Liber

mutabilis ītelligat̉ noſtra natura: qd̓ abſit vtin deo eſſe credamus. Neqꝫ em̄ ob aliud ſcriptū eſt. Multe cogitationes in corde viri: cōſilium aūt dn̄i manet in eternuꝫ: niſi vt intelligamus ſiue credamus: ſicut eternū deum: itaeternū eius eſſe ꝯſilium: ac ꝑ hoc īmutabile ſicut ipſe eſt. Qd̓ aūt de cogitationibꝰ: hͦ etiā d̓volūtatibus veriſſime dici pōt. Multe voluntates in corde viri. volūtas aūt dn̄i manet ineternū. Quidā ne filiū ꝯſilij vel volūtatis deidicerent vnigenitū verbū: ip̄m ꝯſilium ſeu voluntatē patris idem verbū eſſe dixerūt. Sedmelius quantū eſtimo dicit̉ ꝯſilium de ꝯſilio:⁊ voluntas de voluntate: ſicut ſubſtantia deſubſtantia: ſapientia de ſapientia: ne abſurditate illa quā refellimus filius dicat̉ patrē facere ſapientē vel volentē: ſi nō habet pater in ſb̓ſtantia ſua conſiliū vel voluntatē. Acute ſaneqͥdam reſpondit heretico verſutiſſime interroganti: vtꝝ deus filiū volens an nolens genuerit: vt ſi diceret nolens: abſurdiſſima deimiſeria ſequeret̉. Si aūt volens: ꝯtinuo qd̓ intendebat velut inuicta rōne ꝯcluderet: nō nature eſſe filiū: ſed volūtatis. At ille vigilantiſſime viciſſim queſiuit ab eo: vtrū deus patervolens an nolens ſit deus: vt ſi reſpōderet nolens ſequeret̉ illa miſeria quā de deo crederemagna inſania eſt. Si aūt diceret volens: rn̄deret̉ ei: ergo ⁊ ipſe deus eſt ſua volūtate: nōnatura Quid gͦ reſtabat niſi vt obmuteſceret⁊ ſua interrogatione obligatū inſolubili vinculo ſe videret. Sed volūtas dei ſi ⁊ ꝓprie dicenda eſt aliqua in trinitate ꝑſona magis hocnomen ſpūſancto cōpetit: ſicut charitas. Nāquid eſt aliud charitas qͣꝫ volūtas. Uideo mede ſpūſancto in hoc libro ẜm ſcripturas ſctāsdiſputaſſe: ꝙ fidelibus ſufficit ſcientibus deūeſſe ſpūmſanctū: nec alterius ſubſtantie: necminorē qͣꝫ eſt pater ⁊ filius: qd̓ in ſuꝑioribus libris ẜm eaſdem ſcripturas verū etiam docuimus. De creatura etiā quā fecit deus qͣntumvaluimus admonuimus eos qͥ ratione de rebus talibus poſcūt vt inuiſibilia eius ꝑ ea quefacta ſunt: ſicut poſſent intellecta ꝯſpicerent:⁊ maxime ꝑ rōnalē vel intellectualē creaturāque facta eſt ad imaginē dei: ꝑ quā velut ꝑ ſpeculum qͣꝫtū poſſent trinitatē cernerent deumin noſtra memoria: intelligentia: voluntate.Que tria in ſua mente naturaliter diuinitusinſtituta quiſqͥs viuaciter perſpicit: ⁊ qͣꝫmagnū ſit in ea. vn̄ poteſt etiā ſempiterna īmutabiliſqꝫ natura recoli: conſpici: amplecti: ꝯcupiſci: reminiſcit̉ ꝑ memoriā: intuet̉ ꝑ intelligentiā: amplectit̉ ꝑ dilectionē: ꝓfecto reperit illiꝰ

ſumme trinitatis imaginē. Ad quā ſummā trinitatē reminiſcendā: videndā: diligendaꝫ: vteam recordet̉: eam ꝯtemplet̉: ea delectet̉: totū debet referre qd̓ viuit. Uerū ne hanc imaginē ab eadem trinitate factā ⁊ ſuo vitio in deterius cōmutatā: ita eidem trinitati oīmodoexiſtimet ſimilē: ſꝫ potius in qualicūqꝫ iſta ſil̓itudine: magnā quoqꝫ diſſimilitudinē cernat:qͣntū eſſe ſatis videbat̉ admonui.De ſimilitudinibus trinitatꝭ diuine que innatura mētis ad imaginē dei facte reperiri vtcūqꝫ potuerūt.Capl̓m. XXI.Ane deū patrē ⁊ deum filiū. id eſt deūgenitorē qui omnia que ſubſtantialiter habet in coeterno ſibi verbo ſuodixit quodāmodo: ⁊ ip̄m verbum eius deuꝫ qͥnec plus nec minus aliquid habet: etiam ipſeſubſtantialiter qͣꝫ qd̓ eſt in illo qui verbum nōmendaciter: ſed veraciter genuit: quēadmodū potui: nō vt illud iam facie ad faciem: ſedꝑ hanc ſimilitudinē in enigmate quātulūcūqꝫcōijciendo videret̉ in memoria ⁊ intelligētiamentis noſtre ſignificare curaui: memorie tribuens omne qd̓ ſcimus: etiam ſi nō inde cogitemus. intelligētie ꝟo ꝓprio quodāmodo cōgitatiōis informationē. Cogitando em̄ qd̓ verum inuenimus: hoc maxime intelligere dicimur: ⁊ hoc qͥdem in memoria rurſus relinquimus. Sed illa eſt abſtruſior ꝓfunditas noſtrememorie: vbi hoc etiam pͥmū cuꝫ cogitaremꝰinuenimus. ⁊ gignit̉ intimū verbū qd̓ nulliuslingue ſit: tanqͣꝫ ſcientia de ſcientia: ⁊ viſio deviſione: ⁊ intelligentia que apparet in cogitatione de intelligentia que in memoria iam fuerat ſed latebat: qͣꝫqͣꝫ ⁊ ipſa cogitatio qͣndamſuam memoriā niſi haberet nō reuerteret̉ adea que in memoria reliquerat: cū alia cogitaret. De ſpiritu an̄t ſancto nihil in hoc enigmate qd̓ ei ſimile videret̉ oſtendi: niſi volūtatemnoſtram vel amorē: ſeu dilectionē que valentior eſt voluntas: qm̄ voluntas noſtra que nobis naturaliter ineſt: ſicut ei res adiacuerīt vl̓occurrerint qͥbus allicimur aut offendimur.ita varias affectiones habet. Quid gͦ eſt? Nūqͥd dicturi ſumus voluntatē noſtrā: qn̄ recta ēneſcire qͥd appetat: qͥd euitet? Porro ſi ſcit: ꝓfecto ineſt ei ſua q̄dā ſcīa q̄ ſine mēoria ⁊ intelligentia eſſe nō poſſit: An ꝟo audiēdus eſt qͥſpiā dicens. Charitatē neſcire qͥd agat: q̄ nonagit perperā? Sicut gͦ ineſt intelligētia: ineſtdilectio illi mēorie pͥncipali in qua inuenimusꝑatū ⁊ reconditū ad qd̓ cogitando poſſumꝰ ꝑuenire: qꝛ ⁊ duo iſta īuenimꝰ ibi: qn̄ nos cogitādo īuenimꝰ ⁊ ītelligere aliqͥd ⁊ amare q̄ ibi

Prou̓. 10

Rom̄. i.

.Coꝝ. 13.

Coꝝ. j