XV

exeūt cogitatiōes male: ⁊ cetera. Quid hacexpoſitione lucidius? Nec tn̄ quia dicimus locutiones cordis eſſe cogitatōes. ideo nō ſuntetiam viſiones exorte de noticie viſiōibus. qn̄vere ſunt. Ioris em̄ cum ꝑ corpus hec fiunt:aliud ē locutio aliud viſio. Intus aūt cū cogitamus: vtrūqꝫ vnuꝫ eſt. Sicut auditio ⁊ viſioduo quedam ſunt inter ſe diſtantia in ſenſibꝰcorꝑis. in animo aūt nō eſt aliud atqꝫ aliud videre ⁊ audire. Ac ꝑ hoc cum locutio foris nōvideat̉: ſed potius audiat̉. Locutiones tn̄ interiores hoc eſt cogitatiōes viſas dixit a dn̄oſanctū euangeliū nō auditas. Dixerūt inquitintra ſe: hic blaſphemat. Deinde ſubiunxit.N. Et cū vidiſſet ieſus cogitationes eoꝝ. Uiditergo ꝙ dixerūt. Uidit em̄ cogitatione ſua cōgitationes eoꝝ: quas illi ſoli ſe putabāt videre. Quiſquis igit̉ poteſt intelligere verbum:nō ſolum anteqͣꝫ ſonet: verū etiam anteqͣꝫ ſonoꝝ eius imagines cogitatione voluant̉. hocem̄ eſt qd̓ ad nullam ꝑtinet linguam eaꝝ ſcꝫ q̄lingue appellāt̉ gentiū: quaꝝ lingua noſtra latina eſt. Quiſquis inqͣꝫ hͦ intelligere poteſt iāpōt videre ꝑ hoc ſpeculū atqͣꝫ in hoc enigmate aliquā verbi illius ſimilitudinē: d̓ quo dictūeſt. In principio erat verbum: ⁊ verbum eratapud deū: ⁊ deus erat verbum. Neceſſe ē em̄cuꝫ verbum loquimur. id eſt qd̓ ſcimus quodloquimur ex ipſa ſcientia quā memoria tenemus: naſcat̉ verbū qd̓ eiuſmodi ſit oīno cuiuſmodi ē illa ſcīa de qͣ naſcit̉. Iormata qͥppe cōgitatio ab ea re quā ſcimus: verbuꝫ eſt quodin corde dicinus: qd̓ nec grecū eſt nec latinuꝫnec lingue alicuius alterius: ſed cum id opuseſt in eoꝝ quibus loquimur ꝑferre noticiā aliquod ſignū quo ſignificet̉ aſſumit̉. Et plerūqꝫ ſonus aliqn̄ etiam nutus: ille auribus: illeoculis exhibet̉: vt ꝑ ſigna corꝑalia etiā corꝑisſenſibus verbum qd̓ mente gerimus innoteſcat Nam ⁊ innuere quid eſt niſi quodāmodoviſibiliter dicere. Et in ſcripturis ſanctis huiꝰ3. ſententie teſtimoniū. mam in euangelio ẜmioh̓em ita legit̉. Amen amen dico vobis quiavnus ex vobis tradet me. Aſpiciebant ergoadinuicē diſcipuli: heſitantes de quo diceret.Erat ergo vnus ex diſcipulis eius in ſinu ieſuquē diligebat ieſus. Innuit ergo huic ſymonpetrus ⁊ dicit ei. Quis eſt de quo dicit? Ecceinnuendo dixit: quod ſonādo dicere nō audebat? Sed hec atqꝫ hmōi ſigna corꝑalia ſiue auribus ſiue oculis p̄ſentibus quibus loquimurexhibemus. Inuente ſunt etiā littere ꝑ quaspoſſemus ⁊ cū abſentibus colloqui: ſed iſta ſigna ſunt vocum cum ipſe voces in ẜmone no

ſtro eaꝝ quas cogitamus ſigna ſint reꝝ.Sicut verbū hominis ſignificat̉ per voceꝫvel quodlibet indicium corporale: ita verbuꝫdei manifeſtatū eſſe per carnem. Ca. XI.Roinde verbum quod foris ſonat ſip gnum eſt verbi quod intus lucet: cuimagis verbi competit nomen. Namillud quod ꝓfertur carnis ore: vox verbi eſt.Uerbūqꝫ ⁊ ip̄m dicit̉ ꝓpter illud a quo vt foris appareret aſſumptū eſt. Ita em̄ verbū noſtrum vox quodāmodo corporis fit aſſumēdoeam: in qua manifeſtet̉ ſenſibus hoīum: ſicutverbun dei caro factū eſt: aſſumendo eam inqua ⁊ ip̄m manifeſtaret̉ ſenſibus hoīm. Et ſicut verbum noſtrū ſit vox nec mutat̉ in vocēita verbum dei caro qͥdem factū eſt: ſed abſitvt mutaret̉ in carnem. Aſſumendo quippe illānō in eam ſe cōſumendo: ⁊ hoc noſtrū vox ſit:⁊ illud caro factum eſt. Quapropter quicūqꝫcupit ad qualēcūqꝫ ſimilitudinē dei verbi: qͣꝫuis per multa diſſimilē peruenire: nō intueat̉verbum noſtrum quod ſonat in auribus: necquādo voce ꝓfert̉: nec qn̄ ſilentio cogitatur.Omniū nāqꝫ ſonantiū verba linguaꝝ etiamin ſilentio cogitant̉: ⁊ carmina ꝑcurrunt̉ animo: tacente ore corporis. Nec ſolum numeriſyllabaꝝ: verū etiam modi cantilenaꝝ cū ſintcorporales: ⁊ ad eum qui vocat̉ auditus ſenſum corporis ꝑtinentes: ꝑ incorporeas quaſdam imagines ſuas p̄ſto ſunt cogitantibus:tacite cuncta iſta voluentibus. Sed tranſeūda ſunt hec: vt ad illud perueniatur hominisverbum ꝑ cuius qualēcūqꝫ ſimilitudineꝫ ſicutin enigmate videat̉ vtcūqꝫ dei verbū. Non illud qd̓ factū eſt ad illum vel ad alium ꝓphetā⁊ de quo dictū eſt. Uerbū aūt dn̄i creſcebat ⁊multiplicabatur. Et de quo iteꝝ dictū eſt. Igitur fides ex auditu: auditus aūt ꝑ verbū chriſti. Et iteꝝ. Cum accepiſſetis a nobis verbuauditus dei: accepiſtis nō vt verbum hoīm: ſꝫʸſicut eſt vere verbum dei. Et innumerabiliaſimiliter in ſcripturis dicunt̉ de dei verbo: qd̓in ſonis multaꝝ diuerſarūqꝫ linguaꝝ ꝑ corda⁊ ora diſſeminat̉ humana. Ideo autē verbuꝫdei dicit̉: quia doctrina diuina traditur nō humana. Sed illud verbum dei querimus qualitercūqꝫ per hanc ſimilitudinē nunc videre: dequo dictū eſt. Deus erat verbum: de quo dictum eſt. Om̄ia per ip̄m facta ſunt. de quo dictum eſt. Uerbum caro factum eſt. de quo dictum eſt. Fons ſapientie verbum dei in excelſis. Perueniendū eſt ergo ad illud verbū hominis: ad verbum rōnalis animantis: ad verbum nō de deo nate: ſed a deo facte imaginis

m 2

Ibidē. 13.

Mat. 5Ibidem.

Ioh̓. i.

Ioh̓. j.Ibidem.Ibidem.Ecc̄i. j

Act̉. 6

Rom̄. io.j. Theſ. 2

Rom̄. ioj. Theſ.

Ioh̓. j.

Ubi. sͣ.