Liber

Quomodo differat trinitas que inuenit̉ īimagine dei a trinitate q̄ deus eſt. Ca. VII.Ed hec tria ita ſunt in hoīe: vt nō ipſa ſint hō. Hō eſt em̄ vt veteres diffinierūt: aīal rōnale mortale. Ille ergo excellūt in hoīe: nō ip̄a ſunt hō. Et vna ꝑſona .i. ſingulis qͥſqꝫ hō hꝫ illa tria in mēte. qd̓ſi etiā ſic diffiniamus hoīem vt dicamꝰ. Hō eſtſub̓a rōnalis ꝯſtans ex aīa ⁊ corꝑe: nō eſt dubium: hoīem hr̄e aīam q̄ nō eſt corpus: habere corpus qd̓ nō eſt aīa. Ac ꝑ hoc illa tria nonhō ſunt: ſed hoīs ſunt vel in hoīe ſunt. Detracto etiā corꝑe ſi ſola anima cogitet̉: aliqͥd eiꝰeſt mens tanqͣꝫ caput eius vel oculus vel facies: ſed nō hec vt corꝑa cogitanda ſunt. Nonigitur aīa: ſed qd̓ excellit in aīa mens vocaturNunqͥd aūt poſſumꝰ dicere trinitatē ſic eſſe īdeo: vt aliqͥd dei ſit nec ip̄a ſit deus? Quapropter ſingulus quiſqꝫ hō qui nō ẜm oīa que adnaturā ꝑtinent eius: ſed ẜm ſolā mentem imago dei d̓r vna ꝑſona eſt: ⁊ imago eſt trinitatisin mente. Trinitas ꝟo illa cuiꝰ imago ē: nihilaliud eſt tota qͣꝫ deus: nihil eſt tota qͣꝫ trinitasNec aliqͥd ad naturā dei ꝑtinet qd̓ ad illā nonꝑtineat trinitatē. Et tres ꝑſone ſunt vniꝰ eēntie nō ſicut ſingulus qͥſqꝫ hō vna ꝑſona. Itēqꝫin hoc magna diſtantia eſt: ꝙ ſiue mente dicamus in hoīe: eiuſqꝫ noticiā ⁊ dilectionem ſiuememoriā. intelligētiā: volūtatē: nihil mentismeminimus: niſi ꝑ memoriā: nec intelligimꝰ:niſi ꝑ intelligētiam: nec amamus: niſi ꝑ volūtatē. At ꝟo in illa trinitate qͥs audeat dice̓ patrem nec ſeip̄m nec filiū nec ſpm̄ ſctm̄ intelligere niſi ꝑ filiuꝫ: vel diligere niſi ꝑ ſpm̄ ſctm̄: ꝑſe aūt meminiſſe tm̄mō vel ſui vel filij vel ſpirituſſancti: eodemqꝫ mō filiū nec ſui nec pr̄ismeminiſſe niſi ꝑ pr̄em: nec diligere niſi ꝑ ſpm̄ſanctū. ꝑ ſe aūt nō niſi intelligere ⁊ pr̄em ⁊ ſeip̄m ⁊ ſpm̄ ſctm̄. Sil̓r ⁊ ſpm̄ ſctm̄ ꝑ pr̄em meminiſſe ⁊ pr̄is ⁊ filij ⁊ ſui: ⁊ ꝑ filiū intelligere ⁊ patrem ⁊ filiū ⁊ ſeip̄m: ꝑ ſe aūt nō niſi diligere etſe ⁊ pr̄em ⁊ filiū: tanqͣꝫ memoria ſit pater ⁊ ſua⁊ filij ⁊ ſpūſſancti: filius aūt intelligētia ⁊ ſua⁊ pr̄is ⁊ ſpūſſancti. Spūs vero ſctūs caritas ⁊ſua ⁊ pr̄is ⁊ filij. Quis hec in illa trinitate opinari vel affirmare p̄ſumat? Si em̄ ſolus ſibi filius intelligit vt intelligentia ſit: ⁊ ſibi ⁊ pr̄i etſpirituiſancto: ad illā redit̉ abſurditatē vt pat̓non ſit ſapiēs de ſeip̄o: ſed de filio: nec ſapientia ſapiētiam genuerit: ſed ea ſapīa pr̄ dicaturſapiēs eſſe quā genuit. Ubi em̄ nō eſt intelligentia nec ſapīa pōt eſſe: ac ꝑ hoc ſi pater nōintelligit ip̄e ſiib: ſꝫ filius intelligit patri: profecto filius patrem ſapientem eſſe facit. Et ſi hͦ

eſt deo eſſe qd̓ ſapere: ⁊ ea illi eſſentia eſt queſapientia: non filius a pr̄e qd̓ verū eſt: ſed a filio potius habet pater eſſentiā: qd̓ abſurdiſſimū atqꝫ falſiſſimū eſt. Hanc abſurditatē nosin libro ſeptimo diſcuſſiſſe: cōuiciſſe: abieciſſecertiſſimū eſt. Eſt ergo deus pr̄ ſapiens: ea qͣip̄e ſua eſt ſapīa: ⁊ filius ſapīa pr̄is de ſapiētia:⁊ filius ſapīa pr̄is de ſapīa qd̓ eſt pater de quogenitus eſt filius. Quocirca cōſequēter eſt ⁊intelligens pater ea qͣ ip̄e ſua eſt intelligētia:neqꝫ em̄ eſſet ſapiēs q̄ nō eſſet intelligēs: filiꝰaūt intelligētia pr̄is de intelligētia genitꝰ qd̓eſt pater: hoc ⁊ de memoria nō incōuenienterdici pōt. Quō eſt em̄ ſapiens qͥ nihil meminitvel ſui nō meminit? Proinde qꝛ ſapīa pat̓: ſapientia filius: ſicut ſibi meminit pater: ita filiꝰ⁊ ſicut ſui ⁊ filij meminit pater: memoria nō filij: ſed ſua: ita ſui ⁊ pr̄is meminit filius memoria nō pr̄is ſed ſui Dilectio qͦꝫ vbi nulla ē quisvllam dicat eſſe ſapīam? Ex qͦ colligit̉ ita eſſepr̄i dilectiōem ſuā: vt intelligentiā ⁊ memoriam ſuā. Ecce ergo tria illa .i. memoria intelligentia dilectio ſeu volūtas: in illa ſumma ⁊ īmutabili eſſentia qd̓ eſt deus: non pr̄ ⁊ filius⁊ ſpūſſctūs ſunt: ſed pater ſolus. Et qꝛ filiꝰ qͦꝫſapientia eſt genita de ſapīa ſicut nec pater einec ſpūſſctūs intelligit: ſed ip̄e ſibi: ita nec pater ei meminit: nec ſpūſſctūs ei diligit: ſed ip̄eſibi. Sua em̄ ē ⁊ ip̄e mēoria: ſua ītelligētia: ſuadilectio. Sed ita ſe hr̄e de pr̄e illi eſt de qͦ natꝰeſt. Spūs etiam ſctūs qꝛ ſapīa eſt ꝓcedēs deſapīa: nō pr̄em habet memoriā: ⁊ filiū intelligentiam ⁊ ſe dilectionē: neqꝫ em̄ ſapīa eſſet ſialius ei meminiſſet: eiqꝫ alius intelligeret: actm̄mō ſibi ip̄e diligeret. Sed ip̄e hꝫ hec tria: ⁊ea ſic habet vt hͨ ip̄a ip̄e ſit. Uerūtn̄ vt ita ſit:inde ill eſt vnde ꝓcedit. Quis gͦ hoīm poteſtiſtā ſapīam qͣ nouit deus oīa: ita vt nec ea quedicunt̉ p̄terita: ibi p̄tereāt: nec ea que dicūturfutura. qͣſi deſint expectent̉ vt veniāt: ſed ⁊ p̄terita ⁊ futura cū pn̄tibꝰ ſint cūcta pn̄tia: necſingula cogitent̉ ⁊ ab alijs ad alia cogitandatrāſeat̉ ſꝫ in vno ꝯſpectu ſimul p̄ſto ſint vniuerſa. Quis inquā hoīm ꝯp̄hendit ſapīam eādēqꝫ prudentiā: eandemqꝫ ſcīam: qn̄ quidem anobis nec nr̄a ꝯp̄hendunt̉? Ea qͥppe q̄ vel ſenſibus vel intelligētie noſtre aſſunt: poſſumusvtcūqꝫ ꝯſpice̓: ea ꝟo q̄ abſunt ⁊ tn̄ affuerunt: ꝑmēoriā nouimꝰ q̄ obliti nō ſumꝰ. Nec ex futuris p̄terita: ſed futura ex p̄teritis: nō tn̄ firmacognitione cōijcimꝰ. Nam qͣſdam cogitatōesnr̄as qͣs futuras velut manifeſtius atꝫ certiꝰ:ꝓximas quaſdā ꝓſpicimꝰ: memoria ſaciēte idagimus cum agere valemus qͣꝫtum valemus