Liber

eſt: ſed forma neqꝫ informis: neqꝫ formata ipſa ibi eterna eſt immutabiliſqꝫ ſubſtantia.De ſpūſancto qui patri ac filio equalis accipitur: ⁊ vtriuſqꝫ ſpūs dicit̉: ⁊ charitatis noīe ītelligit̉ cum quelibet in trinitate perſona ſitcharitas.Ca. XVIIAtis de patre ⁊ filio ⁊ quātū per hocſpeculum atqꝫ in hoc enigmate videre potuimus locuti ſumus nunc deſpirituſancto qͣꝫtū deo donante videre conceditur diſſerendum eſt: qui ſpūſſcūs ẜm ſcpͥturas ſanctas nec patris ſolius ē: nec filij ſoliusſed amborū: ⁊ ideo cōmunē qua ſeinuicem diligunt pater ⁊ filius: nobis inſinuat charitatēUt aūt nos exerceret ſermo diuinus: nō resin promptu ſitas: ſed in abdito ſcrutandas: etex abdito eruendas: maiori ſtudio fecit inqͥriNō itaqꝫ dixit ſcriptura: ſpūſſanctus caritaseſt: qd̓ ſi dixiſſet: nō ꝑuā partē queſtiōis iſtiusabſtuliſſet: ſed dixit: deus charitas eſt: vt īcertum ſit: ⁊ ideo reqͥrendū: vtruꝫ deus pater ſitcharitas: an deus filius: an deus ſpūſſanctusan deus ipſa trinitas. Neqꝫ em̄ dicturi ſumusNon propterea deū dictū eſſe charitatem qd̓ipſa charitas nulla ſit ſubſtātia: que dei dignaſit nomine: ſed ꝙ donū dei ſit: ſicut dictū ē deoQm̄ tu es patientia mea: Neqꝫ em̄ propter-eadictū eſt: quia dei ſubſtantia ē noſtra patiētia: ſed ꝙ ab ipſo: nobis eſt: ſicut alibi legiturqm̄ ab ip̄o patientia mea. Hūc quippe ſenſumfacile refellit ſcpͥturarum ip̄a locutio. Tale eſtem̄: tu es patientia mea: qͣle eſt: dn̄e ſpes mea⁊ deus meus: miſericordia mea: ⁊ multa ſimilia. Nō eſt aūt dictū: dn̄e charitas mea: aut tues charitas mea: aut tu deus charitas mea: ſꝫita dictū eſt: deus charitas eſt: ſicut dictum ē:deus ſpiritus eſt. hoc qui nō diſcernit intellectum a dn̄o: nō expoſitionem querat a nobisNos em̄ aꝑtius quicqͣꝫ poſſumus dicere. Deergo charitas eſt. Utrū aūt pater: an filiꝰ: anſpirituſſanctus: an ipſa trinitas: quia ⁊ ip̄a nōtres dij: ſed vnus deus: hic querit̉. Sed iaꝫ inhoc libro ſuꝑius diſputaui: nō ſic accipiendaꝫeſſe trinitatē que deus eſt: ex illis tribus q̄ intrinitate noſtre mentis oſtendimus: vt tanqͣꝫmemoria ſit omniū triū pater: ⁊ intelligentiaomniū triū filius: ⁊ charitas omniū triū ſpūſſanctus Quaſi pater nec intelligat ſibi nec diligat: ſed ei filius intelligat: ⁊ ſpūſſanctꝰ ei diligat: ipſe aūt ſibi ⁊ illis tm̄ meminerit. Et filius nec meminerit nec diligat ſibi: ſꝫ meminerit ei pater. ⁊ diligat ei ſpūſſanctus: ip̄e autē⁊ ſibi ⁊ illis tantūmodo diligat. Itēqꝫ ſpirituſſanctus nec meminerit nec intelligat ſibi: ſed

meminerit eipater: ⁊ ītelligat ei filius: ip̄e aūt⁊ ſibi ⁊ illis non niſi diligat. Sed ſic potius vtomnia tria: ⁊ omnes ⁊ ſinguli habeant in ſuaquiſqꝫ natura. Nec diſtēt in eis iſta: ſicut in nobis aliud eſt memoria: aliud eſt intelligentiaaliud dilectio ſiue caritas: ſed vnū aliquid ſitquod omnia valeat: ſicut ſapientia: ⁊ ſic habeatur ī vniuſcuiuſqꝫ natura: vt qui habet: hocſit qd̓ habet: ſicut immutabilis ſimplexqꝫ ſubſtantia. Si ergo hec ītellecta ſunt: ⁊ quantūnobis in rebus tantis videre ⁊ coniectare cōceſſuꝫ eſt: vera eſſe claruerunt: neſcio cur nōſicut ſapientia ⁊ pater dicitur: ⁊ filius et ſpirituſſanctus: ⁊ ſimul omnes non tres: ſed vnaſapientia: ita et caritas et pater dicatur et filius: et ſpirituſſanctus: ⁊ ſimul omnes vna caritas. Sic enim et pater deus: ⁊ filius deus: ⁊ſpirituſſanctus deus. ⁊ ſimul omnes vnus deus. Et tamen nō fruſtra in hac trinitate nondicitur verbū dei niſi filius: nec donuꝫ dei niſiſpirituſſanctus: nec de quo genitū eſt verbū:nec de quo procedit principaliter ſpirituſſanctus niſi deus pater: Ideo autē addidi principaliter: qꝛ et de filio ſpirituſſanctus procedere reperitur. Sed hoc quoqꝫ illi pater dedit.non iam exiſtenti et nondū habenti: ſed quicquid vnigenito verbo dedit gignendo deditSic ergo eum genuit: vt etiā de illo donū cōmune procederet: et ſpirituſſanctus: ſpirituseſſet amborum. Non eſt igitur accipiēda trāſeunter: ſed diligenter intuenda inſeꝑabilistrinitatis iſta diſtinctio. Hinc em̄ factum eſt:vt ꝓprie dei verbū etiā dei ſapīa diceret̉: cūſit ſapientia ⁊ pater et ſpirituſſanctus. Si ergo ꝓprie aliquid hoꝝ triū caritas nuncupanda eſt: quid aptius qͣꝫ vt hoc ſit ſpirituſſanctꝰvt ſcilicet in illa trinitatꝭ ſimplici ſummaqꝫ natura: non ſit aliud ſubſtantia: et aliud caritasſed ſubſtantia ipſa ſit caritas: et caritas ipſaſit ſubſtantia: ſiue in patre. ſiue in ſpirituſancto: et tamen proprie ſpirituſſanctus caritasnuncupetur. Sicut legis nomine aliquandoſimul omnia veteris inſtrumenti ſanctarumſcripturarum ſignificantur eloquia. Nam expropheta Eſaia teſtimonium ponens apoſtolos vbi ait: In alijs linguis et alijs labijs lo­ j.quar populo huic: premiſit tamen in lege ſcriptum eſt. Et ipſe dominus in lege inquit eoꝝſcriptum eſt. Quia oderunt me gratis: cumhoc legatur in Pſalmo. Aliquando autemproprie vocatur lex quedata eſt per Moyſen: ſcd̓m quod dictum eſt. Lex et Prophete vſqꝫ ad Iohannem: et in his duobuspreceptis tota lex pendet et Prophete. Hic

j. Ioh̓. 4Ioh̓.I0b4

j. Ioh̓.

Psͣ. 61.Psͣ. 70Ibidem

Psͣ. 7

Ibid̓. 22.

Pāͣ. 38

Mat. u1

Coꝝi4