et noſtri doctores opinant̉ ꝙ ita plenoeſt iſte aer caliginoſus demonibꝰ et ſpiritibus malignis. ſit ſol̓ radius tenuCimis puluitul̓ Si volum ergo ī haccōtiuua pugna victores exiſtē dedeuisdeuotis orōibꝰ de celo au xiliū poſtulaeExemplo Theodolij. de quo legitur inhiltō. Roͣ. ꝙ cū Eugenis et arbogaſtocū inſtructa acie alpiū tranſitus tenuiſſent. Theedolius exꝑs ſomni ac cibiorōi incūbens totā noctem ꝑuigil exegit. cū tn̄ ſe eſſe a ſuis deſtitutū ſciret.fiducialit̓ arma arripiēs. ſignoqꝫ crutis ſe inuniēs p̄lis ſe dedit. ac ſe in bellum etiaꝫ ſi necem ſequeret̉ victor futurus īmiſit. Cum autē ad cōgreſſionemventū ē vehemes turbo a ꝑte theodolijin ora hoſtium ruit. qui et ab eius p̄teſpicula miſſa valenter hoſti infligēt. ethoſtili manū miſſa repelleret. Si ergoꝓ inſtanciā orōnis deqͥ dat victoriā horcōtra hoīes. multomagis dabit hominideuoto cōtra demones. Quia ergo mōeſt tempij pugnandi. eſt tempij orandiet de hoc tꝑe dicit̉. ij. Regū. x. Eo tꝑequo ſolent reges ad bella ꝓcedere miſitDauid Ioab et ſeruos ſuos cū eo ⁊ vniu̓ſum iſrabel vt valtarēt filios Amon.Nunc eſt tempo quo reges. id ē boui homines ſerplos regentes. qa ſitut dicitGenata Vis regnū magnū dabo t̉ teipſum: ad bella ꝓcedunt. qͣꝫ totidit cū diabolo cōfligerēt. ſitut em̄ dicit Apoſt.Ephe. vi. Non eſt nobis colluctacio aduſus tarnē et ſanguinē. ſed adu̓ſus pn̄cipes et poteſtates te. harū. cōtra ſpiritualia nequicie in celeſtibus Et ꝓpterhoc verqͥ dauid xp̄s ſerues ſuos mittitvt vaſtent filios Amon. id ē demones.Eimiimahoīes tenitatōibus onerantes. Amcueūi interp̄tatur deuorans. Iarratur īvitaſpatrum. ꝙ Iulianus apoſtota ⁊cͣRequire in precedenti ſermone in fine.¶ Tercō dito ꝙ tempo pn̄s eſt nobisindultū ad virtutū plantariā extolendami. Debet em modo bonē homo excōlere animam ſuam extirpando vicia etplantādo virtutes. ſicut dicitur Iroū.xxviij. Diligenter exerce agrum tuū.et hoc debet facē̓ nō ſolū ex ēplo pri ſedetiam exemplo phōrum. Iarrat tnīniApuleges̄ ī libro de deo ſocratis. ꝙ nihil eque mirandum ꝙͣ cum oēs cupiātbene viuere. et ſciant non alia quemꝙͣre viuere ꝙͣ animo; nec fieri poſſe. qm̄vt optime viuas animus colendus ſit.et tamen hoīes animimi ſuum non colunt. videmus hores multū eſſe ſollicitos de ortis ſuis excolendis. ⁊ nichil curare de aīarum ſuarū tulturis. et ꝓpter hot beatus Augi. in libro de verbodui. Quid ꝓdeſt archa bonis plena. etinanis cōſciencia; bona vis hrē. et bouus elſe non vis. Erubeſcē debes de bonis tuis ſi domus plena eſt bonis et tehabet malū. Excolat ergo hō cōſciencieſue ortum. qꝫ ad hoc eſt pn̄s tempo indultū. Vnde dr̄ in Can. Tempus putacionis aduenit. Homo ſcd̓m Vhm̄ eſttranſuerſa arbor Vnde fieri debet de houiine ſicut de putanda arbore. Arbortū quando putat̉ preſcidit̉. et ſurculoei nobilioris ligni inſeritur. Sit ſimiliter in homine debet preſcidi rauiq voluptatis ꝓprie. et debet ſibi inſeri ramius obediencie O ꝙͣ libenter poſſemēnobis precidere ramum volūtatis ꝓpͥtdicit eū Bern̄. Telle ꝓpͥam volūtatē