ſcientie. Ad primū ergo argumētuꝫ dicit bonauētura. ꝙ in die iudicijnō ſolum demon erit accuſator imo etiam cor noſtꝝ. Vnde de exterioribꝰ accuſabit dyabolus. de ſecretis vero cōſciētia ꝓpria. Ad ſecūdū patet reſpōſio ꝑ di. iam factā de duplici cognitionē. Ad tercium vero.ꝙ notior eſt operatio qͣꝫ ſubſtātia dicit bon̄. ꝙ verum eſt de operatōeextrinſeca. De intrinſeca aūt nō habet ſemꝑ veritatē Multe enim resſunt nobis note quarum virtutes et oꝑationes nos latēt. Vel dicen-dum ꝙ illud habet locum in operatione naturali. non in oꝑatione voluntaria. Operatio em̄ naturalis ẜm quod naturalis eſt. ita ſe naturaliter nata eſt rep̄ſentare nec ſe occultare poteſt ſicut nec ſubſtantiaimo per ip̄aꝫ manifeſtat̉ ſubſtātia dū plus habet de rōne actualitatis.ac ꝑ hoc manifeſtatōis et lucis. In oꝑatiōe aūt volūtaria ſecus ē. Nācū ſubſtātia naturaliter ſe rep̄ſentet ſicut naturaliter eſt ⁊ ſe occultarenō poſſit. oꝑatio volūtaria ſicut volūtarie exijt in eſſe ita ⁊ volūtariemanifeſtat̉ ⁊ ita occultari pōt imo nō manifeſtat̉ niſi homo velit. Talia aūt ſunt quē latēt in ſecreto noſtre cōſciētie. Ideo qͣꝫuis dyabolꝰ videre poſſit animā ꝓpriā virtute. nō tn̄ pōt illā cōſpicere. Et ſic ꝯcludit̉ꝙ certitudinaliter demones archana pectoris noſtri ſcire nō valent.¶ Secūdo videndū eſt qualiter cogitatōes cognoſcunt̉ reſpectu āgēli. Et licet hermes in li. que fecit de quattuor materijs et quidā alij cōtendāt ꝓbare nō latere ip̄os angelos cogitatōes noſtras. verūtamēin hac ꝑte inherebo doctrine ſancti tho. Colligo itaqꝫ ex eiꝰ dictis īprima ꝑte ſumme q. lvij. Et in ij. ſcripto ſen. di. viij. arti. v. ea que ꝓ ſolutione huius dubij faciūt. Dico ergo ꝙ cogitationes poſſunt dupli-citer cōſiderari. Vno modo ꝓut ſunt in ſua futuritiōe. Alio modo ꝓut ſunt in ſua p̄ſentialitate. Primo modo ſcꝫ ꝓut cogitatōes ſunt fu-ture naturaliter cognoſci vl̓ videri ab angelo nec ab homine poſſuntCuius rō eſt qꝛ futura nō cognoſcunt̉ niſi ẜm qd̓ hn̄t determinatuꝫeē in ſua cā. Sꝫ cogitatōes cordis nō hn̄t determinatū eē in volūtate.qꝛ volūtas ſe hꝫ ad vtrūlibet. ⁊ iō nō pn̄t cogͦſci. Scd̓o mō cogitatiōescordis pn̄t cōſiderari ꝓut ſunt in ſua pn̄tialitate. Et hoc duobꝰ modisVel ꝓut ſunt in ſuo pͥncipio vel ꝓut ſunt in ſigno. Primo modo prout cogitationes ſunt ſolum in ſuo principio ſcꝫ cogitationes in intel-lectū et affectiones in affectu vel volūtate ita ꝙ ex cogitationibꝰ nōreſultat aliquod exterius ſignū puta aliquis effectus vel motus ī corde. Et ſic ſolus deus cogitationes cognoſcit. Primo ratione cauſalita-tis. Quia ille ſolus cogitationes cognoſcit. cui ſoli ſubiacet intellectus⁊ voluntas creature rationalis. et qui ſolus poteſt operari in eam eteſt eius principale obiectum et finis vltimus. Sed hoc proprium eſtdei. ergo nec angelo nec homini conuenit ſed ſoli deo. Secundo hoc