XV

ſi forte alia ratio reddat̉ de ſpūſctō bis dato:eundē ſpm̄ ſctm̄ datū: cū inſufflaſſet ieſus: d̓ qͦg mox ait. Ite baptiſate gētes ī noīe patris ⁊ filij ⁊ ſpūſſctī: vbi maxime cōmendat̉ hec trinitas ambigere nō debemꝰ. Ip̄e ē igit̉ qui d̓ celo etiā datus eſt die pētecoſtes .i. poſt dies decē poſtqͣꝫ dn̄s aſcendit in celū. Quō ergo deꝰnon eſt qͥ dat ſpm̄ ſctm̄. Immo qͣꝫrus deꝰ eſt qͥdat deū. Neqꝫ em̄ aliqͥs diſcipl̓oꝝ eiꝰ dedit ſpiritū ſctm̄. Orabāt qͥppe vt veniret ī eos qͥbusj. manū imponebāt: nō ip̄i eum dabāt. Quē morē in ſuis p̄poſitis etiā nūc ſeruat eccl̓ia. Deniqꝫ ⁊ ſimon magus offerēs apl̓is pecuniā nonait: date ⁊ mihi hanc ptātem vt dem ſpm̄ ſctm̄ſed cuicūqꝫ inqͥt impoſuero manꝰ accipiat ſpin̄ritū ſctm̄ Quia neqꝫ ſcriptura ſuꝑiꝰ dixerat: videns aūt ſimon ꝙ apl̓i darent ſpm̄ ſctm̄. ſꝫ dixerat: videns aūt ꝙ ꝑ impoſitōꝫ manuū apl̓orūdaret̉ ſpūſſctūs. Propter hoc ⁊ dn̄s ip̄e ieſusſpm̄ ſctm̄: nō ſolū dedit vt deus. ſed etiā accipit vt hō: propterea dictꝰ eſt plenꝰ gratia. Etmanifeſtiꝰ de illo ſcriptū eſt in actibus apl̓oꝝQm̄ vnxit eū deꝰ ſpū ſctō. Non vtiqꝫ oleo viſibili: ſed dono gr̄e: qd̓ viſibili ſignificat̉ vnguēto qͦ baptiſatos vngit eccl̓ia. Nec ſane tūc vnctus eſt xp̄s ſpūſctō: qn̄ ſuꝑ eum baptiſatū velut colūba d̓ſcēdit. Tunc em̄ corpꝰ ſuū .i. eccl̓iam ſuā p̄figurare dignatꝰ eſt: ī qͣ p̄cipue baptiſati accipiūt ſpm̄ ſctm̄. Sed iſta miſtica ⁊ inuiſibili vnctōe tūc intelligēdus ē vnctꝰ: qn̄ verbū dei caro factū ē .i. qn̄ humana natura ſinevllis p̄cedentibꝰ bonoꝝ operū meritis dei ꝟbo eſt in vtero virginis cōpulata: ita vt cū illo fieret vna ꝑſona: ob hoc em̄ ꝯfitemur natūde ſpūſctō: ⁊ virgine maria. Abſurdiſſimuꝫ ēem̄ vt credamꝰ eum cū iaꝫ triginta eſſet ānorum (eius em̄ etatis a Ioanne baptiſatꝰ eſt)accepiſſe ſpm̄ ſctm̄: ſed veniſſe illū ad baptiſma: ſicut ſine vllo omnino pctō. ita nō ſine ſpirituſctō. Si em̄ de famulo eius ⁊ p̄curſore ip̄o. Ioanne ſcriptū eſt. Spūſctō replebit̉ iam inde ab vtero matris ſue: qm̄ qͣꝫuis ſeminatꝰ apatre: tn̄ ſpiritū ſctm̄ in vtero formatꝰ accepitquid de hoīe xp̄o intelligendū eſt vel credendū cuiꝰ carnis ip̄a cōceptio nō carnal̓ ſꝫ ſpirita2. lis fuit? In eo etiā ꝙ de illo ſcriptū ē: ꝙ acceperit a patre ꝓmiſſioneꝫ ſpūſſctī ⁊ effuderit:vtraqꝫ natura mōſtrata eſt: ⁊ hūana .ſ. ⁊ diuīaaccepit qͥppe vt hō: effudit vt deꝰ. Nos aūt acciꝑe qͥdē hoc donū poſſumus pro modulo noſtro: effundere aūt ſuꝑ alios non vtiqꝫ poſſumus. ſꝫ vt hoc fiat: deum ſuper eos a quo hͦ idefficit̉ inuocamus. Nunquid ergo poſſumusquerere. vtrum iam ꝓceſſerat de patre ſpiri

tuſſanctus quando natus eſt filius: an nōdūꝓceſſerat: ⁊ illo nato de vtroqꝫ proceſſit vbinulla ſunt temꝑa: ſicut potuimꝰ querere vbiinuenimus temꝑa: voluntatem prius de hūana mente ꝓcedere. vt querat̉ ꝙ inuentū proles vocet̉: qua iam parta ſeu genita volūtasilla ꝑficit̉. eo fine requieſcēs: vt qui fuerat appetitus querētis ſit amor fruētis. qͥ iā de vtroqꝫ i. de gignente mente: ⁊ de genita notionetanqͣꝫ de parente ac ꝓle ꝓcedat? Non poſſūtꝓrſus iſta ibi queri vbi nihil ex temꝑe inchoatur. vt cōſequenti perficiatur in temꝑe. Quapropter qui pōt ītelligere ſine tꝑe generationem filij de pr̄e: intelligat ſine tꝑe ꝓceſſioneꝫſpūſſctī de vtroqꝫ. Et qͥ pōt ītelligere ī eo qd̓ait filiꝰ: ſicut habet pater vitā in ſemetip̄o: nōſine vita exiſtēti iā filio vitā dediſſe. ſꝫ ita eū ſine tꝑe genuiſſe. vt vitā quā pater filio gignēdo dedit: coeterna ſit vite patris qͥ dedit. intelligat. ſicut habet pater in ſemetipſo. vt d̓ illoꝓcedat ſpūſſctūs. ſic dediſſe filio vt de illo ꝓcedat ſpūſſcūs ⁊ vtrūqꝫ ſine tꝑe. atqꝫ ita dictūſpm̄ ſctm̄ d̓ pr̄e ꝓcedere: vt ītelligat̉. ꝙ etiā ꝓcedit d̓ filio: de pr̄e eſſe ⁊ filio. Si em̄ qͥcquidhabet de patre habet filius. de patre hꝫ vtiqꝫvt de illo ꝓcedat ſpūſſctūs. ſꝫ nulla ibi temꝑacogitent̉ que habent prius ⁊ poſterius: qꝛ omnino nulla ibi ſunt. Quō ergo nō abſurdiſſime filiꝰ diceret̉ amboꝝ. cum ſicut filio p̄ſtat eſſentiā ſine initio temporis. ſine vlla mutabilitate nature de pr̄e generatio. ita ſpūiſctō p̄ſtet eſſentiā ſine initio tꝑis: ſine vlla mutabilitate nature de vtroqꝫ ꝓceſſio. Ideo em̄ cumſpm̄ ſctm̄ genitū nō dicamꝰ: dicere tn̄ non audemus ingenitū: ne in hͦ vocabulo vel duospatres in illa trinitate: vel duos qͥ non ſunt d̓alio quiſpiā ſuſpicet̉. Pater em̄ ſolus nō eſt d̓alio. ideo ſolus appellat̉ ingenitus. Non qͥdēin ſcripturis. ſed in cōſuetudine diſputantiuꝫ⁊ de re tanta ſermonē qualē valuerint ꝓferētiū. Filius aūt de patre natus eſt. ⁊ ſpūſſcūsde patre principaliter: ⁊ ip̄o ſine vllo tꝑis int̓uallo dante: cōmuniter de vtroqꝫ ꝓcedit Diceret̉ aūt filius patris ⁊ filij: ſi quod abhorretab oīm ſanorum ſenſibus eum ambo genuiſſent. Non igitur ab vtroqꝫ eſt genitus: ſed ꝓcedit ab vtroqꝫ amboꝝ ſpiritus.Quid quodam tempore ad ppl̓m diſputatum ſit de differentia generationis ⁊ ꝓceſſionis ſpirituſſancti.Capl̓m. XXVII.Erū qꝛ in illa coeterna ⁊ equali ⁊ incorporali ⁊ ineffabiliter immutabili atqꝫ inſeꝑabili trinitate: difficilimum eſt generationem a ꝓceſſiōe diſtingue

n 2

Actꝭ. 8Ibidem.

Ioh̓. 20.Mat. 28

Ihidē. 10

Math̓. 3

Ibidem

Actꝭ. 2.

Luce .1.

Ioh̓.

Aop̓. 15.