Liber

cilius dinoſcitur qd̓ tꝑe accedit: ⁊ vbi parēs ꝓlem ſpacio tꝑis antecedit. Nam ſi nos referamus et interiorem mentis memoriā qͣ ſui meminit et interiorem intelligentiā qua ſe ītelligit. ⁊ interiorem volūtatem qͣ ſe diligit vbi h̓tria ſimul ſunt. ⁊ ſiml̓ ſemꝑ fuerūt ex qͦ eſſe ceperunt: ſiue cogitarent̉: ſiue nō cogitarenturvidebitur quidē imago illius trinitatꝭ ⁊ ad ſolam memoriam ꝑtinere. ſed qꝛ ibi ꝟbū eſſe ſine cogitatione non pōt. Cogitamꝰ em̄ omneqd̓ dicimus etiā illo interiore ꝟbo qd̓ ad nullius gentis ꝑtinet linguā: in tribus potius illisimago iſta cognoſcit̉ memoria ſcꝫ intelligentia volūtate. Hanc aūt non dico intelligentiāquā intelligimus cogitantes .i. qn̄ eis repertꝭque memorie p̄ſto fuerāt: ſꝫ nō cogitabantur:cogitatio nr̄a format̉ ⁊ eam volūtatem ſiue amorem vel dilectionē q̄ iſtam ꝓlem ꝑentemqꝫ ꝯiungit ⁊ quodāmō vtriqꝫ cōis eſt. Hinc factū eſt vt etiā ꝑ exteriora ſenſibilia q̄ ꝑ oculoscarnis vident̉: legentiū ducerē tarditatē. ī. xj.ſcꝫ libro atqꝫ inde cū eis ingrederer ad hominis interioris eam potentiā qͣ rōcinat̉ de tꝑalibus rebus diſſerens illam pͥncipaliter dn̄antem qͣ ꝯtemplat̉ eternitas: atqꝫ id duobus voluminibꝰ egi duodecīo vtrūqꝫ diſcernēs quorū vnū eſt ſuꝑius: alteꝝ inferius qd̓ ſuꝑiori eēſubditū debet. Tertiodecimo aūt de munereinferioris qͦ humanaꝝ reꝝ ſcīa ſalubris continetur: vt in hac tꝑali vita id agamus qͦ cōſeqͣmur eternam: qͣꝫta potui veritate ac breuitatediſſerui: qn̄ quidē rem tam multiplicē atqꝫ copioſam multoꝝ atqꝫ magnoꝝ diſputationibꝰmultis magniſqꝫ celebratā vno ſtrictam volumine incluſi: oſtendens etiam in ip̄a trinitatēſed nondum que dei ſit imago dicenda.De pͥncipali mētis in quo intuenda ē ſumme imago trinitatis.Capitulū. VIIIUnc vero ad eam iam ꝑuenimus din ſputationē vbi pͥncipale mentis hūane qͦ nouit deū vel poteſt noſſe cōſiderandū ſuſcepimus vt eo reperiamus imaginē dei. qͣꝫuis em̄ mens humana non ſit eiusnature cuius eſt deus: imago tn̄ nature eiusqua naturā melior nulla eſt ibi q̄rēda: ⁊ īuenienda ē ī nob̓ quo etiā natura nr̄a nihil habetmelius: ſed pͥus mens in ſeip̄a ꝯſiderāda ē anteqͣꝫ ſit ꝑticeps dei: ⁊ in ea reperienda eſt imago eius. Diximus em̄ eam ⁊ ſi amiſſa dei ꝑticipatione obſoletam atqꝫ deformeꝫ: dei tn̄ imaginem ꝑmanere. Eo quippe ip̄e imago eiꝰ eſt:quo eius capax eſt: eiuſqꝫ ꝑticeps eſſe pōt: qd̓tam magnū bonū niſi ꝑ hͦ ꝙ imago eius eſt intelligi non poteſt. Ecce ergo mens meminit

ſui: intelligit ſe: diligit ſe: hoc ſi cernimus: cernimus trinitatem. nondū quidem deū: ſed iāimaginem dei Non forinſecus accepit memoria qd̓ teneret nec foris inuenit qd̓ aſpiceret ītellectus ſicut corꝑis oculus. Nec iſta duo velut formā corꝑis ⁊ eam q̄ inde facta eſt in aciecōtuentis voluntas foris iunxit. Nec imaginem rei q̄ foris viſa eſt quodammō raptam ⁊in memoriam recōditam cogitatio cū ad eaꝫcōuerteret̉ inuenit: ⁊ inde formatus eſt recordantis obtutus: iungente vtrūqꝫ tertia volūtate ſicut in eis oſtendebamus trinitatibus fieri: que in rebus corꝑalibus reperiebant̉: velex corꝑibus ꝑ ſenſum corꝑis introrſus quodāmō trahebant̉. De quibus oībus in libro. xj.diſſeruimus. Nec ſicut fiebat vl̓ apparebat qn̄de illa ſcientia diſſerebamꝰ: iam in hoīs interioris oꝑbus ꝯſtituta que diſtinguēda fuit aſapientia. Un̄ que ſciunt̉ velut aduenticia ſt̓in animo: ſiue cognitione hiſtorica illata: vt ſt̓facta ⁊ dicta: q̄ tꝑe ꝑaguntur ⁊ tranſeūt: vl̓ innatura reꝝ ſuis locis ⁊ regionibus ꝯſtituta ſtſiue in ip̄o hoīe que nō erant oriūtur: aut alijsdocētibus: aut cogitationibus ꝓprijs ſicut fides quā plurimū in li. xiij. cōmendauimus: ſicut virtutes quibus ſi vere ſunt in hac mortalitate ideo bene viuit̉: vt beate in illa que diuinitus ꝓmittitur īmortalitate viuatur. Hecatqꝫ hmoi habent in tꝑe ordinē ſuū: in qͦ nob̓trinitas memorie viſionis ⁊ amoris faciliꝰ apparebat. mam quedam eoꝝ p̄ueniūt cognitionē diſcentiū. Sunt em̄ cognoſcibilia ⁊ anteqͣꝫ cognoſcant̉ ſuiqꝫ cognitionē in diſcentibꝰgignunt. Sunt aūt vel in locis ſuis: vel q̄ tꝑepreterierūt: qͣꝫuis q̄ p̄terierūt nō ip̄a ſint: ſedeoꝝ q̄dā ſigna p̄teritoꝝ quibꝰ viſis vel auditꝭcognoſcant̉ fuiſſe atqꝫ trāſiſſe. Que ſigna vl̓in locis ſita ſunt ſicut monumenta mortuorū⁊ q̄cunqꝫ ſil̓ia vel in litteris fidedignis: ſicut ēoīs grauis ⁊ approbande auctoritatꝭ hiſtoriavel in animis eoꝝ qui ea iam nouerūt: eis qͥppe iam nota ⁊ alijs vtiqꝫ ſunt noſcibilia quoꝝſcīam p̄uenerunt ⁊ qui ea noſſe illis quibꝰ nota ſunt docentibus pn̄t. Que oīa ⁊ qn̄ diſcuntur quandā faciunt trinitatem ſpecie ſua quenoſcibilis fuit. etiam anteqͣꝫ noſceret̉. eiqꝫ adiuncta cognitione diſcentis q̄ tūc eſſe incipitqn̄ diſcitur ac tertia volūtate que vtrūqꝫ coniungit. Et cū cognita fuerint alia trinitas dūrecolunt̉ ſit iam interius in ip̄o aīo ex his imaginibus que cuꝫ diſcerent̉ ſt̓ imp̄ſſe in memoria ⁊ in formatione cogitationis ad ea ꝯuerſo recordantis aſpectu ⁊ ex volūtate q̄ tertiaduo iſta cōiungit. Da vero que oriunt̉ in aīo