XV

Quō etiam ſi vnū aliquid eligatur ex multis qd̓ digne appelletur deus: in ip̄a vna appellatiōe trinitas deitatꝭ poſſit ītelligi. Ea. VIUnc igit̉ cū dicimus eternꝰ: ſapiēsn beatꝰ: hec tria ſunt trinitas que appellat̉ deus. Redigamus quidē illaduodecim in iſtā paucitatē triū: ſꝫ eo mō forſitan poſſumꝰ et hec tria in vnū aliqͥd hoꝝ. Nāſi vna eadēqꝫ res in dei natura pōt eſſe ſapiētia ⁊ potentia: aut vita ⁊ ſapiētia: cur nō vnaeadēqꝫ res eſſe poſſit in dei natura eternitas⁊ ſapientia: aut beatitudo ⁊ ſapiētia. Ac ꝑ hͦ ſicut nihil intererat vtrū illa duodecim: an iſtatria diceremus: qn̄ illa multa in iſtam redigimus paucitatem. Ita nihil intereſt vtruꝫ triaiſta dicamus an illud vnū in cuius ſingularitate duo cetera ſil̓r redigi poſſe monſtrauimusQuis itaqꝫ diſputādi modus: q̄ nā tandē visintelligendi atqꝫ potentia q̄ viuacitas rōnis:q̄ acies cogitationis oſtendet: vt alia iam taceam: hoc vnū qd̓ ſapiētia dicitur deus: quomodo ſit trinitaa? Neqꝫ em̄ ſicut nos de illo ꝑcipimus ſapīam ita deus de aliquo ſed ſua eſtip̄e ſapientia. qꝛ non eſt aliud ſapientia eius.aliud eſſentia: cui hoc eſt eſſe qd̓ ſapientē eſſeDicitur quidem in ſcripturis ſanctis: chriſtꝰdei virtus ⁊ dei ſapientia. Sed quemadmodum ſit intelligendū ne patrem filius videat̉facere ſapientē: in libro. vij. diſputatuꝫ eſt. Etad hoc ratio ꝑuenit: vt ſic ſit filius ſapientia d̓ſapientia: quēadmodū lumen de lumine dede deo. Nec aliud potuimꝰ inuenire ſpm̄ſanctū: niſi ⁊ ip̄m eſſe ſapientiaꝫ: ⁊ ſimul oēs vnāſapientiam: ſicut vnū deū: vnā eſſentiā Hancergo ſapiētiā qd̓ eſt deus: quō intelligimꝰ eſſetrinitatē non dixi quō credimus (nam hoc inter fideles nō debet habere qōem) ſed ſi aliqͦmō ꝑ intelligentiam poſſumus videre qd̓ credimus quis iſte erit modus Si em̄ recolamꝰvbi noſtro intellectui ceperit in his libris trinitas apparere: octauus occurrit. Ibi quippevt potuimus diſputādo erigere temptauimꝰmentis intentiōem ad intelligendā illam preſtantiſſimam īmutabilem naturaꝫ qd̓ noſtramens non eſt. Quā tn̄ ſic intuebamur: vt neclonge a nobis eſſet: ⁊ ſupra nos eſſet: nō locoſed ip̄a ſui venerabili mirabiliqꝫ p̄ſtantia: itavt apud nos eſſe ſuo pn̄ti ſumine videret̉ Inqua nobis adhuc nulla trinitas apparebat. qꝛnō ad eā querendā in fulgore illo firmam mētis aciem tenebamus: tantū qꝛ non erat aliqͣmoles vbi credi oporteret magnitudinē duorum vel triū plus eſſe qͣꝫ vnus: cernebamꝰ vt4cūqꝫ. Sed vbi ventū eſt ad caritatē que ī ſan

cta ſcriptura deus dicta eſt: eluxit paululū trinitas .i. amans: ⁊ qd̓ amatur: ⁊ amor. Sed qͥalux illa ineffabilis noſtrū reuerberabat obtutum: ⁊ ei nondū poſſe cōtemperari nr̄e mētisquodammō ꝯuincebat̉ infirmitas: ad ip̄iꝰ noſtre mentis ẜm quā factus eſt hō ad imaginedei: velut familiariorē ꝯſiderationē reficiēdelaborātꝭ ītentiōis cā: iter ceptū diſpoſitūqꝫ refleximus. Et inde in creatura qd̓ nos ſumus.vt inuiſibilia dei ꝑ ea q̄ facta ſunt cōſpicere intellecta poſſemus: īmorati ſumus a. ix. vſꝗꝫad. xiiij. librū. Et ecce iam qͣꝫtum neceſſe fuerat: aut forte pluſqͣꝫ neceſſe fuerat: exercitatain inferioribus intelligentia: ad ſummā trinitatem q̄ deus eſt ꝯſpiciendaꝫ nos erigere volumus nec valemꝰ. Non em̄ ſicut certiſſimasvidimus trinitates: ſiue q̄ forinſecus de rebꝰcorꝑalibus fiunt: ſiue cū eaip̄a q̄ forinſecꝰ ſenſa ſunt cogitant̉: ſiue cū illa q̄ oriuntur in animo nec ꝑtinent ad corꝑis ſenſus: ſicut fides: ſicut virtutes q̄ ſunt artes agēde vite: manifeſta rōne cernūtur ⁊ ſcientia cōtinent̉: ſiue cūmens ip̄a qua nouimus quicqͥd noſſe nos veraciter dicimus ſibi cognita eſt: vel ſe cogitatſiue cū aliqͥd qd̓ ip̄a nō eſt eternū atqꝫ īmutabile ꝯſpicit. Non gͦ ſicut in his om̄ibus certiſſimas vidimus trinitates: qꝛ in nobis fiunt vl̓in nobis ſunt: cū iſta meminimus aſpicimus:volumus: ita videmus etiā trinitatē deū. qꝛ ⁊illic intelligendo ꝯſpicimus tanqͣꝫ dicentem:⁊ verbū eiꝰ: id eſt pr̄em ⁊ filiū atꝫ inde ꝓcedētem caritatē vtriuſqꝫ cōmunem ſcꝫ ſpiſctm̄.An trinitates iſtas ad ſenſus noſtros: vel adanimū ꝑtinentes videmus potius qͣꝫ credimꝰdeū vero eſſe trinitatē credimꝰ potius qͣꝫ videmus? Qd̓ ſi ita eſt: ꝓfecto aūt inuiſibilia eiꝰ ꝑea q̄ facta ſunt nulla intellecta ꝯſpicimus: autſi illa cōſpicimus nō in eis ꝯſpicimus trinitatē: ⁊ ē illic qd̓ ꝯſpiciamꝰ: ⁊ eſt qd̓ etiā non ꝯſpectum credere debeamus. Conſpicere autemnos īmutabile bonū qd̓ nos nō ſumꝰ li. viij. on̄dit. ⁊. xiiij. cū de ſapīa q̄ homini ex deo eſt loq̄remur admonuit. Eur itaqꝫ ibi non agnoſcimus trinitatē. An hec ſapientia q̄ deus dicit̉nō ſe intelligit: nō ſe diligit? Quis hoc dixeritaut qͥs eſt qͥ nō videat: vbi nulla ſcīa eſt: nullomō eſſe ſapīam? Aut vero putandū eſt ſapiētiam q̄ deus eſt ſcire alia ⁊ neſcire ſeip̄am: veldiligere alia: nec diligere ſeiꝑam: que ſi dici ſiue credi ſtultū ⁊ impium eſt Ecce ergo trinitas ſapientia ſcꝫ ⁊ noticia ſui ⁊ dilectio ſui. ſicenim ⁊ in homine inuenimus trinitatem id ēmentem et noticiam qua ſe nouit: ⁊ dilectionem qua ſe diligit.

j. Coꝝ.

. Ioh̓. 4

Rom̄. j.

Gen̄. j.