XV

nullius gentis lingua ſignificantem vocem:vel ꝓferamꝰ: vel cogitemꝰ. ſed ex illo qd̓ nouimus cogitatio nr̄a formet̉: ſitqꝫ in acie cogitantis imago ſimilima cogitatōis eius quaꝫmemoria ꝯtinebat iſta duo ſcꝫ velut parenteꝫac ꝓlem tertia volūtate ſiue dilectōe iungente. Quā quidē voluntatē de cogitatiōe ꝓcedere: nemo em̄ vult ꝙ oīno qͥd vl̓ quale ſit neſcit: non tn̄ eſſe cogitationis imaginē: ⁊ ideoquandā in hac re intelligibili natiuitatis ⁊ ꝓceſſionis inſinuari diſtantiā: qm̄ nō hoc eſt cogitatione ꝯſpicere qd̓ appetere: vel etiā ꝑfruivoluntate: cernat diſcernatqꝫ qui pōt. Potuiſti ⁊ tu: qͣꝫuis non potueris: neqꝫ poſſis explicare ſufficienti eloquio: qd̓ inter nubila ſimilitudinū corꝑaliū: que cogitationibꝰ humanisoccurſare nō deſinunt vix vidiſti. Sed illa luxque nō eſt qd̓ tu: ⁊ hoc tibi oſtendit aliud eſſeillas incorꝑeas ſimilitudines corporū: ⁊ aliudeſſe verū: qd̓ eis reprobatis intelligentia contuemur: hec ⁊ alia ſimiliter certa oculis tuisinterioribꝰ lux illa monſtrauit. Que igit̉ cauſa eſt cur acie fixa ip̄am videre nō poſſis: niſivtiqꝫ infirmitas? Et qͥd tibi eā fecit niſi iniquitas? Quis ergo ſanat oēs languores tuos: niſi qui ꝓpitius fit oībus iniquitatibus tuis? Librū itaqꝫ iſtū iam tandē aliqn̄ precationē melius qͣꝫ diſputatione concludam.d Omine deus noſter: credimus in te patrem: ⁊ filiū: ⁊ ſpm̄ ſctm̄ Neqꝫ em̄ diceret8 veritas. Ite baptiſate oēs gentes in noīe patris ⁊ filij ⁊ ſpūſſctī: niſi trinitas eſſes. Nec baptiſari nos iuberes dn̄e deus in eius nominequi nō eſt dn̄s deus. Neqꝫ diceret̉ voce diuīaAudi iſrael: dn̄s deus tuꝰ deus vnꝰ eſt: niſi trinitas ita eſſes vt vnus dn̄s deꝰ eſſes: Et ſi tudeus pater ip̄e eſſes: ⁊ filius verbū tuum ih̓schriſtus ipſe eſſes ⁊ donum veſtrum ſpirituſſanctus: non legeremus in litteris veritatis.P. Miſit deus filium ſuum. nec tu vnigenite diceres de ſpirituſancto. Quem mittet pater ī5. nomine meo: ⁊ quem ego mittam vobis a patre. Ad hanc regulam fidei dirigēs intentionem meam quantū potui: quantum me poſſe feciſti: queſiui te ⁊ deſideraui intellectu videre quod credidi: ⁊ multū diſputaui ⁊ laboraui. Dn̄e deus meus: vna ſpes mea. exaudime ne fatigatus nolim te querere: ſed queraꝫſaciem tuam ſemper ardenter. Tuda querēdi vires qui inuenire te feciſti: ⁊ magis magiſqꝫ inueniendi te ſpem dediſti. Eoram te eſt firmitas ⁊ infirmitas mea. Illā ſerua: iſtaꝫ ſanaCoram te eſt ſcientia: ⁊ ignorantia mea. Ubimihi aperuiſti: ſuſcipe intrantem. Ubi clauſi

ſti: aperi pulſanti. Heminerim tui: intelligāte: diligam te. Auge in me iſta: donec me reformes ad integrum. Scio ſcriptum eſſe. Inmultiloquio non effugietur peccatum. Sed iyvtinam predicando verbum tuum: ⁊ laudando te tantummodo loquerer: non ſoluꝫ fugerem peccatum: ſed meritum bonum acquirerem: quamlibet multum ſic loquerer. Neqꝫenim homo de te beatus: peccatum pręciperet germano in fide filio ſuo: cui ſcripſit dicens? Predica verbum. inſta opportunc: im 2portune. Nunquid dicendum eſt iſtun nonmultum locutum: qͥ nō ſolum opportune: verūctiam importune verbum tuū dn̄e nō tacebat? Sed ideo nō erat multū: quia tm̄ erat neceſſarium. Libera me deus a multiloquio qd̓patior intus in anima mea miſera in conſpectu tuo: ⁊ confugientem ad miſericordiam tuam. Non em̄ cogitationibus taceo: etiam tacens vocibus. Et ſi quidem non cogitarē niſiquod placeret tibi: nō vtiqꝫ rogareꝫ vt me abhoc multiloquio liberares. Sꝫ multe ſunt coꝓgitationes mee: tales quales noſti: cogitationes hominū quoniam vane ſunt. Dona mihinō eis conſentire: et ſi quando me delectant:eas nihilominus improbare: nec in eis velutdormitando immorari. Nec intantū valeantapud me: vt aliquid in oꝑa mea procedat exillis: ſed ab eis mea ſaltem ſit tuta ſententiatuta conſcientia te tuente. Sapiens quidamcum de te loqueretur in libro ſuo qui eccleſiaſticus proprio nomine iā vocatur. Multa in-quit dicimus ⁊ nō ꝑuenimus: ⁊ conſummatioſermonum vniuerſa eſt ipſe. Cum ergo ꝑuenerimus ad te: ceſſabunt multa iſta que dicimus: ⁊ non peruenimus: ⁊ manebis vnꝰ omnia in omnibus: ⁊ ſine fine dicemus: vnū laudantes te in vnum: ⁊ in te facti etiam nos vnūDomine deus vnus: deus trinitas: quecunqꝫdixi in his libris de tuo agnoſcant et tui. Si qͣde meo: ⁊ tu ignoſce ⁊ tui. Amen.Aurelij Auguſtini de trinitate liber explicitus eſt Annō dn̄i. M. cccc. lxxxxiiij.

n 3

Gal̓. 4.Ioh̓. 14.Ibid.5.

Mat. 72

Psͣ.102.

Deut̓. 5.

psͣ. j9o

Vroū. jo.

.cc1. 43.

Gͣ. 33

2. Thi. 4

. Coꝝ. 15