XV

em̄ nec verbū dicendū eſt: quod verū nō eſt.Sit ita: libens aſſentior. Quid cū verū ē verbū nr̄m: ⁊ ideo recte verbū vocat̉: nunqͥd ſic̄dici pōt vel viſio de viſione: vel ſcientia de ſcientia: ita dici poteſt eſſentia de eſſentia: ſicutillud dei verbū maxime dicit̉ maxīeqꝫ dicēdūeſt. Quid itaqꝫ: quia non hoc eſt nobis eē qd̓eſt noſſe. Multa quippe nouimus q̄ ꝑ memoriā quodāmodo viuūt: ita ⁊ obliuione quodāmodo moriuntur. atqꝫ ideo cū illa iā non ſintin noticia nr̄a: nos tn̄ ſumus. Et cū ſciētia noſtra animo lapſo perierit a nobis: nos tn̄ viuimus. Illa etiā que ita ſciuntur vt nunqͣꝫ excidere poſſint: qm̄ preſentia ſūt: ⁊ ad ipſius animi naturā ꝑtinent: vt eſt illud quod nos viuere ſcimus. Manet em̄ hoc qͣꝫdiuanimus manet: et qꝛ ſemꝑ manet animus: ⁊ hoc ſempermanet. Id ergo ⁊ ſi qua reperiunt̉ ſimilia: inquibus imago dei potius intuenda eſt: etiā ſiſemꝑ ſciunt̉: tn̄ quia nō ſꝑ etiā cogitant̉: quomodo de his dicatur verbū ſempiternū. cumverbū nr̄m nr̄a cogitatiōe dicat̉. inuenire difficile eſt. Sempiternū ē em̄ anīo viuere. ſempiternū eſt ſcire qd̓ viuit. nec tamen ſempit̓nū eſt cogitare vitā ſuā: vel cogitare ſcientiāvite ſue. quoniā cū aliud atqꝫ aliud ceperit. h̓deſinet cogitare. quāuis non deſinat ſcire Exquo ſit vt ſi pōt eſſe in anīo aliqua ſciētia ſempiterna. ⁊ ſempiterna eſſe nō pōt eiuſdē ſcīecogitatio. ⁊ verbū veꝝ nr̄m intimū niſi nr̄a cōgitatiōe nō dicit̉. ſolus deus intelligat̉. habere verbū ſempiternū ſibiqꝫ coeternū. Niſi forte dicendū eſt ipſam poſſibilitatē cogitatiōisqm̄ id qd̓ ſcitur etiā qn̄ nō cogitat̉. pōt tn̄ veraciter cogitari verbū eſſe tā ꝑpetuū qͣꝫ ſcīa ip̄aꝑpetua eſt. Sed qūo eſt verbū qd̓ nodū in cogitatiōis viſiōe formatū eſt? Quō erit ſimile.ſcīe de qua naſcit̉ ſi eius nō habet formā. ⁊ iōiā vocatur verbū quia pōt habere? Tale ē eīac ſi ꝑ hoc dicat̉. iō iā vocandū eſſe verbū. qꝛpoteſt eſſe verbū. Sed quid eſt ꝙ pōt eſſe verbū. ⁊ iō iā dignū eſt verbi noīe? Quid eſt inqͣꝫhoc formabile nondūqꝫ formatū. niſi quiddāmentis nr̄e ꝙ hac atqꝫ hac volubili quadā motiōe iactamus. cū a nobis nūc hoc. nunc illudſic̄ inuentū fuerit vel occurrerit cogitat̉? Ettunc fit verū verbū qn̄ illud qd̓ nos diximꝰ volubili motiōe iactare ad id qd̓ ſcimus peruenerit. atqꝫ inde formatur eius omnimodaꝫ ſimilitudinē capiens. vt quō res queqꝫ ſciturſic etiā cogitetur. ſine voce. ſine vocis cogitatione. que ꝓfecto alicuius lingue eſt. ſi in corde dicatur. Ac per hoc etiā ſi concedamus ne

de controuerſia vocabuli laborare videamuriam vocandū eſſe verbū quiddā illud mentꝭnoſtre quod de noſtra ſcientia formari poteſtetiā prius qͣꝫ formatū ſit. quia iam vt ita dicaꝫformabile eſt: quis non videat: quanta hic ſitdiſſimilitudo ab illo dei verbo qd̓ in formā deiſic eſt: vt non ante fuerit formabile priuſqͣꝫformatū: nec aliquando eſſe poſſit informe:ſed ſit forma ſimplex ⁊ ſimpliciter equalis eide quo eſt: ⁊ cui mirabiliter coeterna eſt.An volubilitas cogitatiōis in deo eſſe credenda ſit.¶ Capitulum. XvI.Uapropter ita dicitur illud d̓i verqbum vt dei cogitatio non dicat̉: nealiquid eſſe quaſi volubile credat̉in deo: quod nunc accipiat: nunc recipiat formam vt verbum ſit: eamqꝫ poſſit amittere atqꝫ informiter quodammodo volūtari. Benequippe nouerat verba ⁊ vim cogitationis inſpexerat locutor egregius qui dixit in carmine: ſecumqꝫ volūtat euentus belli varios: ideſt cogitat. Non ergo ille dei filius cogitatiodei: ſed verbū dei dicitur. Logitatio quippenoſtra perueniens ad id quod ſcimus atqꝫ inde formata verbum noſtrum verum eſt. Etideo verbū dei ſine cogitatiōe dei debet intelligi: vt forma ipſa ſimplex intelligatur: nō habens aliquid formabile qd̓ eſſe etiaꝫ poſſit informe. Dicuntur quidam etiam in ſcripturisſanctis cogitationes dei: ſed eo locutiōis modo: quo ibi et obliuio dei dicitur: que vtiqꝫ adproprietatem in deo nulla eſt. Quāobrem cūtanta ſit nunc in iſto enigmate diſſimilitudodei ⁊ verbi dei: in qua tamen nōnulla ſimilitudo cōperta eſt: illud quoqꝫ fatendū eſt: quodetiam cum ſimiles ei erimus quando videbi­ jmus eum ſicuti eſt: quod vtiqꝫ qui dixit: hancproculdubio que nūc eſt diſſimilitudinē attēdit: nec tunc nature illius erimus equales.Semper enim natura minor eſt faciente quefacta eſt. Et tunc quidem verbum noſtrumnon erit falſum: quia neqꝫ mētiemur: neqꝫ fallemur: Fortaſſis etiam volubiles non eruntnoſtre cogitationes ab alijs in alias euntes ⁊redeuntes: ſed omnē ſcientiam noſtram vnoſimul conſpectu videbimus. Tamen cum ethoc fuerit: ſi et hoc fuerit formata erit creatura que formabilis fuit vt nihil iam deſit eiusforme: ad quam peruenire deberet. Sed tamen coequanda non erit illi ſimplicitati vbinō formabile aliquid formatū vel reformatū

j. Ioh̓ .3.