝫjͣ. Re. xvij. Nā leonē ⁊ vrſū int̓feci egoẜuus tuꝰ. Sꝫ gl̓abat̉ de fortitudīe ſpūali de qua dicebat deo. Fortitudine meaꝫad te cuſtodiaꝫ .ſ. reſiſtendo ⁊ ꝯͣdicendopeccatis. Ꝙꝛ deus ſuſceptor meꝰ es p̄s..lviij. Iō ſcūs paulus ꝓ nob̓ orando dicebat. Det nob̓ deus ẜm diuicias gl̓e ſueꝟtutē .ſ. fortitudīs ſpūalis corroborari.ꝑ ſpm̄ ſcm̄ eius n interiori hoīe. Ad eph̓.iij. Diſce vbi ſit intellectꝰ. Ecce iuſti ciaiudicialis ſiue intellectualis. q̄ ꝑtinet adiudices. Diceret aliqͥs īproprie loqͥtur.ꝙ v̓tus iuſticie dicat̉ intellectꝰ. Rn̄o ꝙhͦ notant̉ dicit ad on̄dendū iudicibꝰ ꝙ iuſticia nō eſt fienda ẜm ſenſualitate ſꝫ racionabilit̉ ꝑ intellectū. ꝟbi gr̄a. Si litigātcorā iudice diues ⁊ pauper. diues ꝓmittit iudici pecuīas ⁊cͣ. pauꝑ ꝟo plorat Si

iudex vult iudicare ẜm ſenſuꝫ viſus quiavidet diuitē ꝓmittente ſibi ⁊cͣ paupereflentē non bene iudicabit. Sed ꝑ intellectum examinata pͥus cauſa debet dare iuſticiā pro illo qui habet bonum ius ſiueſit diues ſiue pauper. Item non debet ſēſu auditus iudicare. verbi gracia Si nobilis baro miles ⁊ ruſticus litigant corāiudice ⁊ nobilis loquitur minando ⁊cͣ.Iudex non debet iudicare ẜm aures. ſedper intellectum dando iuſticiā rectam etſentenciā pro illo qui habet ius rectū. etnihil debet timere. Item nec ſenſu tactꝰverbi gracia. ſi ꝯſanguineꝰ iudicis litigatcorā eo cū extraneo vel iudeo. pater velfrat̓ vel ꝯſanguineꝰ tāgant iudicē in carne vel ſanguine nō debet iudicare ẜm tactum ſꝫ ꝑ intellectū et racōem. Quoniamiudex in iudicio non debet cognoſcere necpatrē nec matreꝫ nec fratre nec amicum.Sꝫ extra iudiciū faciat eis bonū feſtumIte nec ſęnſu olephactus ¶ Nota ꝙ legitur in talmuth de illo falſo meſſia bartoſinā incātatore qui dicebat ſe ꝑ odoratū iudicare quis eſſet bonus vel malus.quē iudei voluerunt probare ⁊ clauſis ſibi oculis ſtatuerūt coram eo duos homines ⁊ vnus erat bonus ⁊ alius prauuset malus. Qui male ſentenciauit Ideo fuit male ſentenciatus. Item nec ſenſu guſtus ſcilicet propter conuiuia vel dona.ſeu encenia. Dic de illo rege cui fuit preſentata pulchra anguilla. et quia ſapuitſibi dedit ſentenciam pro illo qui preſentauerat ſibi anguillam. Cum autem cancellarius contradiceret quia contra iuſticiam. Reſpondit rex. Uere anguilla ſapuit nobis. Ideo de iudice̓ dicit ſcriptura ſancta. Non ẜm viſionem oculorumiudicabit neqꝫ ẜm auditum aurium arguet ſed iudicabit in iuſticia pauperes et arguet in equitate pro māſuetis terre. Iſaye nono. ¶ Quarto diſce vbi ſit longanimitas vite. Ecce hic temperā cia corporalis. Sed quare vocat eam ſic ⁊ non