Liber

Aurelij Auguſtini epiſcopi liber quartuſdecimus incipit.Que ſit hoīs vera ſapientia.Capitulum. I.Unc de ſapiētia nobis ē diſſerendū nō de illa dei q̄ ꝓculdubio deus eſt (Nam ſapīa dei fiius eius vnigenitus dicit̉) ſedſiloquemur de hoīs ſapiētia: vera tn̄ q̄ ẜm deū eſt: ⁊ verus ac p̄IISSLIxipuus cultus eius eſt: que vno noīe theoſebia grece appellat̉. Qd̓ nomē noſtri ſicut iā cōmemorauimus volētes ⁊ ip̄i vno noīe interp̄tari: pietatē dixerūt cū pietas apd̓ grecos euſebia vſitatius nūcupet̉. Theoſebia vero qꝛvno ꝟbo ꝑfecte non pōt: melius duobus īterpretat̉ vt dicatur potius dei cultus. Hāc eſſehoīs ſapīam: qd̓ et in duodecimo huius oꝑisvolumine iam poſuimꝰ: ſcripture ſancte auctoritate demōſtrat̉ in libro ſerui dei iob: vbilegitur dei ſapīaꝫ dixiſſe homini. Ecce pietaseſt ſapientia: abſtinere aūt a malis ſcīa. Siueetiā vt nonnulli de greco epiſtemen interpretati ſunt diſcipliua eſt q̄ vtiqꝫ a diſcēdo nomēaccepit vn̄ ⁊ ſciētia dici pōt. Ad hoc em̄ queqͣres diſcit̉ vt ſciat̉. Ꝙͣuis alia notione in his q̄ꝓ peccatis ſuis mala vnuſquiſqꝫ patit̉ vt corrigat̉ dici ſoleat diſciplina. Un̄ illud ē in epl̓aad hebreos? Quis em̄ eſt filius: cui nō det diſciplinam pater eius? Et illud euidētius in eadem. Omnis em̄ ad tp̄s diſcipliina nō gaudividetur eſſe: ſed triſticie: poſtea ꝟo fructū pacificū his qͥ ꝑ eā certarūt: reddet iuſticie. Deus gͦ ip̄e ſumma ſapīa: cultus aūt dei ſapiētiaeſt hoīs de qͣ nūc loquimur. Nam ſapīa huiusª mūdi ſtulticia eſt apud deū. Scd̓m hāc itaqꝫſapīam q̄ dei cultus ē: ait ſctā ſcriptura. Mul-titudo ſapiētiū ſanitas eſt orb̓ terraꝝ. Sed ſide ſapīa ſapiētiū diſputare ē qͥd agemꝰ. Nunqͥd nā ꝓfiteri audebimꝰ ſapīam: ne ſit nr̄a d̓ illa īpudēs diſputatio. Nōne terrebimur exemplo pythagore qͥ cū auſus nō fuiſſet ſapīamfiteri: ph̓m potiꝰ .i. amatorē ſapīe ſe eſſe rn̄dit.a qͦ id nomē exortū ita deinceps poſterꝭ placuit vt qͣꝫtalibet de rebꝰ ad ſapīam ꝑtinētibꝰ doctrina qͥſqꝫ vel ſibi vl̓ alijs videret̉ excellere n̄niſi ph̓us vocaret̉? An iō ſapiētē ꝓfiteri taliūhoīm nullus audebat. qꝛ ſine vllo pctō putabāt eē ſapiētē? Hoc aūt nr̄a ſcriptura nō dic̄ ē.9. dicit. Argue ſapientē ⁊ amabit te. Profectoem̄ iudicat hr̄e pctm̄: quē cenſet arguendumSed ego nec ſic quidem ſapientem me au-

dem ꝓfiteri. Satis eſt mihi ꝙ etiaꝫ ip̄i negarenō pn̄t: eſſe etiā ph̓i .i. amatoris ſapīe de ſapīadiſputare. Nō em̄ hoc illi facere deſtiterūt: qͥſe amatores ſapiētie potius qͣꝫ ſapiētes eſſe ꝓfeſſi ſunt. Diſputātes aūt de ſapīa: diffinierūteā dicētes. Sapīa eſt reꝝ humanaꝝ diuinarūqꝫ ſcīa Un̄ ego qͦꝫ ī libro ſuꝑiore vtrarūqꝫ reꝝcognitiōem .i. diuinarū atqꝫ humanarū et ſapientiā ⁊ ſcīam dici poſſe nō tacui. Uerū ẜmhāc diſtinctiōem qͣ dixit apl̓s. Alij datur ẜmo j.ſapientie: alij ſermo ſcientie. Iſta definitio diuidenda eſt: vt rerum diuinarum ſcientia ꝓprie ſapientia nuncupetur. Humanarum autemproprie ſcientie nomē obtineat. De quavolumine tertiodecimo diſputaui: non vtiqꝫquicquid ſciri ab homine poteſt in rebus humanis vbi plurimū ſuperuacue vanitatꝭ ⁊ noxie curioſitatis eſt huic ſcientie tribuens: ſedillud tantummō quo fides ſaluberrima quead veram beatitudinem ducit: gignitur: nutritur: defenditur: roboratur. Qua ſcientianon pollent fideles plurimi: qͣꝫuis polleāt ip̄afide plurimum. Aliud eſt em̄ ſcire tantummōquid homo credere debeat propter adipiſcēdam vitam beataꝫ: que non niſi eterna eſt: aliud autem ſcire quemadmodū hocip̄m et pijsopituletur: ⁊ contra impios defendatur: quāproprio appellare vocabulo ſcientiaꝫ videturapoſtolus. De qua prius cum loquerer: ip̄amprecipue fidem commendare curaui: a temporalibꝰ eterna breuiter diſtinguens: atqꝫ ibide temporalibus diſſerēs: eterna vero in hūclibrum differens etiam de rebus eternis fidētemporalem quidem ⁊ temporaliter in credētium cordibus habitare: neceſſariū tamen ꝓpter adipiſcenda ipſa eterna eſſe monſtraui.Fidem quoqꝫ de temꝑalibus rebus quas ꝓnobis eternus fecit: ⁊ paſſus eſt ī homīe: quētemporaliter geſſit atqꝫ ad eterna prouexit:ad eandem eternorum adeptionem prodeſſediſſerui: virtuteſqꝫ ip̄as quibus in hac temporali mortalitate: prudenter: fortiter: temperanter et iuſte viuitur: niſi ad eandem licet tēporalem fidem: que tamen ad eterna perducit referantur: veras non eſſe virtutes.De fide que licet ad eterna perducat: temporalis tamen eſt: et cum ad eternitatem vētum fuerit ceſſatura.Capitulum. IIUapropter qm̄ ſicut ſcriptum ē Ꝙ 2diu ſumuſ in corpore peregrinamura domino: per fidem eniꝫ ambulamnon per ſpeciem. Profecto quamdiu iuſtꝰ ex

1 Coꝝ. 3.Sapi. 6

Ioh̓.

Heb̓. j2Ibider

Prou̓. ꝯ.

21. Coꝝ. 5

Abac̄. ⁊

. Coꝝ. j