XV

vtiqꝫ ꝓprie lex appellata eſt de monte Syna.Prophetaꝝ aūt noīe etiam pſalmi ſignificati ſunt: ⁊ tamen alio loco ipſe ſaluator. Oportebat inquit impleri om̄ia que ſcripta ſunt inlege ⁊ ꝓphetis ⁊ pſalmis de me. Hic rurſus ꝓphetaꝝ nomen exceptis pſalmis intelligi voluit. Dicit̉ ergo lex vniuerſaliter cum ꝓphetꝭ⁊ pſalmis: dicit̉ ⁊ ꝓprie que per moyſen dataeſt. Item dicunt̉ cōmuniter ꝓphete ſimul cūpſalmis: dicunt̉ ⁊ ꝓprie p̄ter pſalmos. Et multis alijs exemplis doceri poſſunt multarū reꝝvocabula: ⁊ vniuerſaliter poni: ⁊ ꝓprie quibuſdaꝫ rebus abhiberi: niſi in re aperta vitanda ſit longitudo ſermonis. Hec ideo dixi: nequiſqͣꝫ ꝓpterea nos incōuenienter exiſtimetcharitatem appellare ſpūmſanctū: quia ⁊ deꝰpater ⁊ deus filius poteſt charitas nūcupari.Sicut ergo vnicum dei verbum ꝓprie vocamus noīe ſapiētie: cum ſit vniuerſaliter ⁊ ſpirituſſantus ⁊ pater ipſe ſapientia: ita ſpūſſanctus ꝓprie nuncupat̉ vocabulo charitatis: cūſit vniuerſal̓r charitas ⁊ pater ⁊ filius. Sꝫ deiverbum. id eſt vnigenitus dei filius aperte dictus eſt dei ſapientia: ore apl̓ico vbi ait: chriſtum dei virtutem ⁊ dei ſapiam. Spūs autemſanctus vbi ſit dictus charitas inuenimus: ſidiligenter ioh̓is apoſtoli ſcrutemur eloquiuꝫx. Qui cum dixiſſet: dilectiſſimi diligamus inuicem: quia dilectio ex deo eſt: ſecutus adiunxitEt omnis qui diligit ex d̓o natus eſt. Qui nōdiligit nō cognouit deum: quia deus dilectioeſt. Hic manifeſtauit eam ſe dixiſſe dilectionēdeum: quā dixit ex deo. Deus ergo ex deo eſtdilectio. Sed quia ⁊ filius ex deo patre natuseſt: ⁊ ſpūſſanctus ex deo patre ꝓcedit: quempotius eoꝝ hic debeamus accipere dictū eſſedilectionem deū. merito querit̉. pater em̄ ſolus ita deus eſt: vt nō ſit ex deo: ac per hec dilectio que ita deus eſt: vt ex deo ſit: aut filiuseſt: aut ſpūſſanctus. Sed in ꝯſequētibus cumdei dilectionē cōmemoraſſet. nō qua nos euꝫſed qua ipſe dilexit nos. ⁊ miſit filium ſuum liberatorē ꝓ peccatis noſtris. ⁊ hinc exhortatꝰeſſet vt ⁊ nos inuiceꝫ diligamus: atqꝫ ita in nobis deus maneat. quia vtiqꝫ dilectionem deūdixerat ſtatim volens de hac re apertius ali. qͥd eloqui In hͦ inqͥtcognoſcimus quia in ip̄omanemus ⁊ ipſe in nobis quia de ſpū ſuo dedit nobis. Spiritus itaqꝫ ſanctus de quo dedit nobis: facit nos in deo manere ⁊ ipſum innobis: hec autē facit dilectio. Ipſe eſt igit̉ deꝰdilectio. Deniqꝫ paulopoſt cum hoc ip̄m repetiſſet atꝫ dixiſſet. deus dilectio eſt. ꝯtinuo ſubiecit qui manet in dilectione in deo manet et

deus manet in eo. Un̄ ſupra dixerat. In hoccognoſcimus quia in ipſo manemus ⁊ ipſe innobis. quia de ſpū ſuo dedit nobis. ipſe ergo ſignficat̉ vbi legitur deus dilectio eſt. Deus igitur ſpūſſanctus qui ꝓcedit ex deo. cum datusfuerit homini accendit eum in dilectionē dei⁊ ꝓximi. ⁊ ipſe dilectio eſt. Non em̄ habet homo vnde deū diligat niſi ex deo. Propter qd̓paulo poſt dicit. Nos diligamus qꝛ ipſe pͥor dilexit nos. Apl̓us quoqꝫ paulus. Dilectio inqͥtdei diffuſa eſt in cordibus noſtris ꝑ ſpm̄ſanctūqui datus eſt nobis.De excellentia charitatis que ita ex deo ēvt ipſa ſit deus.Ca. XVIII.Ullum eſt iſto dei dono excellentiusn Solum eſt qd̓ diuidit inter filios regni eterni ⁊ filios perditiōis eterne.Dant̉ ⁊ alia ꝑ ſpm̄ſanctū munera ſꝫ ſine charitate nihil ꝓſunt. Niſi ergo tantū imꝑtiat̉ cuiqꝫ ſpūſſanctus vt eū dei ⁊ ꝓximi faciat amatorē a ſiniſtra nō tranſfert̉ ad dextrā. Nec ſpūsꝓprie dicit̉ donū niſi ꝓpter dilectionē. Quā qͥnō habuerit ſi linguis hoīm loquat̉ ⁊ angeloꝝſonans eramentū eſt ⁊ cymbalū tinniens. Etſi habuerit ꝓphetiā ⁊ ſcierit omnia ſacramenta ⁊ oēm ſcīam. ⁊ ſi habuerit oēm fidem ita vtmontes tranſferat nihil eſt. Et ſi diſtribueritoēm ſubſtantiā ſuā: ⁊ ſi tradiderit corpus ſuūvt ardeat: nihil ei ꝓdeſt. Quantū ergo bonūeſt: ſine quo ad eternā vitā neminē bona tātaꝑducunt. Ipſa ꝟo dilectio ſiue charitas (namvnius rei eſt vtrūqꝫ nomen) ſi habeat eā qͥ nōloquit̉ linguis: nec habet ꝓphetiam: nec oīaſcit ſacramenta: omnēqꝫ ſcientiā. nec diſtribuit om̄ia ſua pauperibus. vel nō habendo qd̓ diſtribuat: vel aliqͣ neceſſitate ꝓhibitus: nec tradit corpus ſuū vt ardeat: ſi talis paſſionis nulla temptatio eſt: ꝑducit ad regnū: ita vt ipſaꝫfidem nō faciat vtilem niſi charitaſ. Sine charitate quippe fides poteſt quidem eſſe: ſed nō⁊ ꝓdeſſe. Propter quod et apoſtolus paulusIn chriſto inquit ieſu neqꝫ circumciſio: neqꝫ p̄pucium aliquid valet: ſed fides que per dilectionem operatur. Sic eam diſcernens ab eafide: qua ⁊ demones credunt ⁊ contremiſcūtDilectio igitur que ex d̓o eſt ⁊ deus eſt: ꝓprieſpirituſſanctus eſt: per quem diffundit̉ in cordibus noſtris dei charitas: per quam nos tota inhabitat trinitaſ. Quocirca rectiſſime ſpirituſſanctus cum ſit deus: vocatur etiā donūdei. Quod donum proprie quid niſi charitasintelligenda eſt: que perducit ad deum: et ſine qua quodlibet aliud donum dei non perducit ad eum.

Ibidem.

Ibidem.

Luc. 29

Ibidem.

j. Ioh̓. 4.

j. Coꝝ. i.

Ibidem.

Gal̓. 5

bidem.ctoma.

Iaco. 2

i. Eoꝝ. 13

U bi. sͣ.