XIIII

ſuo conſpectu ſui cogitatiōe conſtituit. Nunquid ergo alia ſua parte: aliam ꝑtem ſuam videt: cum ſe conſpicit cogitando: ſic̄ alijs membris noſtris qͥ ſunt oculi: alia mēbra nr̄a ꝯſpicimus q̄ in noſtro pn̄t eſſe cōſpectu? Quid dici abſurdius vel ſentiri pōt? Un̄ igitur aufertur mens niſi a ſeip̄a: ⁊ vbi ponit̉ in conſpectuſuo niſi an̄ ſeip̄am. Nō gͦ ibi erit vbi erat quando in cōſpectu ſuo nō erat: qꝛ hic poſita: indeſublata eſt. Sed ſi ꝯſpicienda migrabit ꝯſpectura vbi manebit? An qͣſi geminat̉ vt ⁊ illicſit ⁊ hic .i. ⁊ vbi ꝯſpicere ⁊ vbi ꝯſpici poſſit ⁊ inſe ſit cōſpiciens an̄ ſe ꝯſpicua nihil hoꝝ nobisꝟitas ꝯſulta rn̄det. qm̄ qn̄ iſto mō cogitamusnō niſi corpoꝝ fictas imagines cogitamus ꝙmentē non eſſe paucis certiſſimū eſt mētibusa quibus pōt de hac re veritas cōſuli. Pro inde reſtat vt aliqͥd ꝑtinēs ad eius naturā ſit cōſpectus eiꝰ ⁊ ī eā qn̄ ſe cogitat nō qͣſi ꝑ loci ſpaciū: ſꝫ incorporea ꝯuerſione reuocet̉. Cū ꝟo n̄ſe cogitat nō ſit quidem in cōſpectu ſuo: nec d̓illa ſuus formet̉ obtutus: ſed tn̄ nouerit ſe tāqͣꝫ ip̄a ſit ſibi memoria ſui. Sicut multarum diſciplinaꝝ ꝑitu ea q̄ nouit eius memoria continent̉: nec eſt inde aliqͥd in cōſpectu mentꝭ einiſi vt cogitat: cetera in arcana qͣdaꝫ noticiaſunt recōdita q̄ memoria nūcupat̉ Iō trinitatem ſic ꝯmēdabamus vt illud vn̄ format̉ cōgitantis obtutus in memoriā poneremꝰ. Itſam ꝟo ꝯformationē tanqͣꝫ imaginē q̄ inde impͥmit̉ ⁊ illud qͦ vtrūqꝫ ꝯiungitur amorē ſeu voluntatē. Mens igit̉ qn̄ cogitatiōe ſe conſpicitintelligit ſe ⁊ recognoſcit. gignit gͦ intellectūhunc ⁊ cognitiōem ſuā. Res quippe incorporea intellecta ꝯſpicitur ⁊ intelligēda ꝯgnoſcitur. Nec ita ſane gignit iſtā noticiā ſuā mens:qd̓ cogitādo intellectā ſe conſpicit tanqͣꝫ ſibiante incognita fuerit. Sed ita ſibi nota erat:quēadmodū note ſunt res q̄ memoria continent̉: etiā ſi non cogitent̉ qm̄ dicimꝰ hominēnoſſe lr̄as: etiam cū de alijs rebus nō de litterꝭcogitat. Hec aūt duogignēs ⁊ genitū dilectōne tertia copulant̉: q̄ nihil eſt aliud qͣꝫ voluntas fruēdo aliqͥd appetēs vel tenens. Iōqꝫ etiam illis tribus noībus inſinuādā mētis putauimus trinitatē memoria intelligentia volūtate. Sꝫ qm̄ mentē ſꝑ ſui meminiſſe ſemperqꝫſeip̄am intelligere ⁊ amare: qͣꝫuis nō ſꝑ ſe cōgitare diſcretā ab eis q̄ non ſunt qd̓ ip̄a ē circaeiuſdē libri decimi finem diximus. Querēdūeſt qͦ nāmō ad cogitationē ꝑtineat intellectusnoticia ꝟo cuiuſqꝫ rei q̄ ineſt mēti etiā qn̄ nonde ip̄a cogitat̉: ad ſolū dicat̉ memoriā ꝑtinereSi em̄ hͦ ita eſt non habebat hͨ tria vt ⁊ ſui me

miniſſet ⁊ ſe intelligeret ⁊ amaret. Sꝫ meminerat tantum ſui ⁊ poſtea cum cogitare ſe cepit: tunc ſe intellexit atqꝫ dilexit.Ꝙ aliud ſit aliquid non noſſe aliud nō inde cogitare.Capitulum. VIIUapropter diligentius illud conſiq deremꝰ exēplū qd̓ adhibuimus: vton̄deretur aliud eſſe rē quāqꝫ n̄ noſſe: aliud non cogitare fieriqꝫ poſſe: vt nouerithō aliqͥd qd̓ nō cogitat qn̄ aliūde nō indecogitat. Duaꝝ gͦ vel plurium diſciplinaꝝ peritꝰ qn̄vnā cogitat: alia ꝟo vel alias etiā ſi non cogitat: nouit tn̄. Sed nunqͥd recte poſſumus dicere: iſte muſicus nouit quidē muſicā ſꝫ nūc eānon intelligit. qꝛ eam nō cogitat intelligit autem nūc geometriam: hāc em̄ nūc cogitat abſurda ē qͣꝫtū apparet iſta ſnīa. Quid etiaꝫ illaſi dicamus: iſte muſicus nouit quidē muſicamſed nunc eam non amat qn̄ eam non cogitat:amat aūt geometriā qm̄ nūc ip̄am cogitat nōne ſil̓r abſurda eſt? Rectiſſime ꝟo dicimꝰ. iſtequē ꝑſpicis de geometria diſputantē etiam ꝑfectus eſt muſicus. Nam ⁊ meminit diſcipline eius ⁊ intelligit eam ⁊ diligit: ſed qͣꝫuis eaꝫnouerit ⁊ amet nūc illam nō cogitat qm̄ geometriam de qua diſputat cogitat. Hinc admonemur eſſe nobis in abdito mentis quarūdārerum quaſdam noticias ⁊ tunc quodāmodo ꝓcedere in medium atqꝫ in conſpectu mētis velut apertius conſtitui quando cogitantur. Tūc em̄ ſeip̄a mens ⁊ meminiſſe ⁊ intellige̓ ⁊ amare īuenit: ēt vn̄ n̄ cogitabat qn̄ alid̓cogitabat. Sꝫ vn̄ diu non cogitauerimꝰ. ⁊ vndecogitare niſi commoniti non valemus: idnos neſcio quo eodemqꝫ miromodo ſi poteſtdici: ſcire neſcimus. Deniqꝫ recte ab eo qͥ cōmemorat ei cui commemorat dicitur. Scishoc ſed ſcire te neſcis. Commemorabo ⁊ inuenies te ſcientem quod te neſcire putaueras.Id agunt ⁊ littere que de his rebus conſcriꝑte ſunt quas res duce ratione veras eſſe inuenit lector: non quas veras eſſe credit ei qͥſcripſit: ſicut legitur hiſtoria: ſed quas veraseſſe etiam ipſe inuenit ſiue apud ſe: ſiue in ip̄amentis luce veritate. Qui vero nec admonitus valet iſta cōtueri: magna cecitate cordistenebris ignorantie dimerſus eſt altius ⁊ mirabiliore diuina ope indiget vt poſſit ad verāſapientiam peruenite. Propter hoc itaqꝫ volui de cogitatione adhibere qualecunqꝫ documentum quo poſſꝫ oſtendi quō ex his quememoria ꝯtinent̉ recordātis acies informet̉⁊ tale aliqͥd gignatur vbi hō cogitat qͣle in illoerat vbi ante cogitationem meminerat. qꝛ fa