recordaret̉ niſi de vno peccato. et de illo dūtaxat confiteret̉ in ꝑticulari et de oblitis in generali. ꝯmunicādo gratiā chriſti obtineret ſcd̓mſco. in iiij. di. ix. imo multotiēs oblita peccata virtute ſacramēti ad memoria reducunt̉. Et tūc tenet̉ homo poſt ſuſceptū corpus chriſti qͣꝫ citius poteſt ꝯfiteri de illis in ſpeciali. quod etiā tactū eſt a nobis dū diximus de reiteratōe ꝯfeſſionis. Secūda diligētia eſt feruētis oratōisDebēt vtiqꝫ qui cōmunicare habent per aliquod ſpacium ante orareferuēter. Tercia diligētia eſt pie meditationis. Debet etiam pie mediditari et ꝯtemplari clemētiam et amorem domini noſtri ieſu chriſti q̄nobiſcū eſſe dignat̉ in venerabili ſacramēto. ¶ Terciū quod eſt neceſſarium cōmunicātibꝰ dicit̉ reuerētia. Debēt nanqꝫ corpus chriſti ſume̓cum reuerētia et honore genuflexi videlicet et pectora ſua tudentesdicētes ceturionis verba math̓. viij. Domine nō ſum dignus ⁊cͣ. Et d̓hoc deuotiſſimū eſt exemplū illud mēteqꝫ ſolicita ſpeculandū qd̓ d̓ beato hiero. euſebius in eius trāſitu narrat. Scribit em̄ ſic. Quidam frater ad locum accedēs ſanctiſſimū corpus ieſu chriſti ſecū tulit. qd̓ vbihiero. vir domini videre potuit nobis ei auxiliantibꝰ ꝓſtrauit ſe ī terram ꝓtmus ⁊ voce et lacrimis quātum poterat clamabat d. Dn̄e qͥsego ſum vt ſim dignus ꝙ ſub tectū meū intres. Meruit hoc pctōrhomo. Certe dn̄e nō ſum dignus. Nūquid ego melior ſum qͣꝫ omēspatres mei. Tu moyſi noluiſti vno ictu oculi te mōſtrare. Cur nūc tātum te humlias vt patiariſ ad homine deſcēdere publicanū ⁊ peccatorem. Cūqꝫ ꝓximus eſſet ſacerdos erigēs ſe vir glorioſus genibꝰ flexiſeum cūctis tenentibꝰ magnis lacrimis et ſuſpirijs et quāpluries ꝑcutiens pectus ſuū dixit. Tu es dn̄s meus et deus meus qui ꝓ me paſſus es. an forte alius. Certe tu es ille qui cum deus eſſes ſolus ante tepora et ſine principio genitus a deo patre eterna et inueſtigabili generatōe qui cum ip̄o patre et ſpūſancto vnus deus es ꝑmanes illudquod eras et es intra vnius puelle corpuſculū te clauſiſti factus homo. Tu nepe es ille quē in iordanē baptiſante iohāne vox ſubito paterna celitus intonuit. hic inquiēs ē filius meus dilectus in quo mihi bene compaciū ip̄m audite. Et ſpūſſanctus in te in colūba deſcēdēſte eſſe vnū cum patre et eq̄dem in ſubſtātia declarauit. Tu bone ieſuꝓ me crucis tam grandis in tuo iſto quod cerno p̄ſens corꝑe ſuꝑtuliſti ſuꝑpuciū vt morteꝫ quā meis incurxerā flagicijs interimeres. ⁊ animas antiquoꝝ quās dudū dyabolica nequicia infernalibus māſionibus detinebat recuperares. et totam humanā naturā que corruerat īmortem ꝑpetuam tuo cum ip̄a pacificato patre ad vitā interminabilēreuocares. Tu es vitā vitalis et amabilis atqꝫ iocunda. Multaqꝫ aliaaddidit verba miſterijs deuotiſſimis plena. Quibꝰ finitis vir domini