XV

et quartū ⁊ quītū: ⁊ innumerabilia ſi ſufficiatSed quia innumerabilē numeꝝ vel cōp̄hendere ſingula addendo: vel dicere innumerabiliter nō pōt: hocip̄m certiſſime cōp̄hendit:ac dicit: ⁊ verū hoc eē ⁊ tā innūerabile: vt vere eius infinitū numeꝝ nō poſſit comp̄hendere ac dicere: hoc ⁊ ī volūtate certa ſimilit̓ aduerti pōt. Quis ē em̄ cui nō imprudenter reſpondeat̉: forte falleris: dicenti volo beatusec̄? Et ſi dicat: ſcio me hoc velle: ⁊ hoc me ſcire ſcio: iam his duobꝰ ⁊ tertiū poteſt addereꝙ hec duo ſciat: ⁊ quartum ꝙ hec duo ſcire ſeſciat: ⁊ ſimiliter in infinitū numeꝝ pergere.Item ſi quiſpiā dicat: errare nolo: nōne ſiueerret ſiue non erret: errare tn̄ eum nolle veꝝerit? Quis eſt qͥ huic non impudentiſſime dicat: forſitan falleris: cū ꝓfecto vbicūqꝫ fallat̉falli ſe tn̄ nolle nō fallit̉? Et ſi hoc ſcire ſe dicataddit qͣntū vult reꝝ numeꝝ cognitarū: ⁊ numeꝝ eē ꝓſpicit īfinitū Qui eī dicit nolo me falli: ⁊ hoc me nolle ſcio: ⁊ hoc me ſcire ſcio: iam⁊ ſi non cōmoda locutōe pōt hinc infinitū numerū oſtendere. Et alia reperiunt̉ q̄ aduerſus academicos valeāt: qͥ nihil ab homīe ſciripoſſe contendunt. Sed modus adhibendusē: p̄ſertim qꝛ in oꝑe iſto nō hoc ſuſcepimꝰ Sūtinde libri tres nr̄i: prīo nr̄e ꝯuerſionis tꝑe ſcripti: quos qͥ potuerit ⁊ voluerit legere: lectoſqꝫ intellexerit: nihil eū ꝓfecto q̄ ab eis cōtraꝑceptionē veritatꝭ argumenta multa inuētaſunt: ꝑmouebunt Cū em̄ duo ſint genera reꝝq̄ ſciunt̉: vnū eaꝝ qͣ ꝑ ſenſus corꝑis ꝑcipit animus: alterū earū q̄ ꝑ ſeip̄m multa illi philoſophi garrierūt contra corꝑis ſenſus: animi ātquaſdam firmiſſimas ꝑ ſeip̄m ꝑceptiōes rerūveraꝝ: quale illd̓ ē qd̓ dixi: ſcio me viuere: nequaqͣꝫ in dubiū vocare potuerūt. Sed abſit anobis vt ea q̄ ꝑ ſenſus corꝑis didicimus veraeſſe dubitemus: ꝑ eos qͥppe didicimꝰ celū ⁊ terrā: ⁊ ea q̄ in eis nota ſūt nobis: qͣntuꝫ ille qͥ etnos et ip̄a condidit: īnoteſcere nobis voluit.Abſit etiam vt ſcire nos negemus q̄ teſtimonio didicimus alioꝝ: alioqͥn eſſe neſcimꝰ oceanum. Neſcimus eſſe terras atqꝫ vrbes quasceleberrima fama cōmendat. Neſcimꝰ fuiſſehomines ⁊ opera eorum que hiſtorica lectōedidicimus. Neſcimus que quotidie vndecunqꝫ nunciant̉: ⁊ indicijs conſonis conteſtantibuſqꝫ firmant̉. Poſtremo neſcimus in quibꝰlocis vel ex quibus homībus fuerimus exorti: quia hec om̄ia teſtimonijs credidimus aliorum. Qd̓ ſi abſurdiſſimū eſt dicere: nō ſolūnr̄oꝝ: verūetiaꝫ ⁊ alioꝝ corpoꝝ ſenſus plurimum addidiſſe nr̄e ſcientie confitendum eſt.

hec igitur om̄ia ⁊ que ꝑ ſeip̄m: ⁊ que ꝑ ſēſusui corporis ⁊ que teſtimonijs alioruꝫ ꝑceptaſcit animus humanꝰ: theſauro memorie conpita tenet: ex qͥbus gignit̉ verbū verū: qn̄ qd̓ſcimus loquimur: ſed verbū ante omnē ſonūante omne cogitationē ſoni. Tunc em̄ ē verbum ſimillimū rei note de qua gignit̉ ⁊ imago eius: quoniā de viſione ſcientie viſio cogitationis exoritur: quod eſt verbū lingue nullius: verbū veꝝ de re vera: nihil de ſuo habēsſed totū de illa ſcientia de qua naſcit̉. Nec intereſt quando id didicerit: qui qd̓ ſcit loquit̉aliqn̄ em̄ ſtatim vt diſcit hoc dicit: duꝫ tamenverbum ſit veꝝ: id eſt de rebꝰ notis exortū.De ſcientia dei patris cui nihil cuiuſqͣꝫ creature iudicijs conferatur.Capitulum. XIII.Ed nunquid deus pater de quo natum eſt verbū de deo deus: nunqͥdergo deus pater in ea ſapientia qd̓ ēipſe ſibi: alia didicit per ſenſum corꝑis ſui: aliaꝑ ſeipſum? Quis hoc dicat: qui non anīal rōnale: ſed ſupra anīam rōnalē deū cogitat: qͣntum ab eis cogitari poteſt qui eum omnibusanīalibus ⁊ omnibus animis preferunt: quāuis per ſpeculū ⁊ in enigmate conijciendo videant: nondum facie ad faciem ſicuti eſt? Nūquid deus pater eaipſa que non per corpus:quod ē ei nullum: ſed per ſeip̄m ſcit: aliundeab aliquo didicit: aut nuncijs vel teſtibus vtea ſciret indiguit? Non vtiqꝫ: Ad omnia quippe ſcienda que ſcit: ſufficit ſibi illa perfectio.Habet quidē nuncios: id eſt angelos: non tamen qui ei que neſcit annuncient (non enimſunt vlla que neſciat ſed bonū eoꝝ eſt de operibus ſuis eius conſulere veritateꝫ: ⁊ hoc eſtꝙ ei dicunt̉ nonnulla nunciare: nō vt ipſe abeis diſcat: ſed vt ab illo ipſi per verbuꝫ eius ſine corporali ſono: nunciant etiaꝫ quod voluerit ab eo miſſi ad quos voluerit: totū ab illoper verbum eius audientes: id eſt in eius veritate inuenientes: quid ſibi faciendū: quid:quibus: ⁊ quādo nunciandū ſit. Nam et nosoramus eum: nec tamē neceſſitates noſtrasdocemus eū. Nouit em̄ (ait verbum eius) pater veſter quid vobis neceſſarium ſit priuſqͣꝫpetatis ab eo. Nec iſta ex aliquo tempore cognouit vt noſſet: ſed futura omnia temporalia atqꝫ in eis etiā quid: ⁊ quando ab illo petituri fueramus: ⁊ quos ⁊ de quibus rebus velexauditurus vel non exauditurus eſſet: ſineinitio ante preſciuit. Uniuerſas autē creaturas ſuas et ſpiritales ⁊ corporales: non quiaſunt ideo nouit: ſed ideo ſunt quia nouit. Nō

m 3

Mat. 6