Liber

ctando que ſunt infra ipſam. Diligere porroſeip̄am nō poſſet: ſi ſe om̄ino neſciret. id eſt ſiſui nō meminiſſet: nec ſe intelligeret: qꝛ in ſeimagine dei tam potēs eſt: vt ei cuius imagoeſt valeat inherere. Sic em̄ ordinata ē naturaꝝ ordine: nō locoꝝ: vt ſupra illam nō ſit niſiille. Deniqꝫ cum illi penitus adheſerit: vnuserit ſpūs. Cui rei atteſtat̉ apl̓s dicēs. Qui aūtadheret dn̄o vnus ſpūs eſt. Accedente qͥppeiſta ad ꝑticipationē nature veritatis ⁊ beatitudinis illus: non tn̄ creſcente illo in natura:veritate ⁊ beatitudine ſua. In illa itaqꝫ naturat cui feliciter adheſerit: īmutabiliter viuet⁊ īmutabile videbit omne qd̓ viderit. Tūc ſicut ei diuina ſcriptura ꝓmittit: ſatiabit̉ in bonis deſideriū eius: bonis īmutabilibꝰ: ipſa trinitate deo ſuo cuius imago eſt: ⁊ ne vſpiā violet̉ erit in abſcondito vultus eius: tāta vbertate eius impleta: vt eam nūqͣꝫ peccare delectet. Seipſam ꝟo nunc qn̄ videt: nō aliqͥd immutabile videt.De mutabilitate mentis humane qua fit:vt ſicut miſera facta eſt ex beata: ita beata poſſit eſſe ex miſera.Ca. XV.Uod ideo certe nō dubitat qm̄ miſeqra eſt: ⁊ beata eſſe deſiderat. Nec obaliud fieri ſperat hoc poſſe: niſi quiaeſt mutabilis. Uam ſi mutabilis nō eſſet: ſicutex beata vita miſera: ſic ex miſera beata eſſenō poſſet. Et quid eā feciſſet miſerā: ſub om̄ipotente ⁊ bono dn̄o: niſi peccatū ſuum: ⁊ iuſticia dn̄i ſui? Et quid eā faciet beatam: niſi meritū ſuū ⁊ p̄miū dn̄i ſui? Sed ⁊ meritū eius gratia eſt illius: cuius p̄miū erit beatitudo eius.Iuſticiā quippe dare ſibi nō poteſt: quā ꝑditaꝫnō habet. Hanc em̄ cū hō conderet̉ accepit: ⁊peccādo vtiqꝫ ꝑdidit. Accepit ergo iuſticiā: ꝓquā beatitudinē accipere mereret̉. Unde veraciter ei dicit̉ ab apl̓o: quaſi de ſuo bono ſuꝑbire incipienti. Quid em̄ habes qd̓ nō accepiſti? Si aūt accepiſti qͥd gl̓iaris quaſi nō acceperis? Qn̄ aūt bene recordat̉ dn̄i ſui: ſpū eius accepto ſentit oīno: quia hoc diſcit: intimo magiſterio: non niſi eiꝰ gratuito affectu poſſe ſeſurgere: nō niſi ſuo volūtario defectu caderepotuiſſe. Non ſane reminiſcitur beatitudinisſue: fuit quippe illa ⁊ nō eſt: eiuſqꝫ iſta penitusoblita eſt: ideoqꝫ nec cōmemorari poteſt. Credit autē de illa fidedignis litteris dei ſui ꝑ eiꝰꝓphetā ꝯſcriptis narrātibus de felicitate paradiſi: atqꝫ illud pͥmū ⁊ bonū hoīs ⁊ malū hyſtorica traditione indicātibus: dn̄i aūt dei ſuireminiſcit̉. Ille quippe ſemꝑ eſt: nec fuit ⁊ nōeſt: nec eſt ⁊ nō fuit: ſed ſicut nūqͣꝫ nō erit: ita

nunqͣꝫ nō erat: ⁊ vbiqꝫ totus eſt. Propter qd̓ 4iſta in illo ⁊ viuit ⁊ mouet̉: ⁊ eſt: ⁊ ideo reminiſci eius poteſt. Non quia hoc recordat̉ quodeū nouerat in adam: aut alibi alicubi ante huius corꝑis vitam. Aut cum primū facta eſt vtinſereret̉ huic corpori. Nihil enī hoꝝ om̄inoreminiſcit̉. Quicquid hoꝝ eſt: obliuione deletum eſt. Sed cum memorat̉ vt conuertat̉ addn̄m tanqͣꝫ ad eam lucem qua iam cum ab illoauerteret̉: quodāmodo tangebat̉ Nam hinceſt ꝙ etiam impij cogitant eternitatem: ⁊ ml̓ta recte rep̄hendunt recteqꝫ laudant in hoīmmoribus. Quibus ea tandē regulis indicantniſi in quibus vident: quēadmodū quiſqꝫ viuere debeat: etiam ſi nec ipſi eodem modo viuant: vbi eas vident? Neqꝫ eī in ſua natura cūꝓculdubio mente iſta videant̉: eorūqꝫ mētescōſtet eſſe mutabiles: has vero regulas īmutabiles videat quiſqͥs in eis ⁊ hoc videre potuerit. Nec in habitu ſue mentis cū ille reguleſint iuſticie. mentes ꝟo eoꝝ conſtet eſſe iniuſtas. Ubi nam ſunt iſte regule ſcripte: vbi qͥdſit iuſtum: ⁊ iniuſtus agnoſcit vbi cernit habēduꝫ eſſe quod ipſe nō habet. Ubi ergo ſcripteſunt: niſi in libro lucis illius que veritas dicit̉vnde omnis lex iuſta deſcribit̉: ⁊ in cor hoīs qͥoperat̉ iuſticiam: nō migrando ſed tanqͣꝫ impͥmendo tranſfert̉: ſicut imago ex anulo ⁊ in ceram trāſit: ⁊ anulum nō relinquit. Qui ꝟo nōoperat̉: ⁊ tamen videt quod operandū ſit: ipſe eſt qui ab illa luce auertit̉: a qua tamen tangit̉. Qui aūt nec videt quēadmodū ſit viuendū: excuſabilius quidem peccat: quia non eſttranſgreſſor cognite legis. Sed etiā ipſe ſplēdore aliquotiēs vbiqꝫ p̄ſentis veritatis attingitur: qn̄ admonitus ꝯfitetur.De reformatione mentis ad imaginē dei:⁊ quot modis ſpūs appellatio diuerſis aſſignetur naturis.Ca. XVI.Uia ꝟo cōmemorati cōuertuntur adq dn̄m: ab ea doformitate qua per cupiditates ſeculares cōformabant̉ huicſeculo reformant̉ ex illo: audientes apl̓m dicentem. Nolite ꝯformari huic ſeculo: ſꝫ reformamini in nouitate mētis veſtre: vt incipiatilla imago ab illo reformari a quo formata eſtNō enī reformare ſeipſam poteſt: ſicut potuitdeformari. Dicit etiam alibi. Renouamī ſpūmentis veſtre: ⁊ induite nouū hominē: eumqui ẜm deum creatus eſt: in iuſticia ⁊ ſanctitate veritatis. Ꝙ ait: ẜm deum creatū: hoc alioloco dicit̉ ad imaginē dei. Sed peccando iuſticiam ⁊ ſanctitatem veritatis amiſit: ꝓpterquod hec imago de formis ⁊ decolorfacta eſt:

j. Corꝭ.

1. Loꝝ. 6.

Eph̓. 4.

Rom̄. j2

Gen̄. ī

Act̉. 12.