XIII.

Lfide viuit: qͣꝫuis ſcd̓m hominem interioreꝫ viuat: licet ꝑ eandē tꝑaleꝫ fidē ad veritatē nitatur ⁊ tendat ad eterna: tn̄ in eiuſdē ſidei temporalis retentione: cōtemplatiōe: dilectionenondū talis eſt trinitas vt dei iam imago dicenda ſit: ne in rebus tꝑalibꝰ cōſtituta videatur q̄ cōſtituēda eſt in eternis. Mens quippehumana cū fidem ſuā videt qͣ credit qd̓ nō videt: nō aliqͥd ſempiternū videt. Nō em̄ ſemꝑhoc erit: qd̓ vtiqꝫ nō erit qn̄ iſta ꝑegrinatōnefinita qua ꝑegrinamur a dn̄o vt ꝑ fidē ambulare neceſſe ſit: ſpēs illa ſuccedet ꝑ quā vtdeꝫ bimus facie ad faciē ſicut mō non vidētes: tn̄qꝛ credimus videre merebimur atqꝫ ad ſpēꝫnos ꝑ fideꝫ ꝑductos eſſe gaudebimus. Neqꝫem̄ iam fides erit qua credant̉ q̄ nō videnturſed ſpēs qua videant̉ que credebant̉. Tūc gͦ⁊ ſi vite hnius mortalis tranſacte meminerimus ⁊ credidiſſe nos aliqn̄ que nō videbammemoriter recoluerimus: in p̄teritꝭ atqꝫ trāſactis deputabit̉ fides iſta non in p̄ſentibus rebus ſemperqꝫ manētibus: ac ꝑ hoc etiā trinitas iſta que nūc in eiuſdem fidei preſentis acmanentis memoria cōtuitu dilectiōe cōſiſtittūc tranſacta ⁊ p̄terita reꝑietur eſſe nō ꝑmanens. Exquo colligit̉ vt ſi iaꝫ imago dei ē iſtatrinitas: etiā ip̄a non in eis que ſemꝑ ſunt ſedin rebus ſit habenda tranſeuntibꝰ.Quid illud ſit animi in quo dei imago perpetua eſt ⁊ eterne ſpēs trinitatꝭ. Capi. III.Bſit aūt vt cū anime natura ſit ima mortalis: nec ab initio quo creata ēvnqͣꝫ deinceps eſſe deſiſtat id qͦ nihilmelius habet nō cū eiꝰ īmortalitate ꝑduret.Quid vero melius in eius natura creatū eſt:qͣꝫ ꝙ ad ſui creatoris imaginem facta eſt? Nōigitur in fidei retentione: cōtemplatiōe: dilectione: que non erit ſꝑ: ſed in eo ꝙ ſemꝑ erit īueniēda eſt quā dici oporteat imaginē dei. anadhuc vtrū ita ſe res habeat aliqn̄ diligentiatqꝫ obſtruſiꝰ ꝑſcrutabimur? Dici em̄ poteſtnō ꝑire iſtam trinitatē: etiā cū fides ip̄a tranſierit. qꝛ ſicut nunc eam ⁊ memoria tenemus ⁊cogitatione cernimus: ⁊ volūtate diligimus:ita etiā tūc cū eam nos habuiſſe memoria tenebimus ⁊ recolemus: ⁊ hoc vtrūqꝫ tertia volūtate iūgemꝰ eadē trinitas ꝑmanebit. Qm̄ſi nullū in nobis qͣſi veſtigiū tranſiēs reliq̄riꝓfecto nec in memoria noſtra eius aliqͥd habebimus qͦ recurramus eam p̄teritam recordantes atqꝫ id vtrūqꝫ intentione tertia cōpulantes: ⁊ qd̓ erat ſcꝫ in memoria nō inde cogitantibus nob̓: ⁊ qd̓ inde cogitatione format̉.Sed qui hoc dicit nō diſcernit aliam nūc eſſe

trinitatem quando preſentem fidem tenemꝰvidemus amamus in nobis aliam tūc futurāqn̄ non ip̄am ſed eius velut imaginariam veſtigiū in memoria reconditū recordatiōe cōtuebimur: ⁊ duo hec: id eſt qd̓ erat in memoria retinentis ⁊ qd̓ inde impͥmit̉ in acie recordantis: tertia volūtate iungemus. Quod vtpoſſit intelligi: ſumamus exemplū de corꝑalibus rebus de qͥbus in libro vndecimo ſatꝭ locuti ſumus. Nempe ab inferioribus ad ſuꝑiora aſcendētes. vel ab exterioribus ad interiora ingrediētes: pͥmam reperimus trinitatemin corꝑe qd̓ videt̉ ⁊ acie vidētis: que cum videt inde format̉ ⁊ in volūtatꝭ intentōne quevtrūqꝫ ꝯiūgit: huic trinitati ſil̓em cōſtituamcū fides que nūc ineſt nobis tanqͣꝫ corpus illd̓in loco: ita in nr̄a memoria cōſtituta eſt: de q̄informatur cogitatio recordātis. ſicut ex illocorꝑe acies intuentis. Quibus duobꝰ vt trinitas impleat̉ annumerat̉ tertia voluntas: qͣfidem in memoria ꝯſtitutam ⁊ quandā eiꝰ effigiem in cōtuitu recordatiōis imp̄ſſam cōnectit ⁊ ꝯiūgit. ſicut ī illa corꝑalis trinitate viſionis formam corꝑis qd̓ videt̉ ⁊ cōfirmationeꝫque ſit in cernētis aſpectu cōiūgit intētio voluntatis Faciamus ergo corpus illud qd̓ cernebatur interiſſe dilapſum nec eius remanſiſſe aliqͥd in vllo loco: ad qd̓ videndū recurrataſpectus. Nunqͥd qꝛ imago rei corꝑalis iamtranſacte atqꝫ p̄terite remanet in memoria:vnde informet̉ recordātꝭ obtutꝰ: atqꝫ id vtrūqꝫ tertia volūtate iungat̉ eadeꝫ trinitas eſſedicenda eſt: que fuerat qn̄ ſpecies in loco poſiti corꝑis videbat̉? Nō vtiqꝫ ſed prorſus aliaNam preter qd̓ illa erat extrinſecus: hec intrinſecus. illam ꝓfecto faciebat ſpēs preſentꝭcorꝑis: hanc imago p̄teriti. Sic ⁊ in hac re dequa nūcagimus ⁊ ꝓpt̓ quā putauimꝰ adhibēdum illud exemplū: fides que nunc in animonoſtro eſt: velut illud corpus in loco dum tenetur aſpicitur: amatur: quādam efficit trinitatem: ſed non ipſa erit quando fides hec inanimo ſicut corpus illud in loco iam non eritQue vero tunc erit quando eam recordabimur in nobis fuiſſe non eſſe: alia ꝓfecto erit.Hanc em̄ que nunc eſt facit res ip̄a p̄ſens ⁊ inanimo credentis affixa. at illam qui tunc eritfaciet rei p̄terite imaginatio in recordantismemoria derelicta. Nec illa igitur trinitas q̄nūc nō eſt: imago dei erit. nec iſta imago deieſt que tunc non erit. Sed ea eſt inueniendain anima hominis: id eſt rationali: ſiue intellectuali imago creatoris que immortaliter īmortalitati eius eſt inſita.

j. Coxꝭ. 13

2. Coꝝ. 5