Liber

repromittit̉ nobis multo clarius certiuſqꝫ videbimus: qͣꝫ nūc eius imaginē: qd̓ nos ſumus:ꝑ qd̓ tn̄ ſpeculū ⁊ in qͦ enigmate qui vident̉ ſic̄in hac vita videre cōceſſum eſt: nō illi ſunt qͥea q̄ digeſſimus ⁊ cōmendauimus in ſua mētecōſpiciunt: ſed illi qͥ eā tanqͣꝫ imaginē vident:vt poſſint ad eū cuiꝰ imago eſt quomōcunqꝫreferre qd̓ vident ⁊ ꝑ imaginē quā cōſpiciēdovident̉ etiā illud videre conijciendo: qm̄ nonlē dū pn̄t facie ad faciē. Nō em̄ agit apl̓us: videmus nūc ſpeculū: ſed videmꝰ nūc ꝑ ſpeculumDe his que natura mētis ſubtiliter intuēt̉⁊ eā imaginē dei eē nō ſentiūt. Cap̄. XXIIIIUi ergo vident ſuā mentē quō videqri pōt: ⁊ in ea trinitateꝫ iſtam de quamultꝭ modis vt potui diſputaui: nectn̄ eā credunt vel intelligunt eſſe imaginē deiſpeculū quidem vident. ſed vſqꝫ adeo nō vident per ſpeculū eum qui eſt per ſpeculū nūcvidendus. vt nec ip̄m ſpeculum quod videntſciant eſſe ſpeculū. id eſt imaginē. Quod ſi ſcirent fortaſſis ⁊ eū cuius eſt hoc ſpeculū. per hͦquerendū. ⁊ per hoc vtcunqꝫ interim videndum eſſe ſentirent. fide non ficta corde mundante vt facie ad faciem poſſit videri. qui perſpeculū nūc videtur. Quia fide cordiū mundatrice contēpta. qͥd agunt ītelligendo que d̓natura mētis hūane ſubtiliſſime diſputanturniſi vt ip̄a quoqꝫ intelligentia ſua teſte dānet̉In qua vtiqꝫ nō laborarēt: ⁊ vix ad certū aliqͥd ꝑuenirent: niſi penalibus tenebris inuoluti onorati corpore corruptibili qd̓ aggrauataīam. Quo tandē merito inflicto malo iſto niſi pctī. Un̄ tanti mali magnitudine admonitiſequi deberent agnū qui tollit pctā mundi.Ꝙ beatos faciet fides recta etiā eos qͥ denaturꝭ incorꝑeis neq̄unt diſputare. Ca. XXvO eum nāqꝫ pertinentes etiā longeaiſtis ingenio tardiores: qn̄ ſine huivite reſoluuntur a corꝑe: ius in eisretinendis nō hn̄t inuide poteſtates. Quasille agnus ſine vllo ab eis pctī debito occiſusnō potentia poteſtatis priuſqͣꝫ iuſticia ſanguinis vicit. Proinde liberi a diaboli ptāte ſuſcipiuntur ab angelis ſanctis a malis oībus liberati: ꝑ mediatorē dei ⁊ hoīm: hoīem ieſum xp̄ꝫqm̄ conſonātibus diuinis ſcripturis: ⁊ veteribus ⁊ nouiſqꝫ: ⁊ ꝑquas prenunciatus: ⁊ ꝑ qͣsannūciatus eſt xp̄s: nō eſt aliud nomē ſub celo: in quo oportet hoīes ſaluos fieri. Conſtituuntur aūt purgati ab oī cōtagiōe corruptōnis: in placidis ſedibus: donec recipiant corpora ſua ſed iā incorruptibilia que ornēt nononerēt. hoc em̄ placuit optimo ⁊ ſapientiſſi-

mo creatori vt ſpūs hoīs deo pie ſubditꝰ: habeat feliciter ſubditū corpus. ⁊ ſine fine ꝑmaneat ip̄a felicitas Ibi veritatē ſine vlla difficultate videbimus: eaqꝫ clariſſima ⁊ certiſſima ꝑfruemur. Hec aliqͥd querimꝰ mēte ratiocināte ſed contēplante cernemus quare nō ſit filius ſpirituſſanctus: cū de patre procedat. Inilla luce: nulla erit queſtio: hic vero ip̄a experientia tā mihi apparuit eſſe difficilis: qd̓ ⁊ illisqui hec diligenter atqꝫ intelligenter legēt ꝓculdubio ſil̓r apparebit: vt cū me in ſcd̓o huiusoperis libro alio loco inde dicturū eſſe promiſerim: quotienſcūqꝫ ī ea creatura q̄ nos ſumꝰaliqͥd illi rei fil̓e on̄dere volui: qualecunqꝫ eloquiū meū ſufficiens elocutio ſecuta nō fueritqͣꝫuis ⁊ in ip̄o intellectu conatū me ſenſerī magis habuiſſe qͣꝫ effectū: ⁊ in vna quidem ꝑſonaqd̓ eſt hō inueniſſe imaginē ſūme illius trinitatis: ⁊ in re mutabili tria illa vt faciliꝰ intelligi poſſent: etiā per tꝑalia interualla maximein libro nono mōſtrare voluiſſe. Sꝫ tria vniꝑſone nō ſic̄ hūana poſſit intentio: tribus illisꝑſonis cōuenire potuerunt: ſicut in hoc libroquintodecimo demonſtrauimusInterualla temporū diuine trinitatis nulla ſuntCapitulum. XXVIEinde in illa ſūma trinitate q̄ deꝰ ēdinterualla tēpoꝝ nulla ſunt: ꝑ q̄ poſſit on̄di aūt ſaltē reqͥri: vtrū prius depatre natus ſit filius: ⁊ poſtea de ambobus ꝓceſſerit ſpūſſanctus: qm̄ ſcriptura ſancta ſpm̄eū dicit amboꝝ. Ip̄e eſt em̄ de quo dicit apl̓usQm̄ em̄ eſtis filij dei miſit deus ſpm̄ filij ſui inªcorda vr̄a. Et ip̄e eſt de quo dicit idē filiꝰ. Nonem̄ vos eſtis qͥ loquimini: ſꝫ ſpūs pr̄is vr̄i qͥ loquit̉ in vobis. Et multꝭ alijs diuinoꝝ eloquiorū teſtimonijs cōprobat̉ patris ⁊ filij eſſe ſpm̄qͥ ꝓprie d̓r in trinitate ſpūſſanctus De qͦ itemdic̄ ip̄e filiꝰ. Que ego mittā vob̓ a pr̄e. Et alio Iloco. Quē mittet pr̄ in noīe meo. De vtroqꝫ Iaūt ꝓcedere ſic docet̉: qꝛ ip̄e filius ait. de pr̄eꝓcedit. At cū reſurrexiſſet a mortuis ⁊ apparuiſſet diſcipulis ſuis: inſufflauit ⁊ ait. Accipite ſpm̄ſanctū: vt eū etiā de ſe ꝓcedere on̄derꝫ IEt ip̄a eſt virtus q̄ de ip̄o exibat (ſic̄ legit̉ ī euāgelio) ⁊ ſanabat oēs. Quid ꝟo fuit cauſe vt pꝰ Lreſurrectionē ſuā: ⁊ in terra prius daret: ⁊ decelo poſtea mitteret ſpm̄ſanctū: hoc ego exiſtimo: qꝛ ꝑ ip̄m donū diffundit̉ caritas in cordibus nr̄is: qua diligimus deū ⁊ ꝓximū: ſcd̓mduo illa p̄cepta: in quibꝰ tota lex pendet ⁊ prophete. hoc ſignificans dn̄s Ieſus. bis dedit Aſpm̄ſanctū: ſemel in terra ꝓpter dilectionē ꝓximi: ⁊ iterū de celo ꝓpter dilectiōem dei. Et

j. Thi. 2

Ictꝭ. 4

Fri. S

Ibidē

Ibid̓. 20.

Gat. 23.

Ioh̓. 15Ibid̓. 14Ibid̓ j5

Luc. 6.

Gal̓. 4.

Mat. .1o-