XIIII

primus. Cōmemorabuntur inquit ⁊ conuertentur ad dn̄m vniuerſi fines terre. Non igit̉ſic erāt oblite iſte gentes deū: vt eius nec cōmemorate recordarent̉. Obliuiſcendo auteꝫdeum tanqͣꝫ obliuiſcendo vitā ſuā: cōuerſe fuerant in mortē: hoc eſt in infernū. Cōmemorate vero cōuertunt̉ ad dn̄m tanqͣꝫ reminiſcētes reminiſcendo vitā cuiꝰ eas habebat obliuio. id eſt cuiꝰ oblite fuerāt. Itē legit̉ in nona9ꝫ geſimotertio. Intelligite nūc qui inſipienteseſtis in ppl̓o: ⁊ ſtulti aliqn̄ ſapite. Qui plantauit aurem nō audiet: et cetera. Eis em̄ dictuꝫē: qͥ deū nō intelligēdo de illo vana dixeruntꝘ etiā praua mens nec memoria ſui careat nec cognitione nec amore. Ca. XIIIIE dilectiōe aūt dei plura reꝑiunturd in diuinis eloquijs teſtimonia. Ibiem̄ ⁊ illa duo cōſequēter intelliguntur: quia nemo diligit cuiꝰ non meminit: ⁊ qd̓.s penitus neſcit. Unde illud eſt notiſſimū p̄cipuūqꝫ p̄ceptū. Diliges dn̄m deū tuū. Sic itaqꝫ ꝯdita eſt mens humana vt nūqͣꝫ ſui nō meminerit. nūqͣꝫ ſe nō intelligat: nunqͣꝫ ſe nō diligat. Sed qm̄ qͥ odit aliquē nocere illi ſtudet:nō īmerito ⁊ mens hoīs qn̄ ſibi nocet odiſſeſe dicit̉. Neſciens .n. ſibi vult male: dū nō putat ſibi obeſſe qd̓ vult. Sꝫ tn̄ male ſibi vult: qn̄id vult qd̓ obſit ſibi. Unde illud ſcriptum eſt.Qui diligit iniquitatē: odit aīam ſuā. Qui exgo ſe diligere nouit: deum diligit. Qui ꝟo nōdiligit deū: etiā ſi ſe diligit: qd̓ ei naturaliter inditū eſt: tn̄ nō incōuenienter odiſſe ſe diciturcū id agit qd̓ ſibi aduerſat̉ ⁊ ſeip̄m tanqͣꝫ ſuusinimicus inſequit̉: qͥ ꝓfecto ē error horrēdusvt cū ſibi hoīes ꝓdeſſe velint: multi nō faciātniſi qd̓ eis ꝑnicioſiſſimū ē. Similē morbū mutoꝝ animaliū cū poeta deſcriberet. Dij inqͥtmeliora pijs errorēqꝫ hoſtibus illū: Diſciſſosnudis laniabāt dentibus arcus. Cū morbusille corꝑis fuerit. cur dixit errorē: niſi qꝛ omneanimal cū ſibi natura ꝯciliatū ſit vt ſe cuſtodiat qͣntū poteſt: talis ille erat morbus vt ea qͦꝝſalutē appetebant ſua mēbra laniarent. Cū ātdeū diligit mens. ⁊ ſicut dictū eſt ꝯſequentermeminit eūqꝫ intelligit recte illi d̓ ꝓximo ſuop̄cipit̉ vt eū ſicut ſe diligat. Iam em̄ ſe nō diligit ꝑuerſe ſꝫ recte cū deū diligit: cuius ꝑticipatione imago illa nō ſolum eſt. verūetiā ex vetuſtate renouat̉ ⁊ ex deformitate reformat̉:ex infelicitate beatificat̉. Ꝙͣuis ſe ita diligatvt ſi alterutrū ꝓponat̉ malit oīa q̄ infra ſe diligit ꝑdere qͣꝫ ꝑire tn̄ ſuꝑiorē deſerendo ad quēſolū poſſit cuſtodire fortitudinē ſuā eoqꝫ fruiiumine ſuo cui canit̉ in pſalmo. Fortitudinē

meā ad te cuſtodiā. Et in alio. Accedite ad eū⁊ illumin amini. ſic infirma ⁊ tenebroſa factaeſt. vt a ſe quoqꝫ ipſa in ea que nō ſunt qd̓ ipſa⁊ qͥbus ſuꝑior eſt ipſa infelicius laberet̉ ꝑ amores quos nō valet vincere. ⁊ errores a quibꝰnō videt qua redire. Unde iam deo miſerante penitꝰ clamat in pſalmis. Deſeruit me fortitudo mea ⁊ lumē oculoꝝ meoꝝ nō eſt mecūNon ſane in his tantis infirmitatis ⁊ errorismalis amittere potuit naturalē memoriā: intellectū ⁊ amorē ſui: ꝓpter qd̓ merito dici potuit: quod ſupra cōmemoraui. Ꝙqͣꝫ in imagine dei ambulat homo: tn̄ vane ꝯturbat̉. The ⁊ſaurizat ⁊ neſcit cui ꝯgregabit ea. Cur enimtheſaurizat niſi quia fortitudo eius deſeruiteum. per quē habens rei nullius īdigeret. Etcur neſcit cui cōgregabit ea: niſi quia lumenoculoꝝ eius nō eſt cū eo. ⁊ ideo nō videt̉ quodveritas ait. Stulte hac nocte aīam tuā repetent abs te: hec que p̄paraſti cuius erūt? Uerūtamen qꝛ etiā talis in imagine ambulat hō⁊ habet memoriā ⁊ intellectū ⁊ amorē ſui. Hominis mens: ſi ei manifeſtaret̉ ꝙ vtrūqꝫ habere nō poſſet ⁊ vnū ē duobus permitteret̉ eligere: alteꝝ ꝑditurus: aut theſauros quos cōgregauit: aut mentē: quis vſqꝫ adeo nō habꝫmentē: vt theſauros mallet habere qͣꝫ mentē.Theſauri enī mentē poſſunt plerūqꝫ ſubuertere: ⁊ mens que nō theſauris ſubuertit̉: ſinevllis theſauris facilius ⁊ expeditius poteſt viuere. Quis vero vllos theſauros: niſi ꝑ mentē poterit poſſidere? Si em̄ puer infans qͣꝫuisditiſſimus natus: cū ſit dn̄s oīm que iure ſunteius: nihil poſſidet mente ſopita: quo tandeꝫmodo quiſqͣꝫ quiqͣꝫ mente poſſidebat amiſſa?Sed de theſauris quid loquor: ꝙ eis quilibethoīm ſi talis optio ꝓponat̉: mauult carere qͣꝫmente: cum eos nemo p̄ponat: nemo comꝑetluminibus corporis: quibus nō vt auꝝ rarusquiſqꝫ homo: ſꝫ oīs homo poſſidet celum: ꝑ lumina enī corporis quiſqꝫ poſſidet̉ quicqͥd libenter videt. Quis ergo ſi tenere vtrūqꝫ nōpoſſit: ⁊ alterutrū cogatur amittere: nō theſauros qͣꝫ oculos malit. ⁊ tamen ſi ab eo ſimiliꝯditione querat̉: vtrū oculos malit̓ amitterean mentē: quis mente nō videat eum oculosmalle qͣꝫ mentē? Mens quippe ſine oculis carnis humana eſt. Oculi aūt carnis ſine mentebeluini ſunt. Quis porro non hoīem ſe maliteſſe etiam carne cecū: qͣꝫ beluam videntem?Hec dixi: vt etiaꝫ tardiores: qͣꝫuis breuiter cōmouerēt̉ a me: in quorū oculos vel aures helittere ꝑuenerint qͣntum mens diligit ſeipſaꝫetiam infirma ⁊ errans: male diligendo atꝫ ſe

psͣcs.

deut. -

sͣ. 10

Poꝝ

Ibidē. 33

Ibidē. 33

Ibidē. 38

Luc̄. 12