XIIII

nus: vt iocundus nobis ſit eius occaſus. Ueum hoc nō didicerat a philoſophis quos magnis laudibus p̄dicat: ſed ex illa noua acadenia vbi ei dubitare etiā de rebus manifeſtiſſinis placuit: iſta ſententia redolebat. A philoophis autē ſicut ipſe confitet̉ maximis longeqꝫ clariſſimis: eternos animos eſſe acceperatEterni quippe nō incōuenienter hac exhortatione excitant̉: vt in ſuo curſu reperiant̉ cumvenerit vite huiꝰ extremū. id eſt in rōne ⁊ inueſtigandi cupiditate minuſqꝫ ſe admiſceantatqꝫ implicent hoīm vitijs ⁊ erroribus: vt eisfacilior ſit regreſſus ad deum. Sed iſte curſusqui conſtituit̉ in amore atꝫ inueſtigatione veritatis: non ſuffecit miſeris. id eſt hominibus:cum iſta ſola rōne mortalibus ſine fide mediatoris. Quod in libris ſuperioribus huius operis: maxime in quarto ⁊. xiij. qͣꝫtum potui demonſtrare curauiExplicit liber quartuſdecimus.Incipiūt capitula libri qͥntidecimi.De excellentia animi ad imaginem cretoris ſui conditi.De ſummo bono quod ſemꝑ inuenienduꝫ querit̉ ⁊ q̄rendū inuenit̉.iijQuid diſputatū: quidue ſit comp̄henſum p̄cedentiū ratiocinatione libroꝝ131In quarū rerum cōtemplatione ſūmatrinitas inquirenda ſit.vOmnia que de deo digne dici vident̉poſſe in pauciora conferri vt nihil minus dictum intelligat̉.vjQuō etiaꝫ ſi vnum aliquid eligatur exmultis: quod digne appellet̉ deus invna ipſa appellatione trinitas deitatꝭpoſſit intelligi.vijQuo differat trinitas que īuenitur inimagine dei a trinitate que deus eſt.viijDe ſpeculo in quo ꝑ imaginem dei trinitas eius vtcūqꝫ intellecta conſpicitur.De enigmate ⁊ tropicis locutionibusQuomodo per inſpectionem verbi qd̓eſt in cogitatione mētis humane adagnitionem verbi quod deus eſt aliquatenus poſſit accedi.Sicut verbum hominis ſignificatur ꝑxjvocem vel quodlibet iudicium corporale: ita verbum dei manifeſtatū eſſe

per carnem.cijQuantū diſtent a vera ⁊ perfecta ſimilitudine dei que in natura mentis vtcūqꝫ deo ſimilia reperiunt̉.xiijDe ſcientia dei patris cui nihil cuiuſqͣꝫcreature indicijs conferat̉.xiiijDe ſimilitudine ⁊ equalitate patris dei⁊ vnigeniti eius conſubſtantialis etcoeterni.xpꝘ diſſimile ſit verbum noſtrum muta2bile: a verbo dei incōmutabili ⁊ eterno.xvjAn volubilitas cogitationis deo ineſſecredenda ſit.xvijDe ſpirituſancto qui patri ⁊ filio equalis accipitur ⁊ vtriuſqꝫ ſpūs dicitur ⁊charitatis noīe intelligitur: cum q̄libet in trinitate ꝑſona ſit charitas.xviij De excellentia charitatis q̄ ita ex deoeſt vt ipſe ſit deus.Qua ratione donum dei dicatur ſpirixtuſſanctus.Contra eos qui vnigenitum dei nō pajterne nature ſed voluntatis filiumeſſe dixerunt.xxjDe ſimilitudinibus trinitatis diuineque in natura mentis ad imaginemdei facte reperiri vtcūqꝫ potuerūt.xxijTria que ſūt in imagine dei. id eſt memoria: intellectuſ: ⁊ amor vnius eſſeperſone quia nō hoc eſt ei eſſe quodhec habere.xxiiꝘ vera in dei trinitate vnitas: ⁊ qͣꝫ vera in eiuſdem vnitate ſit trinitasxxiiijDe his qui naturaꝫ mentis ſubtiliterintuētur: ⁊ eam imaginē dei eſſe nōſentiunt.xxvꝘbeatos faciat fides recta: etiā eosqui de naturis incorporeis nequeūtdiſputare.xxvjInterualla tempoꝝ diuine trinitatisnulla ſunt.xxvij Quid quodam ſermone ad populumdiſputatū ſit de differētia generationis filij ⁊ ꝓceſſionis ſpūſſancti.Incipit liber quintuſdecimus.

viij

vij

t

iiij

xx

vix