Liber

enim neſciunt q̄ fuerat creaturus. Quia ergoſciuit creauit: non quia creauit ſciuit. Necaliter ea ſciuit creata: qͣꝫ creanda. Non em̄ eiꝰſapientie aliquid acceſſit ex eis: ſꝫ illis exiſtētibus ſicut oportebat ⁊ quando oportebat: illa manſit vt erat. Ita ⁊ ſcriptū eſt in libro ec23. cleſiaſtico. Anteqͣꝫ crearent̉ om̄ia nota ſūt illiSic ⁊ poſtqͣꝫ conſummata ſūt Sic inquit nonaliter: ⁊ anteqͣꝫ crearent̉: ⁊ poſtqͣꝫ conſummata ſūt: ſic ei nota ſunt. Longe eſt ergo huic ſcientie: ſcientia noſtra diſſimilis Que autē ſcientia dei eſt: ipſa ⁊ ſapientia: ⁊ que ſapientia:ipſa eſſentia ſiue ſubſtantia. qꝛ in illius nature ſimplicitate mirabili: non eſt aliud ſapereqͣꝫ eſſe: ſed quod eſt ſapere: hoc ē et eſſe: ſicut⁊ in ſuperioribus libris ſepe iam diximꝰ. Noſtra vero ſcientia in rebus plurimis propt̓ea⁊ amiſſibilis eſt ⁊ receptibilis. quia non hoc ēnobis eſſe qd̓ ſcire vel ſapere: quoniā eſſe poſſumus. etiā ſi neſciamus: neqꝫ ſapiamus ea q̄aliunde didicimus. Propter hoc ſicut noſtraſcientia illi ſcientie dei. ſic ⁊ nr̄m verbū quodnaſcitur de noſtra ſcientia diſſimile eſt illi verbo dei: quod natū eſt de patris eſſentia Taleeſt autē ac ſi dicerē: de patris ſcientia: de pr̄isſapientia: vel quod eſt expreſſius de patre ſcientia: de patre ſapientia.De ſimilitudine ⁊ equalitate pr̄is dei ⁊ vnigeniti eius conſubſtantialis ⁊ coeterni.Capitulum. XIIII.Erbum ergo dei patris vnigenitdei filius: per omnia patri ſimilis ⁊equalis: deus d̓ deo. lumē d̓ lumīe.ſapiētia de ſapientia. eſſentia de eſſentia. eſthoc omnino qd̓ pater. non tamen pater. quiaiſte filius. ille pater Ac per hoc nouit omnia q̄nouit pater. ſed ei noſſe de patre eſt ſicut eſſe.Noſſe em̄ ⁊ eſſe illi vnū ē. Et ideo patre ſicuteſſe non eſt a filio: ita nec noſſe. Proinde tanquā ſeipſum dicens. pater genuit verbum ſibi equale per om̄ia. Non em̄ ſeipſum integreꝑfecteqꝫ dixiſſet: ſi aliquid minus. aut ampliꝰeſſet in eius verbo qͣꝫ in ipſo. Ibi ſumme illudagnoſcitur. eſt eſt: non non. ⁊ ideo verbū hocvere veritas eſt. quoniam quicquid eſt in eaſcientia de qua genitum eſt. ⁊ in ipſo eſt. Qd̓autem in ea non eſt. nec in ipſo eſt. Et falſumhabere aliquid hoc verbū nunqͣꝫ pōt. quia immutabiliter ſic ſe habet vt ſe habet de qͦ ē. Nōem̄ pōt filius a ſeipſo facere quicquaꝫ. niſi qd̓viderit patrem facientem. potenter hoc nonpoteſt. nec eſt infirmitas iſta. ſꝫ firmitas quafalſa eſſe non poteſt veritas. Nouit itaqꝫ omnia deus pater in ſeipſo. nouit in filio. Sed in

ſeipſo tanqͣꝫ ſeipſum. in filio tanqͣꝫ verbū ſuuꝫquod eſt de his om̄ibus q̄ ſunt in ſe ipſo. Emnia ſimiliter nouit et filius. in ſe ſcilicet tanqͣꝫea que nata ſunt. de his que pater nouit in ſeipſo. In patre autē tanqͣꝫ ea de quibꝰ nata ſūtque ipſe filius nouit in ſeipſo. Sciunt ergo inuicē pater et filius. ſed ille gignendo. ille naſcendo At om̄ia q̄ ſunt in eoꝝ ſcientia. in eoꝝſapientia. in eorū eſſentia. vnuſquiſqꝫ eoruꝫſimul videt. nō ꝑticulatim. aut ſingilatim velut alternante cōſpectu. huic illuc. ⁊ inde huc⁊ rurſus inde vel inde in aliud atqꝫ aliud. vt aliqua videre non poſſit niſi non videns aliaſed vt dixi ſimul om̄ia videt. quoꝝ nullū ē qd̓non ſemper videt. Uerbū autem noſtrum illud quod nō habet ſonum neqꝫ cogitationeꝫſoni. ſed eius rei quā videndo intus dicimus⁊ ideo nullius lingue eſt. atqꝫ inde vtcunqꝫ ſimile eſt. in hoc enigmate illi verbo dei quodetiā deus eſt quoniā ſic ⁊ hoc de noſtra naſcit̉quēadmodū ⁊ illud de ſcientia patris natumeſt Noſtrū ergo tale verbū quod inuenimuseſſe vtcunqꝫ illi ſimile quantū ſit etiā diſſimile. ſic̄ a nobis dici potuerit. nō pigeat intueri.Ꝙͣ diſſimile ſit verbū nr̄m mutabile a verbo dei incommutabili et eterno.Capitulum. XV.Unquid verbū noſtrū de ſola ſciēntia nr̄a naſcit̉? Nōne multa dicimꝰetiā q̄ neſcimꝰ? Nec dubitantes eadicimꝰ. ſꝫ vera eſſe arbitrātes. q̄ forte ſi veraſunt: in ip̄is rebus de quibus loquimur nō inverbo nr̄o vera ſūt: quia verbū verū non ē niſi quod de re q̄ ſcitur gignit̉. Falſū ē ergo iſtomodo verbū nr̄m: nō cū mentimur: ſed cumfallimur. Cū autem dubitamus: nondū ē verbum de re de qua dubitamus: ſed de ipſa dubitatione verbū eſt. Quāuis em̄ non nouerimus an veꝝ ſit vnde dubitamus. tamē dubitare nos nouimus: ac ſi hoc cū hoc dicimꝰ verum verbū eſt: quoniā quod nouimus dicimꝰQuid ꝙ etiā mentiri poſſumus? Quod cū facimus: vtiqꝫ volentes et ſcientes falſum verbū habemus. vbi verū verbuꝫ eſt: mētiri noshoc em̄ ſcimus. Et cū mentitos nos eſſe confitemur: verū dicimꝰ. qd̓ ſcimus em̄ dicimus.Scimus nanqꝫ nos eſſe mentitos. Uerbumautē illud quod eſt deus ⁊ potentius eſt nob̓:hoc nō pōt. Non em̄ poteſt facere quicquam:niſi ꝙ viderit patrē facientem. ⁊ non a ſeipſoloquitur: ſed a patre illi eſt omne quod loquitur: cū ip̄m pater vnice loquit̉: et magna illiꝰverbi potentia eſt: non poſſe mentiri: quia nōpōt eſſe illic eſt: ⁊ non: ſed eſt eſt. non non. At

Ecc̄i. 23.

Ioh̓. c.