Liber

Lil̓auctoritas eſſe deū p̄dicat: ſꝫ oīs que nos circūſtat ad quā nos etiā ꝑtinemus vniuerſa ipſa reꝝ natura ꝓclamat habere ſe p̄ſtantiſſimūꝯditorem: qͥ nobis mentē rationēqꝫ naturalēdedit: qua viuentia nō viuentibus ſenſu p̄dita nō ſentientibus: ītelligentia nō intelligentibus: īmortalia mortalibus: īpotentibus potentia: iniuſtis iuſta: ſpecioſa deformibꝰ bonamalis: incorruptibilia corruptibilibus: īmutabilia mutabilibus: inuiſibilia viſibilibus: incorꝑalia corꝑalibus: beata miſeris p̄ferendavideamus. Ac ꝑ hoc qm̄ rebus creatis creatorem ſine dubitatiōe p̄ponimus: oportet vt eū⁊ ſūme viuere ⁊ cuncta ſentire atqꝫ intelligere: ⁊ mori: corrumpi: mutariqꝫ non poſſe: neccorpus eſſe: ſed ſpm̄ oīm potentiſſimū: iuſtiſſimū: ſpecioſiſſimū: optimū: beatiſſimūqꝫ fateamur.Om̄ia que de deo digne dici vident̉ poſſein pauciora ꝯferre vt nihil minus dictum intelligatur.Capl̓m. V.Ed hec oīa que dixi: ⁊ quecūqꝫ alia ſiſmili more locutionis humane dignede deo dici vident̉: ⁊ vniuerſe trinitati que eſt vnus deus: ⁊ ꝑſonis ſingulis in eadem trinitate ꝯueniūt. Quis em̄ vel vnū deum qd̓ eſt ipſa trinitas: vel patrem vel filiumvel ſpm̄ſanctū audeat dicere: aut nō viuentēaūt nihil ſentientē vel intelligenteꝫ: aut in eanatura qua inter ſe p̄dicant̉: equales quenqͣꝫeſſe eoꝝ mortalē ſiue corruptibilē: ſiue mutabilē ſiue corporeū: aut quiſqͣꝫ ibi neget aliquēpotentiſſimū: iuſtiſſimū: ſpecioſiſſimū: dptimū: beatiſſimū? Si ergo hec atqꝫ hmōi om̄ia⁊ ipſa trinitas ⁊ in ea ſinguli dici poſſunt: vbiaut quō trinitas apparebit: redigamus itaqꝫpͥus hec plurima ad aliquā paucitatem. Quovita em̄ dicit̉ in deo: ipſa eſt eſſentia eius atqꝫnatura. Non itaqꝫ deus viuit niſi vita qd̓ ipſeſibi eſt. Hec aūt vita non talis eſt: qualis ineſtarbori: vbi nullus eſt intellectus: nullꝰ eſt ſenſus: nec talis qualis ineſt pecori. habet em̄ vita pecoris ſenſum qͥnquiꝑtitū: ſed intellectūhabet nullū. At illa vita q̄ deus eſt ſentit atqꝫintelligit oīa: ⁊ ſentit mente nō corꝑe: qꝛ ſpūseſt deus. Non aūt ſicut aīalia q̄ hn̄t corꝑa: percorpus ſentit aīa. Non em̄ ex anīa ꝯſtat ⁊ corpore. Ac ꝑ hoc ſimplex illa natura ſicut intelligit ſentit: ſicut ſentit intelligit. Idēqꝫ ſenſusqͥ intellectus eſt illi. Nec ita vt aliqn̄ eſſe deſiſtat aut ceperit. Immortalis eſt em̄: nec fruſtra de illo dictū eſt ꝙ ſolus habeat īmortalitatē. Nam īmortalitas eius vere īmortalitas ē:in cuius natura nulla eſt cōmutatio. Ipſa eſt

etiā vera eternitas qͣ eſt īmutabilis deus ſineinitio: ſine fine ꝯſeq̄nter ⁊ incorruptibil̓. Unaergo eadēqꝫ res dicit̉ ſiue dicat̉ eternus deusſiue īmortalis: ſiue incorruptibilis: ſiue īmutabilis. Itēqꝫ cū dicit̉ viuēs ⁊ intelligēs: qd̓ ē vtiqꝫ ſapiens: hoc idē dicit̉. Non em̄ ꝑcipit ſapīaꝫq̄ ſit ſapiēs: ſꝫ ipſe ſapīa eſt. Et hec vita eadēqꝫvirtus ſiue potētia. eadēqꝫ ſpēs qͣ potens atꝫſpecioſus dicit̉. Quid em̄ potentius ⁊ ſpecioſius ſapīa: que attingit a fine vſqꝫ ad finē fortiter: ⁊ diſponit oīa ſuauiter? Bonitas etiamatqꝫ iuſticia nūqͥd inter ſe in natura dei: ſicutin eius oꝑbus diſtāt tāqͣꝫ due diuerſe ſint qͣlitates dei: vna bonitas: alia iuſticia? Nō vtiqꝫSed q̄ iuſticia ipſa bonitas: ⁊ q̄ bonitas ip̄a beatitudo. Incorꝑalis aūt vel incorporeus. iōd̓r deus: vt ſpūs credat̉: vel intelligat̉ eſſe nōcorpꝰ. Proinde ſi dicamus: eternus: īmortal̓:incorruptibilis: īmutabilis: viuus: ſapiēs: potens: ſpecioſus: iuſtus: bonus: btūs ſpūs: horū oīm nouiſſimū qd̓ poſui: quaſi tm̄mō videt̉ſignificare ſubſtantiā: cetera ꝟo huius ſubſtātie qͣlitates: ſed nō ita eſt in illa ineffabili ſimpliciqꝫ natura. Quicqͥd em̄ ẜm qͣlitates illi dici videt̉: ẜm ſubſtantiā vel eſſentiā eſt intelligendū. Abſit em̄ vt ſpūs ẜm ſubſtantiā dicat̉deus: ⁊ bonus ẜm qͣlitatē: ſꝫ vtrūqꝫ ẜm ſubſtātiā. Sic oīa cetera q̄ cōmemorauimus: vndein ſuꝑioribus libris multa iam diximus. De qͣtuor igit̉ pͥmis que modo a nobis enumerataatqꝫ digeſta ſunt. id eſt eternus: īmortalis: incorruptibilis: īmutabilis: vnū aliquid eligamus: quia vnū quatuor iſta ſignificant: ſicutiam diſſerui: ne ꝑ multa diſtendat̉ intentio: ⁊illud potius qd̓ poſitū eſt pͥus. id eſt eternus.hoc faciamus ⁊ de quatuor ſecūdis que ſuntviuus: ſapiēs: potens: ſpecioſus. Et qm̄ vitaqualicūqꝫ ineſt ⁊ pecori cui ſapientia nō ineſtduo vero iſta ſapiētia ſcꝫ atqꝫ potentia ita ſūtinter ſe in homine comꝑata: vt ſancta ſcriptura diceret. Belior eſt ſapiens qͣꝫ fortis. Spe.cioſa porro etiam corpora dici ſolent. Unuꝫex his quatuor quod eligimus: ſapiens eligatur. qͣꝫuis hec quatuor in deo nō inequalia dicenda ſint. Noīa em̄ quatuor: res autem vnaeſt. De tercijs vero vltimis quatuor qͣꝫuis indeo idem ſit iuſtum eſſe quod bonū: quod beatum. Idēqꝫ ſpiritū eſſe: quod iuſtum ⁊ bonū⁊ beatum eſſe. tamen quia in hominibus poteſt eſſe ſpiritus nō beatus: poteſt ⁊ iuſtus etbonus nondū beatus. Qui vero beatus eſt:ꝓfecto ⁊ iuſtus ⁊ bonus ⁊ ſpūs eſt: hoc potiꝰeligamus quod nec in hoībus eſſe ſine illis tribus pōt qd̓ eſt beatus.

1. Thi. 6

Sap̄. 6.

pap̄. g.