XV
nō eandē patris ⁊ filij eſſe ſubſtantiā: qꝛ omneqd̓ de deo dicit̉: ẜm ſubſtantiā dici putant: ⁊ ꝓpterea ⁊ gignere ⁊ gigni: vel genitū eſſe ⁊ ingenitū: qm̄ diuerſa ſunt: contendūt ſubſtantias eſſe diuerſas: demōſtrat̉ nō om̄e quod dedeo dicit̉ ẜm ſubſtantiā dici: ſicut ẜm ſubſtātiādicit̉ bonus ⁊ magnus: ⁊ ſi quid aliud ad ſe dicitur: ſed dici etiaꝫ relatiue: id eſt nō ad ſe ſedad aliquid qd̓ ipſe nō eſt: ſicut pater ad filiumdicit̉: vel dn̄s ad creaturam ſibi ſeruientē: vbiſi quid relatiue: id eſt ad aliquid qd̓ ip̄e nō eſtetiā ex tꝑe dicit̉: ſicuti eſt. Dn̄e refugiū factuses nobis: nihil ei accidere quo mutet̉: ſꝫ omnino ip̄m in natura vel eſſentia ſua īmutabilemꝑmanere. In. vj. quō dictꝰ ſit xp̄us ore apl̓icodei virtus ⁊ dei ſapientia: ſicut diſputat̉: vt differat̉ eadem queſtio diligentiꝰ retractanda:vtrū a quo eſt genitus chriſtus nō ſit ip̄e ſapiētia: ſed tm̄ ſapiētie pater: an ſapientia ſapientiam genuerit: ſꝫ quodlibet horū eſſet: etiā inhoc libro apparuit trinitatis equalitas: ⁊ nondeus triplex: ſꝫ trinitas: nec quaſi aliqͥd duplūeſſe patrē ⁊ filium ad ſimplū ſpm̄ſcm̄: vbi nectria plus aliqͥd ſunt qͣꝫ vnū horū. Diſputatueſt etiā quō poſſit intelligi quod ait Hilariusep̄s. Eternitas in patre: ſpecies in imaginevſus in munere. In. vij. queſtio que dilata fuerat explicat̉: ita vt deus qui genuit filiū: nonſolum ſit pater virtutis ⁊ ſapiētie ſue: ſed etiāip̄e ꝟtus atqꝫ ſapientia. Sic ⁊ ſpūſſanctꝰ. Nectn̄ ſimul tres ſunt virtutes: aut tres ſapientieſed vna ꝟtus: ⁊ vna ſapientia: ſicut vnꝰ deus:⁊ vna eſſentia. Deinde queſitum ē: quō dicantur vna eſſentia: tres ꝑſone: vel a qͥbuſdā grecis vna eſſentia: tres ſubſtātie: ⁊ inuenta ē elocutionis neceſſitate dici: vt aliquo vno nomine enūciarent̉: cū querit̉: qͥd tres ſint: ꝙ treseſſe veraciter cōfitemur: patrē .ſ. ⁊ filiū ⁊ ſpm̄ſanctū. In. viij. rōne etiā reddita intelligentibus clarū eſt in ſubſtantia veritatis nō ſolumpatrē filio nō eē maiorē: ſed nec ambos ſimulaliquid maius eſſe qͣꝫ ſolū ſpm̄ſcm̄: aut quoſlibet duos in eadem trinitate maiꝰ eſſe aliquidqͣꝫ vnum: aut oēs ſimul tres maiꝰ aliquid eſſeqͣꝫ ſingulos. Deinde ꝑ veritatē que intellectacōſpicit̉: ⁊ ꝑ bonū ſummū a quo ē om̄e bonuꝫ⁊ ꝑ iuſticiā ꝓpter quā diligit̉ animꝰ iuſtus: abanimo etiā nōdū iuſto: vt natura nō ſolum incorꝑalis: verūetiā incōmutabilis quod ē dequātū fieri pōt intelligeret̉ admonui: ⁊ ꝑ charitatem que in ſcripturis ſanctis deus dictꝰ ēꝑ quā cepit: vtcūqꝫ etiā trinitas intelligētibusapparere: ſicut amans ⁊ qd̓ amat̉: ⁊ amor. Inix. ad imaginē dei: qd̓ eſt hō ẜm mentē ꝑuenit
diſputatio: ⁊ in ea quedā trinitas inuenit̉: ideſt mēs ⁊ noticia: qua ſe nouit: ⁊ amor quo ſenoticiāqꝫ ſuā diligit: ⁊ hec tria equalia inter ſe⁊ vniꝰ oſtendunt̉ eſſentie. In. x. hoc idē diligētius ſubtiliuſqꝫ tractatum eſt: atqꝫ ad id ꝑductum: vt inueniret̉ in mente euidentior trinitas eius: in memoria ſcꝫ ⁊ intelligentia ⁊ volūtate. Sed qm̄ ⁊ hoc compertū eſt: ꝙ nunqͣꝫ eēita potuerit: vt mens nō ſui meminiſſet: nonſe intelligeret ⁊ diligeret: qͣꝫuis nō ſemꝑ ſe cōgitaret. Cum aūt ſe cogitaret: nō ſe a corꝑalibus rebus eadē cogitatiōe diſcerneret: dilata eſt de trinitate cuiꝰ hec imago ē diſputatiovt in ipſis etiā corꝑalibus viſis inueniret̉ trinitas: ⁊ diſtinctius in ea lectoris exercereturintentio. In. xj. ergo electus ē ſenſus oculorūin quo id qd̓ inuentū ē etiā in ceteris quattuor ſenſibus corꝑis ⁊ nō dictū poſſet agnoſci atqꝫ ita exterioris hoīs trinitas: primo in his q̄cernunt̉ extrinſecus: ex corꝑe ſcꝫ quod videt̉⁊ forma que inde in acie cernētis imprimitur⁊ vtrūqꝫ copulātis intentione voluntatis apparuit. Sed hec tria non inter ſe equalia: necvnius eſſe ſubſtātie claruerūt. Deinde in ip̄oanimo ab his que extrinſecꝰ ſenſa ſunt velutintroducta inuenta eſt altera trinitas: vbi apparerent eadē tria vnius eſſe ſubſtātie. Imaginatio corꝑis que in memoria eſt: ⁊ inde informatio cū ad eam cōuertit̉ acies cogitātis.⁊ vtrūqꝫ ꝯiungens intentio voluntatis. Sedideo iſta trinitas ad exteriorem hominem reperta eſt ꝑtinere: quia de corꝑibus illata eſt q̄ſentiunt̉ extrinſecus. In. xij. diſcernenda viſa eſt ſapientia a ſcientia: ⁊ in ea que ꝓprie ſcientia nuncupat̉: quia inferior eſt: prius q̄daꝫſui generis trinitas inquirenda. Que licꝫ adinteriorem hoīem iā ꝑtineat: nōduꝫ tn̄ imagodei vel appellanda ſit vel putāda. Et hoc agit̉in xiij. ꝑ cōmendationē fidei xp̄iane. In. xiiij.aūt de ſapiētia hoīs vera. id eſt de munere ineius ipſius dei participatione donata: que aſcientia diſtincta eſt diſputat̉. Et eo peruenitdiſputatio vt trinitas appareat in imagine d̓iquod eſt hō: ẜm mentē: que renouat̉ in agnitione dei: ẜm imaginē eiꝰ qͥ creauit hoīem adimaginē ſuā: ⁊ ſic ꝑcipit ſapientiam vbi ꝯtemplatio eſt eternorum.In quarum rerū contemplatione ſummatrinitas inquirenda ſit.Ca. IIII.Aam ergo in ipſis rebus eternis inicorꝑalibꝰ ⁊ incōmutabilibꝰ in qͣrū ꝑfecta ꝯtēplatione nobis beata q̄ nonniſi eterne eſt vita ꝓmittit̉: trinitatē q̄ deus ēinquiramus. Neqꝫ em̄ diuinoꝝ libroꝝ tm̄mō
Cā 49.
Col̓. z.Gen̄.