Liber

Ꝙ natura anime etiam deformis ⁊ miſer:nee vitam: nec dei imaginem poſſit amittereCapitulum. IIII.Am ſicut ipſa immortalitas animen ẜm quēdam modū dicit̉. Habet qͥppe ⁊ anima mo: tē ſnā: cum vita beata caret q̄ vera aīe vitā dicēda eſt. Sed īmortalis ideo nūcupat̉: qm̄ qualicūqꝫ vita etiamſi miſerrima eſt: nunqͣꝫ deſinit viuere. Ita qͣꝫuis rō vel intellectus nūc in ea ſit ſopitus nūcparuus nūc magnus appareat: nunqͣꝫ niſi rōnalis ⁊ intellectualis eſt anima hūana: ac ꝑ hͦſi ẜm hoc facta eſt ad imaginē dei: qd̓ vti rōne⁊ intellectu ad intelligendū ⁊ ꝯſpiciendū deūpōt: ꝓfecto ab initio qͦ eſſe cepit iſta tā magnā⁊ mira natura: ſiue ita obſoleta ſit hec imagovt pene nulla ſit: ſiue obſcura atqꝫ deformis:ſiue clara ⁊ pulcra ſit: ſemꝑ eſt. Deniqꝫ deformitatē dignitatis eius miſerās diuīa ſcriptura: qͣꝫqͣꝫ inqͥt in imagine dei ambulat hō: tamēvane ꝯturbat̉. Theſaurizat ⁊ neſcit cui ꝯgrebit ea. Nō itaqꝫ imagini dei vanitateꝫ tribueret: niſi deformē cerneret factā. Nec tm̄ valeret illā deformitatē vt auferat qd̓ imago ē: ſatis on̄dit dicēdo: qͣꝫqͣꝫ in imagine dei ambulethō. Quapropter ex vtraqꝫ ꝑte veraciter pronūciari pōt iſta ſnīa. vt quēadmodū dictū eſtqͣꝫqͣꝫ in imagine dei ambulat hō: tn̄ vane ꝯturbatur ita dicat̉: qͣꝫqͣꝫ vane cōturbat̉ hō tamenin imagine dei ambulat. Ꝙqͣꝫ em̄ magna natura ſit tn̄ vitiari potuit. qꝛ ſumma nō ē ⁊ qͣꝫqͣvitiari potuerit. qꝛ ſumma non eſt tn̄ qꝛ ſumme nature capax ē ⁊ eſſe ꝑticeps pōt: magnanatura eſt. Queramꝰ igit̉ in hac imagine deiquādā ſui generis trinitatē adiuuāte ip̄o quinos fecit ad imaginē ſuā. Nō em̄ aliter poſſumus hͨ ſalubriter inueſtigare. ⁊ ẜm ſapientiaꝫq̄ ab illo eſt aliqͥd inuenire. Sed ea q̄ in ſuꝑioribus libris ⁊ maxime in decimo de aīa humana vel mēte diximꝰ ſi lectoris vel memoria teneantur atqꝫ recolant̉: vel diligētia in eiſdeꝫlocis in qͥbus cōſcripta ſunt recenſeant̉: nō h̓deſiderabit ꝓlixiorē de rei tante inqͥſitōe ſermonem. Inter cetera gͦ in li. x. diximus. hoīsmentē noſſe ſemetip̄am. Nihil em̄ tam nouitmens qͣꝫ id qd̓ ſibi preſto eſt. Nec mēti magisquicqͣꝫ preſto eſt qͣꝫ ip̄a ſibi. Et alia ſatis quantū viſum eſt adhibuimus documenta: quibushoc certiſſime probaremus.An etiā paruuloꝝ mentes noſſe ſe poſſintCapitulum. V.Uid itaqꝫ dicendum eſt de infantisq mente ita adhuc paruuli ⁊ in taꝫ magna dimerſi rerū ignorantia: vt illi-

us mentis tenebras: mens hominis que aliquid nouit exhorreat. An etiam ip̄a ſe noſſecredēda eſt: ſed intenta nimis in eas res qͣsꝑ corꝑis ſenſus: tanto maiore qͣꝫto nouiore cepit delectatione ſentire nō ignorare ſe poteſtſed cogitare ſe nō pōt. Quāta porro intentōne in iſta que foris ſunt ſenſibilia feratur: velhinc ſolū conijci pōt: qd̓ lucis huius hauriende ſic auida eſt: vt ſi quiſqͣꝫ minꝰ cautꝰ aūt neſciēs qͥd inde poſſit accidere: nocturnū lumēpoſuerit vbi iacet infans in ea ꝑte ad quā iacentꝭ oculi poſſint retorqueri: nec ceruix poſſit inflecti ſic eius inde nō remouet̉ aſpectusvt nōnullus ex hͦ etiā ſtrabones fieri nouerimus eam formā tenentibꝰ oculis quā tenerꝭ⁊ mollibꝰ ꝯſuetudo qͦdāmō infixit. Ita ⁊ in alios corporis ſenſus quātum ſunt illa etas intentione ſe quaſi coartant anime paruulorūvt quicquid per carnem offendit aut allicit:hoc ſolum abhorreant vehementer aūt appetant: ſua vero interiora non cogitent nec poſſunt admoneri vt hoc faciant quia nondū admonentis ſigna nouerūt vbi p̄cipuū locū verba obtinent que ſicut alia prorſus neſciūt Ꝙautem aliud ſit non ſe noſſe: aliud nō ſe cogitare: iam in eodem volumine oſtendimꝰ. ꝯhanc etatem omittamus que nec interrogari poteſt quid in ſe agatur et noſipſi eius valde obliti ſumus? Hinc tantū certos nos eſſeſuffecerit: ꝙ cum homo d̓ animi ſui natura cogitare potuerit atqꝫ iuuenire qd̓ verum eſt: alibi nō inueniet qͣꝫ penes ſeip̄m. Inueniet autem non qd̓ neſciebat ſed vnde nō cogitabatQuid em̄ ſcimus ſi qd̓ eſt in noſtra mente neſcimus: cum omnia que ſcimus non niſi ī mēte ſcire poſſumus.Ꝙ mens hoīs ſine cogitatione ſibimet cōſpicua eſſe non poſſit.Capi. VI.Anta eſt tamē cogitatiōis vis vt nect ip̄a mens quodammō ſe in conſpcūſuo ponat niſi qn̄ ſe cogitat: ac ꝑ hͦ itanihil in cōſpectu mentis eſt: niſi vn̄ cogitaturvt nec ipſa mens qua cogitatur qͥcqͥd cogitat̉aliter poſſit eſſe in cōſpectu ſuo: niſi ſeip̄aꝫ cogitādo. Quō aūt qn̄ ſe nō cogitat in conſpcūſuo nō ſit: cū ſine ſeip̄a nūqͣꝫ eſſe poſſit: qͣſi alid̓ſit ip̄a aliud conſpectus eius inuenire nō poſſum. hoc quippe de oculo corꝑis: nō abſurdedicitur. Ip̄e quippe oculus loco ſuo fixus eſt īcorpore: aſpectus autem eius in ea que extraſunt tenditur: ⁊ vſqꝫ in ſydera extendit̉. neceſt oculus in conſpectu ſuo: qn̄ quidē non cōſpicit ſeipſum niſi in ſpeculo obiecto: vnde iālocuti ſumus. Quod nō ſit vtiqꝫ qn̄ ſe mēs in

Psͣ. 38

Ubi. sͣ.

calols

Geīj.