Liber

amare deſtiterit: ſicut iam oſtendimus: ac ꝑ hͦqn̄ ad ſeip̄am cognitione ꝯuertit̉: ſit trinitas.in qͣ iam ⁊ verbū poſſit intelligi. Format̉ qͥppe ex ip̄a cognitio volūtate vtrūqꝫ iungente.Ibi ergo magꝭ agnoſcendo ē imago qͣꝫ q̄rimꝰAn ſemꝑ memoria p̄teritarum rerū ſit: anetiam preſentium.Capitulum. XI.Ed dicet aliquis. Nō ē iſta memoriaſqͣ mens ſui meminiſſe ꝑhibet̉: q̄ ſibi ſꝑeſt pn̄s. Memoria em̄ p̄teritoꝝ ē nōp̄ſentium. Nam quidā cū de ꝟtutibus agerētin quibus eſt etiā tullius: in tria iſta prudētiādiuiſerūt: memoriā intelligentiā ꝓuidentiaꝫMemoriā ſcꝫ p̄teritis. intelligentiā pn̄tibus.ꝓuidentiā rebus tribuētes futuris. quā n̄ habent certam niſi preſcij futuroꝝ q̄ nō eſt munus hoīm niſi detur deſuꝑ: vt ꝓphetis. Und̓ſcriptura: ſapiētie de hoībus aiens. Cogitationes inqͥt mortaliū timide ⁊ incerte ꝓuidentie noſtre. Memoria ꝟo de p̄teritis. ⁊ intelligentia de p̄ſentibus certa eſt. ſed p̄ſentibꝰ vtiqꝫ cōrꝑalibus rebus. Nam corꝑales corꝑaliup̄ſentes ſunt aſpectibus oculoꝝ. Sed qͥ dicitmemoriā nō eſſe p̄ſentiū: attēdat quemadmodū dictū ſit in ip̄is ſecularibus lr̄is: vbi maiorꝭfuit cure ꝟboꝝ integritas qͣꝫ veritas reꝝ. nectalia paſſus vlyxes oblitoſye ſui eſt ithacus.diſcrimine tanto. Uirgilius em̄ cū ſui nō oblitū diceret vlyxem: qͥd aliud ītelligi voluit niſiꝙ meminerit ſui Cū gͦ ſibi pn̄s eſſet: nullo mōſui meminiſſet niſi ad res p̄ſentes memoria ꝑtineret Quapropter ſicut in rebus p̄teritꝭ eamemoriā dicit̉ qua fit vt valeāt recoli ⁊ recordari. ſic in re pn̄ti ꝙ ſibi eſt mens. memoria ſine abſurditate dicenda eſt qͣ ſibi p̄ſto ē vt ſuacogitatione poſſit intelligi ⁊ vtrūqꝫ ſui amore coniungi.Qua facultate mens rationalis obtineatvt in ea dei imago reſplendeat. Capi. XIIEc igit̉ trinitas mētis non ꝓptereah dei ē imago. qꝛ ſui meminit mēs ⁊ intelligit ac diligit ſe: ſed qꝛ pōt etiammeminiſſe ⁊ intelligere ⁊ amare a quo facta ēQd̓ cū facit: ſapiēs ip̄a fit. ſi aūt nō facit etiamcū ſui meminit: ſeſeqꝫ intelligit ac diligit ſtulta eſt. Meminerit itaqꝫ dei ſui ad cuiꝰ imaginem facta eſt: eūqꝫ intelligat atqꝫ diligat. qd̓vt breuius dicā colat deū nō factū: cuiꝰ ab eocapax eſt facta: ⁊ cuiꝰ ꝑticeps eſſe pōt. Propt̓qd̓ ſcriptū eſt. Ecce dei cultꝰ eſt ſapīa: ⁊ ſi ſualuce: ſꝫ ſumme illius lucis ꝑticipatiōe ſapienserit: atqꝫ vbi eterna ibi beata regnabit. ſic .n.dicit̉ iſta hoīs ſapīa: vt etiā dei ſit. Tūc em̄ vera eſt. nam ſi humana eſt: vana eſt. Ueꝝ non

ita dei qua ſapiens eſt deus. Neqꝫ em̄ ꝑticipatione ſui ſapiēs eſt: ſicut mens ꝑticipatōe deiSed quēadmodū dicit̉ iuſticia dei: nō ſolū qͣip̄e iuſtus eſt: ſed quā dat hoī cū iuſtificat impium. Quā ꝯmendans apl̓s ait de quibuſdā.Ignorantes em̄ dei iuſticiā ⁊ ſuā iuſticiā volē Ites ꝯſtituere: iuſticie dei nō ſunt ſubiecti. Sicem̄ dici pōt etiā de qͥbuſdā: Ignorāres d̓i ſapientiā: ⁊ ſuā volētes ꝯſtitue̓ ſapīa dei nō ſt̓ ſb̓iecti Eſt igit̉ naͣ nō facta q̄ fecit oēs ceteras magnas ꝑuaſqꝫ naturas eis quas fecit ſine dubitatione p̄ſtantior: ac ꝑ hoc hac etiā de qua loquimur rōnali ⁊ intellectuali: q̄ hoīs mens ēad eius qui eam fecit imagineꝫ facta. Illa autem ceteris natura p̄ſtantior deus eſt. Et qui ⁊dem nō longe poſitus ab vnoquoqꝫ nr̄m: ſic̄apl̓us dicit adiūgens. In illo em̄ viuimꝰ ⁊ mouemur ⁊ ſumus. Qd̓ ſi ẜm corpus diceret: etiam de iſto corporeo mūdo poſſet intelligi. nā⁊ in illo ẜm corpꝰ viuimus: mouemur ⁊ ſumꝰ.Un̄ ẜm mentē q̄ facta eſt ad eius imaginemdebet hoc accipi excellentiore quodā eodēqꝫnō viſibili ſꝫ intelligibili mō. Nam qͥd nō eſt inip̄o de quo diuine ſcriptū eſt. qm̄ ex ip̄o ⁊ ꝑ ip̄ yſum ⁊ in ip̄o ſunt omnia. Proinde ſi in ip̄o ſūtoīa: in quo tandē pn̄t viue̓ q̄ viuunt ⁊ mouerique mouent̉: niſi in quo ſunt. Nō tn̄ oēs cū illo ſunt eo mō quo ei dictū eſt. Ego ſemꝑ tecūNec ip̄e cum omnibus eo mō quo dicimꝰ. Dominus vobiſcū. Magna itaqꝫ hoīs miſeria ēcum illo non eſſe: ſine quo non pōt eſſe. In qͦem̄ eſt ꝓculdubio ſine illo non eſt. Et tn̄ ſi eiꝰnō meminit: eumqꝫ nō intelligit nec diligit cūillo non eſt. Ꝙ aūt quiſqꝫ penitus obliuiſcit̉:nec commoueri eius vtiqꝫ poteſt.De reminiſcentia in deum cuius ſemper ēcapax mentis naturā.Capi. XIIIE viſibilibus rebus ad hanc rem ſud mamus exemplū. Dicit tibi quiſpiāquē nō recognoſcis? Noſti me: ⁊ vtcōmoneat: dicit vbi: qn̄: quō tibi innotueritoībuſqꝫ adhibitis ſignis quibus in memoriaꝫreuoceris ſi nō recognoſcis: ita iam oblituses: vt omnis illa noticia penitus deleta ſit animo: nihilqꝫ aliud reſtat: niſi vt credas ei qui tibi hoc dicit: ꝙ aliqn̄ eū noueras: aut ne hoc qͥdem ſi fidedignus tibi eſſe qui loquit̉ nō videtur. Si aūt remiſceris ꝓfecto redis in memoriam tuam: ⁊ in ea inuenis qd̓ nō fuerat penitus obliuione deletū. Redeamus ad illud ꝓpter qd̓ adhibuimus humane ꝯuerſatiōis exēplum. Inter cetera pſalmus nonus. Conuertantur inquit peccatores in infernū: oēs gentes q̄ obliuiſcunt̉ deū. Porro aūt viceſſmꝰ et

Sap̄. o.

Roma. ij.

Act. 17.

pa. xx.

Psͣ. §.

Rom̄. jo

Psͣ .2j.