Liber

quiſqͣꝫ poteſt qͣꝫtum poteſt veracē ꝓferre ſermonem: ſermo ille erit ſapiētie: ac ꝑ hͦ. Uerbum caro factū qd̓ eſt xp̄us ieſus: ⁊ ſapientietheſauros habet ⁊ ſcientie. Nam ſcribēs apoſtolus ad colloſſenſes: Uolo em̄ vos ſcire inquit qͣꝫtū certamen habeā ꝓ vob̓: ⁊ ꝓhis qͥ ſt̓laodicie ⁊ quicūqꝫ non viderunt faciē meamin carne: vt cōſulentur corda eoꝝ: cōpulati incaritate ⁊ in omnibus diuitijs plenitudinis intellectus ad cognoſcendū myſteriū dei: qd̓ ēxp̄us Ieſus in quo ſunt oēs theſauri ſapiētie⁊ ſcientie dei abſconditi Quatenus noueratapl̓us theſauros iſtos: qͣꝫtum eoꝝ penetrauerat ⁊ in eis ad qͣnta ꝑuenerat. quis poteſt noſſe? Ego tn̄ ſcd̓m id qd̓ ſcriptum eſt. Unicuiqꝫaūt noſtrū dat̉ manifeſtatio ſpūs ad vtilitatēalij quidē datur ꝑ ſpm̄ ſermo ſapiētie: alij ſermo ſcientie ſcd̓m eundē ſpiritū: ſi ita inter ſediſtant hec duo vt ſapiētia diuinis: ſciētia humanis attributa ſit rebus: vtrūqꝫ agnoſco inxp̄o ⁊ mecū oēs eius fideles. Et cū lego: ꝟbuꝫcaro factū eſt ⁊ habitauit in nobis: in verbo ītelligo verbū dei filiū in carne agnoſco verūfiliū hoīs filiū: ⁊ vtrūqꝫ ſimul in vna ꝑſona dei⁊ hominis ineffabili gratie largitate ꝯiūctuꝫ.Propter qd̓ ſequit̉ ⁊ dicit. Et vidimus gl̓ameius: gl̓am quaſi vnigeniti a patre plenū gratie ⁊ veritatis. Si grām referamus ad ſcientiam: veritatē ad ſapientiā: puto nos ab illa duarum iſtaꝝ rerū diſtinctione quā ꝯmendauimus nō abhorrere. In rebus em̄ ꝑ tempꝰ ortis: illa ſumma gratia eſt ꝙ hō in vnitate ꝑſone ꝯiūctus eſt deo: in rebus vero eternis ſumma veritas recte tribuit̉ dei ꝟbo Ꝙ vero idēip̄e vnigenitus a patre plenus gr̄e ⁊ veritatꝭ.id actū eſt vt idē ip̄e ſit in rebus ꝓ nobis temporaliter geſtis cui ꝑ eandē fidē mūdamur vteum ſtabiliter ꝯtemplemur in rebus eternisIlli aūt p̄cipui gentiū philoſophi qui inuiſibi-lia dei ꝑ ea que facta ſunt intellecta ꝯſpicerepotuerūt: tn̄ qꝛ ſine mediatore .i. ſine hominoxp̄o philoſophati ſunt: quē nec venturū ꝓphetis: nec veniſſe apl̓is crediderūt. veritatē detinuerūt (ſicut de illis dictū eſt in iniquitate.Nō potuerūt em̄ in his rerū infimis conſtituti: niſi querere aliquā media ꝑ que ad illa q̄ ītellexerūt ſublimia ꝑuenirēt: atqꝫ ita in deceptores demones inciderūt ꝑ quos factum ē:n̄vt immutarēt gl̓am incorruptibilis dei: in ſil̓itudinem imaginis corruptibilis hoīs ⁊ volucrum ⁊ quadrupedū ⁊ ſerpentiū. In talibusem̄ formis etiā idola inſtituerūt ſiue coluerūtScientia ergo noſtra xp̄us eſt: ſapīa qͣꝫ noſtraidem xp̄us eſt. Ip̄e nobis fidem de rebus tꝑa

libus inſerit: ip̄e de ſempiternis exhibet veritatem: ꝑ ip̄m ꝑgimus ad ip̄m: tendimꝰ ꝑ ſcientiam ad ſapientiam: ab vno tamen eodemqꝫxp̄o nō recedemꝰ in quo ſunt omnes theſauri ſapientie ⁊ ſcientie abſconditi. Sed nūc deſcientia loquimur: poſt de ſapiētia qͣꝫtum ip̄edonauerit locuturi. Nec iſta duo ſic accipiamus quaſi nō licet dicere: vel iſtam ſapientiāque in rebus humanis eſt: vel illam ſcīaꝫ quein diuinis: loquendi em̄ latiore cōſuetudine:vtraqꝫ ſapiētia: vtraqꝫ ſcientia dici pōt. Nullo mō ramen ſcriptū eſſet apud apl̓m. Alij da j.tur ſermo ſapientie: alij ſermo ſcientie: niſi etꝓprie ſingulis noībus hec ſingula vocarēturde quoꝝ diſtinctione nunc agimus.Neminem poſſe ſine fide ad veram beatitudinem ꝑueuire:Capitulū. XXAm itaqꝫ videamus quid ſermo iſteꝓlixus effecerit qͥd collegerit quo ꝑuenerit. Beatos eſſe ſe velle omniūhoīm eſt: nec tamen omniū eſt fides: qua cormūdante ad beatitudinem ꝑuenit̉. Ita fit vtLꝑiſtam quā non omnes volūt ad illam tendēdum ſit quā nemo poſſit eſſe qui nolit. Etōseſſe ſe velle omnes in corde ſuo vidēt: tantaqꝫ eſt in hac re nature hūane ꝯſpiratio: vt nōfallatur hō qui hoc ex animo ſuo de aīo conijcit alieno. Deniqꝫ omnes id velle nos nouimus. Multi vero īmortales ſe eſſe poſſe deſperāt: cū id qd̓ oēs volūt: id eſt beatos nullꝰaliter poſſit. volunt tn̄ etiā immortales eſſe ſipoſſent: ſed nō credēdo qd̓ poſſint: non ita viuunt vt poſſint. Neceſſaria ē ergo fides vt beatitudinē cōſequamur: oībus humane nature bonis .i. ⁊ animi ⁊ corꝑis. Hanc aūt fideꝫ inxp̄o eſſe diffinitā: qui ī carne reſurrexit a mortuis: non moriturus vlterius: nec niſi ꝑ illumquēqͣꝫ liberari a diaboli dn̄atu ꝑ remiſſionempeccatoꝝ In cuius diaboli ꝑtibus neceſſe eſtmiſeram eſſe vitam: eandemqꝫ ꝑpetuaꝫ: quemors eſt potius dicēda qͣꝫ vita: eadeꝫ fides habet. De qua ⁊ in hoc libro ſicut potui ꝓ ſpaciotꝑis diſputaui: cum iam ⁊ in quarto libro huiꝰoꝑis multa de hac re dixerim: ſed ibi ꝓpter aliud hic ꝓpter aliud. Ibi ſcꝫ vt oſtenderem:cur et quomodo xp̄us in plenitudine temporis a patre ſit miſſus: ꝓpter eos qui dicunt eūqui miſit: ⁊ eum qui miſſus eſt equales natura eſſe non poſſe. Hic autem ad diſtinguendam actiuam ſcientiam a cōtemplatiua ſapientia: placuit quippe velut gradatim aſcēdentibus in vtraqꝫ requirere apud interiorē hominem quandam ſui cuiuſqꝫ generis trinitatem: ſicut prius apud exteriorem queſiuimꝰ.

j. Coꝝ. j.

Ibidem

Ibide.

Rom̄. j.

Colo. 2

Ioh̓. j.

Ioh̓ .1.

Colo. 2

Gal̓. 4

Teẜ. 3.Aci

Rom̄. 6.

j. Coꝝ j3

Colo j.