XV

ſpūſſancti. Itēqꝫ in eodē libro legit̉: ſimonemmagū apoſtolis dare voluiſſe pecuniaꝫ: vt abeis acciperet poteſtatē ꝙ ꝑ impoſitionē manꝰeius daret̉ ſpūſſanctus. Cui petrus idem. Pecunia inquit tua tecū ſit in ꝑditionē: qꝛ donuꝫdei eſtimaſti te ꝑ pecunias poſſidere. Et alioeiuſdem libri loco: cuꝫ petrus cornelio ⁊ eis qͥcū eo fuerant loqueret̉: annūcians ⁊ p̄dicansxp̄m: ait ſcriptura. Adhuc loquēte petro ver6ba hec. cecidit ſpūſſanctus ſuꝑ om̄es qͥ audiebant verbū: ⁊ obſtupuerūt qͥ ex circūciſione fideles ſimul cū petro venerāt: qꝛ ⁊ in natiōesdonū ſpūſſancti effuſum eſt. Audiebant em̄ illos loquētes linguis: ⁊ magnificantes deum:de quo facto ſuo ꝙ incircūciſos baptizaueratquia pͥuſqͣꝫ baptizarent̉: vt nodū q̄ſtionis huius auferret: in eos venerat ſpūſſanctus. Cūpetrus poſtea redderet rōnem fratribus quierant hieroſolymis. ⁊ hac re audita mouebāt̉ait poſt cetera. Cū cepiſſet aūt loqui ad illos:cecidit ſpūſſanctus in illos ſicut ⁊ in nos in initio. Memoratuſqꝫ ſum ꝟbi dn̄i ſicut dicebat:qꝛ ioh̓es qͥdem baptizauit aqua: vos autē babaptizabimini ſpūſancto. Si igit̉ equale donū dedit illis: ſicut ⁊ nobis qͥ credidimus ī dominū ieſuꝫ xp̄m: ego qͥs erā qͥ poſſem ꝓhiberedeū nō dare illis ſpm̄ſanctum? Et multa aliaſunt teſtimonia ſcripturaꝝ: que ꝯcorditer atteſtant̉ donū dei eſſe ſpūmſanctū: in quantuꝫdat̉ eis qͥ ꝑ eum diligūt deum. Sed nimis longū eſt cuncta colligere: ⁊ quid eis ſatis eſt: qͥbus hec que diximus ſatis nō ſunt? Sane aūtmonendi ſunt qn̄quidem donū dei iam vidētdictum ſpūmſanctū: vt cū audiūt donū ſpūſſancti: illud genus locutionis agnoſcāt: qd̓ dictū eſt in expoliatione corꝑis carnis. Sicut eīcorpus carnis nihil eſt aliud qͣꝫ caro: ſic donuꝫſpūſſancti nihil aliud eſt qͣꝫ ſpūſſanctus. In tātum ergo donū dei eſt: inquantū dat̉ eis qͥbusdat̉. Apud ſe autē deus eſt ⁊ ſi nemini det̉: qꝛdeus erat patri ⁊ filio coeternus anteqͣꝫ cuiqͣꝫdaret̉. Nec qꝛ illi dant ipſe dat̉: ideo minor eſtillis. Ita em̄ ſicut donū dei dat̉: etiā ſeip̄m datdeus. Non em̄ dici poteſt nō eſſe ſue poteſtatꝭde quo dictū eſt. Spūs vbi vult ſpirat. Et illd̓apoſtolicū qd̓ iam ſupra cōmemoraui. Om̄iaI hec oꝑatur vnꝰ atqꝫ idem ſpūs: diuidens ꝓ2 pria vnicuiqꝫ ꝓut vult. Non eſt illic ꝯditio dati: ⁊ dn̄atio dantium: ſed ꝯcordia dati ⁊ donātiū. Quapropter ſi ſancta ſcriptura ꝓclamat.Deus charitas eſt: illa que ex deo eſt: ⁊ in nobis id agit vt in deo maneamus: ⁊ ipſe in nob̓4. ⁊ hoc inde cognoſcimus: qꝛ de ſpiritu ſuo dedit nobis: ipſe ſpūs eiꝰ eſt: deus charitas. De-

inde ſi in donis dei nihil maius eſt charitate:⁊ nullum eſt maius donū dei qͣꝫ ſpūſſcūs: quidcōſequētius qͣꝫ vt ip̄e ſit charitas: que dicitur⁊ deus ⁊ ex deo? Et ſi charitas qua pater diligit filium: ⁊ patrē diligit filius: ineffabiliter cōmunionē demonſtrat amborū: qͥd cōuenientius qͣꝫ vt ille dicat̉ charitas ꝓprie: qͥ ſpūs ē cōmunis ambobus? hoc em̄ ſaniꝰ credit̉ vel intelligit̉: vt nō ſolus ſpūſſcūs charitas ſit in illa trinitate: ſed nō fruſtra ꝓprie charitas nuncupet̉: propter illa que dicta ſunt. Sicut nō ſolus eſt in illa trinitate: vel ſpūs vel ſanctꝰ: qꝛ ⁊pater ſpūs: ⁊ filius ſpūs: ⁊ pater ſanctus ⁊ filiꝰſanctus: qd̓ nō ambigit pietas: ⁊ tn̄ iſte nō fruſtra proprie dicit̉ ſpūſſctūs. Quia em̄ eſt cōisambobus. id vocat̉ ip̄e proprie qd̓ ambo communiter. Alioqͥn ſi in illa trinitate ſolus ſpūſſanctus eſt charitas: profecto ⁊ filius nō ſoliꝰpatris: verumētiam ſpirituſſancti filius inuenitur. Ita enim locis innumerabilibus dicit̉⁊ legitur: filius vnigenitus dei patris: vt tamē⁊ illd̓ verum ſit quod apoſtolus ait de deo patre. Qui eruit nos de poteſtate tenebrarum:⁊ tranſtulit in regnū filij charitatis ſue. Nō dixit: filij ſui: quod ſi diceret veriſſime diceret:quēadmodum quia ſepe dixit veriſſime dixit:ſed ait: filij charitatis ſue. Filius gͦ eſt etiā ſpirituſſancti: ſi non eſt in illa trinitate charitas:niſi ſpirituſſanctus. Quod ſi abſurdiſſimumeſt: reſtat vt non ſolus ibi ſit charitas ſpirituſſanctus: ſed propter illa de quibus ſatis diſſerui proprie ſic vocetur. Quod autem dictumeſt. Filij charitatis ſue: nihil aliud intelligat̉qͣꝫ filij ſui dilecti: qͣꝫ filij ſui poſtremo ſubſtantieſue. Charitas quippe patris que in natura eieſt ineffabiliter ſimplici: nihil eſt aliud qͣꝫ eiusip̄a natura atqꝫ ſubſtātia: vt ſepe iam diximꝰ⁊ ſepe iterare nō piget. Ac per hoc filius charitatis eius nullus eſt alius: qͣꝫ qui de ſubſtantia eius eſt genitus.Contra eos qui vnigenitum dei nō paterne nature: ſed voluntatis filium eſſe dixerūt.Uo circa riCa. XXdenda eſt dialectica eunomij: a quoqeunomiani heretici exorti ſunt Quicum non potuiſſet intelligere: neccredere voluiſſet vnigenitum dei verbuꝫ perquod facta ſunt omnia: filium dei eſſe natura: hoc eſt de ſubſtantia patris genitum: nonnature vel ſubſtantie ſue ſiue eſſentie dixit eēfilium: ſed filium voluntatis dei: accidentemſcꝫ deo: volēs aſſerere volūtatē qua gigneretfiliū: vicꝫ: quia nos aliqͥd aliqn̄ volumꝰ quodantea non volebamus: quaſi nō propter iſta

. Ioh̓ .4.

Ioh̓. 2j. Coꝝ. 12

Ibidem

Ibidē. j.

Ibid ē. i.

Act̉. ⁊

Ioh̓. j.

Ubi. sͣ

Colo. j.