Liber

re: ſufficiat interim eis qͥ extendi non valentin ampliꝰ id qd̓ de hac re in ſermone quodā ꝓferendo ad aures ppl̓i xp̄iani diximꝰ: dictūqꝫꝯſcripſimꝰ. Inter cetera em̄ cum ꝑ ſcripturarū ſanctaꝝ teſtimonia docuiſſem: de vtroqꝫ ꝓcedere ſpm̄ ſctm̄. Si gͦ īquā ⁊ d̓ patre ⁊ de filio. ꝓcedit ſpūſſctūs: cur filiꝰ dixit: de pr̄e ꝓceditcur putaſ niſi quēadmodū ſolet ad eū referre⁊ qd̓ ip̄ius eſt de quo ⁊ ip̄e eſt; Un̄ ⁊ illud ē qd̓ait. Mea doctrina nō eſt mea: ſed eius qͥ memiſit. Si igit̉ hic intelligit̉ eiꝰ doctrina quā tn̄dixit nō ſuam ſed patris qͣꝫtomagis illic ītelligendus eſt: ⁊ de ip̄o ꝓcedere ſpūſſctūs: vbiſic ait. De patre ꝓcedit: vt nō diceret de menō ꝓcedit? A quo aūt hꝫ filiꝰ vt ſit deꝰ (Eſt em̄de deo deus): ab illo habet vtiqꝫ vt de illo etijam ꝓcedat ſpūſſctūs: ac ꝑ hoc etiā ſpūſſctūsvt etiaꝫ de illo ꝓcedat ſic̄ ꝓcedit d̓ pr̄e: ab ip̄ohabet pr̄e. Hic vtcūqꝫ etiā illud intelligit̉ qͣꝫtūa talibus quales nos ſumꝰ intelligi pōt: cur n̄dicat̉ natus eſſe: ſed potiꝰ ꝓcedere ſpūſſcūs:qm̄ ſi ⁊ ipſe filiꝰ diceret̉: amboꝝ vtiqꝫ filiꝰ diceret̉: qd̓ abſurdiſſimū eſt: Filiꝰ quippe nullus ēduorū: niſi patris ⁊ matris. Abſit aūt vt interdeū patrē: ⁊ deū filiū aliqͥd tale ſuſpicemur: qꝛnec filius hoīs ſimul ex matre ⁊ pr̄e ꝓcedit: ſꝫcum in matrē ꝓcedit ex pr̄e. non tunc ꝓceditex mr̄e. ⁊ cum in hāc lucē ꝓcedit ex matre: nōtunc ꝓcedit ex pr̄e. Spūs aūt ſctūs nō de pr̄eꝓcedit in filiū. ⁊ de filio ꝓcedit ad ſctīficandācreaturā: ſꝫ ſimul de vtroqꝫ ꝓcedit qͣꝫuis hoc filio pater dederit: vt quēadmodū de ſe ita deillo qͦ procedat. Neqꝫ em̄ poſſumꝰ dicere ꝙ n̄ſit vita ſpūſctūs: cū vita pater: vita ſit filiꝰ: ac§º ꝑ hoc ſicut pater cū habeat vitā in ſemetipſodedit ⁊ filio vitā habere in ſemetipſo: ſic ei dedit vitā ꝓcedere de illo: ſicut ꝓcedit ⁊ de ipſo.Hec de illo ſermone in hunc libꝝ trāſtuli: ſꝫ fidelibus non infidelibꝰ loquēs. Ueꝝ ſi ad hācimaginē ꝯtuēdā: ⁊ ad vidēda iſta qͣꝫ vera ſintq̄ in eoꝝ mente ſunt: nec tria ſic ſunt vt tres ꝑſone ſint: ſed oīa tria hoīs ſunt q̄ vna ꝑſona ēminus idonei ſunt: cur nō de illa ſūma trinitate que deus eſt credūt potius qd̓ in ſacris litteris inuenit̉: qͣꝫ poſcunt liquidiſſimā reddi ſibi rationē: que ab humana mēte tarda ſcꝫ infirmaqꝫ non capit̉. Et certe cū incōcuſſe crediderint ſcripturis ſctīs tanqͣꝫ veraciſſimis teſtibus agant orando ⁊ querēdo ⁊ bn̄ viuendovt intelligāt: id ē vt qͣꝫtū videri pōt videaturmente qd̓ tenet̉ fide. Quis hoc ꝓhibeat: īmovero ad hoc quis nō hortet̉? Si aūt ꝓptereanegandū putāt iſta eſſe: qꝛ ea non valēt cecismentibus cernere: debēt ⁊ illi qͥ ex natiuitate

ſua ceciſunt: eſſe ſolē negare. Lux ergo lucetin tenebris. Ꝙ ſi eā tenebre nō cōprehendūtilluminent̉ dei dono prius vt ſint fideles: ⁊ incipiāt eſſe lux in cōꝑatione infideliū. Ac ꝑ hocp̄miſſo fundamēto edificent̉ ad vidēda q̄ credūt: ⁊ aliqn̄ poſſint videre. Sunt em̄ q̄ ita credunt̉: vt videri iā oīno non poſſint. Non enīxp̄s iterū in cruce videndus ē. Sed niſi hͦ credat̉ qd̓ ita factū atqꝫ viſum eſt: vt futurū atqꝫvidendū iam non ſperet̉: non ꝑuenit̉ ad xp̄mqualis ſine fine videndus ē. Quātū vero attinet ad illā ſūmā: ineffabilē incorꝑalē: immutabilēqꝫ naturā ꝑ intelligentiā vtcūqꝫ cernēdaꝫnuſqͣꝫ ſe meliꝰ regēte dūtaxat fidei regula acies humane mentis exercet: qͣꝫ in eo ꝙ ip̄e hō īſua natura melius ceteris aīalibꝰ: melius etiam ceteris aīe ſue partibꝰ habet qd̓ ē ip̄a mēsCui quidā rerum inuiſibiliū tributꝰ eſt viſus:⁊ cui tanqͣꝫ in loco ſuꝑiore atqꝫ interiore honorabiliter p̄ſidente: iudicanda oīa nunciāt etiam corporis ſenſus: ⁊ qua nō eſt ſuperior cuiſubdita regenda eſt niſi deus. Uerum interhec que multa iam dixi: ⁊ nihil illiꝰ ſumme trinitatis ineffabilitate dignū me dixiſſe audeoprofiteri: ſed confiteri potius mirificatam ſciēᵏtiam eius ex me inualuiſſe: nec poſſe me ad illam. O tu aīa mea: vbi te eē ſentis: vbi iacesvbi ſtas: donec ab eo qui propitius factus eſt Ioībus iniquitatibus tuis ſanent̉ om̄es lāguores tui? Agnoſcis te certe in illo eſſe ſtabulo: ᵛquo ſamaritanus ille ꝑduxit euꝫ quē repperita multis latronibus inflictis vulneribus ſemiuiuū. Et tn̄ multa vera vidiſti: nō his oculis qbus vident̉ corpora colorata: ſed eis ꝓ quibꝰorabat qui dicebat. Oculi mei videāt equitatem. Nempe ergo multa vera vidiſti: eaqꝫ diſcreuiſti ab hac luce qua tibi ea lucente vidiſtiattolle oculos in ip̄am lucem: ⁊ eos in eam fige ſi potes. Sic em̄ videbis quid diſtet natiuitas verbi dei a proceſſione doni dei: propterquod filius vnigenitus non de patre genituꝫ(alioquin frater eius eſſet) ſed procedere dixit ſpiritumſanctum. Unde cum ſit communio quedam conſubſtantialis patris ⁊ filij amborum ſpiritus: non amborum quod abſit dictus eſt filius. Sed ad hoc dilucide perſpicueqꝫ cernendum: non potes ibi acieꝫ figere: ſcioquia non potes. Uerum dico: mihi dico: quidnon poſſum ſcio. Ipſa tamen tibi oſtendit inte tria illa: in quibus te ſumme ipſius qͣꝫ fixisoculis contemplari nondum vales: imaginētrinitatis agnoſcas. Ipſa oſtendit tibi verbūverum eſſe in te: quando de ſciētia tua gignitur: id eſt quando quod ſcimꝰ dicimus: qͣꝫuis

Ibideꝫ.

Ioh̓. 5.

Ioh̓. j.

Ioh̓. j5.

Ioh̓. 15.

Ibidē. jor

Lucꝭ. jo.

Psͣ. .16.

Psͣ. 138.

Ioh̓. i.