Liber

homo ꝑ teſtamentum nouum: inter mala huius ſeculi nouo ſeculo preꝑetur miſeriā quāmeruit vita iſta damnata ſapienter tolerans⁊ qꝛ finietur prudenter gratulans. beatitudinē vero quā liberata vita futura ſine fine habitura eſt fideliter ⁊ patiēter expectans. Diabolus em̄ a dominatū ⁊ a cordibus fideliū foras miſſus: in quoꝝ damnatione atqꝫ infidelitate: licet dānatus etiā ip̄e regnabat tantumꝓ conditione mortalitatis huiꝰ aduerſari ſinit̉: qͣꝫtum eis expedire nouit. De quo ſacreo littere ꝑſonant ꝑ os apl̓icum. Fidelis deꝰ quinon ꝑmittit vos tēptari ſupra id qd̓ poteſtis.ſed faciet cum tēptatione exitum vt poſſitꝭ ſuſtinere. Proſunt aūt iſta mala q̄ fideles pie ꝑferunt vel ad emendanda peccata: vel ad exercendā ꝓbandamqꝫ iuſticiam. vel ad demōſtrandaꝫ vite huius miſeriā vt illa vbi erit beatitudo vera atqꝫ ꝑpetua ⁊ deſideret̉ ardentius ⁊ inſtantius inquirat̉. Sep circa eos iſtaſeruant̉: de qͥbus apl̓us dicit. Scimus qm̄ diligentibus deum omnia cooperātur in bonihis qui ſcd̓m ꝓpoſitū vocati ſunt ſancti. Qm̄quos ante preſciuit ⁊ predeſtinauſt ꝯſormesfieri imaginis filij ſui vt ſit ipſe primogenitusin multis fratribus. Quos autem predeſtinauit illos ⁊ vocauit. ⁊ quos vocauit. illos ⁊ iuſtificauit. Quos autem iuſtificauit ip̄os ⁊ glorificauit. Hoꝝ p̄deſtiuatoꝝ nemo cum diaboloperibit nemo vſqꝫ ad mortē ſb̓ diaboli poteſtate remāebit. Peīde ſequit̉ qd̓ iā ſupra cōmemoraui. Quid ergo dicemꝰ ad hec? Si d̓sꝓ nobis: quis coutra nos? Qui filio ſuo proprio non peꝑcit: ſed pro nobis omnibus tradidit illum. Quomodo non ⁊ cum illo omīanobis donauit. Cur ergo non fieret mors xp̄iimmo cur non p̄termiſſis alijs innumerabilibus modis quibꝰ ad nos liberandos vti poſſet oīpotens: ip̄a potiſſimū eligeret̉ vt fieret:vbi nec de diuinitate eius aliquid īminutumeſt aut mutatū. ⁊ de humanitate ſuſcepta tm̄beneficij collatū eſt hoībus: vt a dei filio ſempiterno eodemqꝫ hoīs filio mors tꝑalis indebita redderetur qua eos a ſempiterna mortedebita liberaret: peccata noſtra diabolus tenebat ⁊ per illa nos merito figebat in morte.Dimiſit ea ille qui ſua non habebat: ⁊ ab illoimmerito eſt perductus ad mortem. Tantūvaluit ſanguis ille vt neminem chriſto indutum in eterna morte debita detinere debuerit: qui chriſtum morte indebita: vel ad tp̄usoccidit. Commendat ergo caritatē ſuā deusin nobis: qm̄ cum adhuc peccatores eſſemuschriſtus pro nobis mortuus eſt. Multomagꝭiuſtificati nunc in ſanguine ip̄ius: ſalui erimꝰ

ab ira per ipſum. Iuſtificati inquit in ſanguine ip̄ius. Iuſtificate plane in eo ꝙ a peccatisomnibus liberati. liberati autem a peccatꝭ oībus: quoniā pro nobis eſt dei filius qui nullūhabebat occiſus. Salui ergo erimus ab ira ꝑipſum: ab ira vtiqꝫ dei que nihil eſt aliud qͣꝫ iuſta vindicta. Non em̄ ſicut hominis animi ꝑturbatio eſt ira dei: Sed illius ira eſt cui dicitalio loco ſancta ſcriptura. Tu autem dominevirtutum cū tranquillitate iudicas. Si ergoiuſta diuina vindicta tale nomen accepit etiam reconcilatio dei que recte intelligitur niſi cū talis ira finitur Nec inimici eramus deoniſi quemadmodū iuſticie ſunt inimica peccata: quibus remiſſis tales inimicicie finiunt̉⁊ reconciliant̉ deo quos ip̄e iuſtificat. Quostamen etiā inimicos vtiqꝫ dilexit: qn̄ quidemproprio filio ſuo non pepercit: ſed pro nobisomnibus cum adhuc inimici eſſemus tradidit eum. Recte ergo apoſtolus ſecutus adin̄xit. Si em̄ cū inimici eſſemus reconciliati ſumus deo per mortē filij eius ꝑ quam facta eſtilla remiſſio peccatoꝝ: multomagis reconciliati ſalui erimus in vita ip̄ius. In vita ſalui qͥper mortem reconciliati Quis enim dubitatdaturū amicis vitam ſuam ꝓ quibus inimicꝭdedit mortem ſuam. Non ſolū autem inquit.ſed ⁊ gloriamur in deo ꝑ dn̄m noſtrum ieſumxp̄m per quem nūc recōciliatiōem accepimꝰ.Non ſolum ait: ſalui erimus: ſꝫ ⁊ gloriamur.Nec in nob̓ ſꝫ in deo: nec ꝑ nos ſꝫ ꝑ dn̄ꝫ nr̄ꝫ ih̓mxp̄m per quem nūc recōciliatiōem accepimꝰ.ſecundū ea que ſuperius diſputata ſunt. Deinde ſubiungit apl̓us. Propter hoc ſicut pervnum hominem peccatū in hunc munduꝫ intrauit: ⁊ ꝑ peccatum mors ⁊ ita in omnes homines mors ꝑtranſijt in quo omnes peccauerunt ⁊cͣ. In quibus prolixiꝰ de duobus hominibus diſputat: vno eodem pͥmo adamꝑ cuiꝰpeccatum in mortem tanqͣꝫ hereditarijs malis poſteri eius obligati ſumus. altero autē ſecundo adam: qui non homo tantum: ſed etiādeus ē: quo ꝓ nobis ſoluente quod non debebat a debitis ⁊ paternis ⁊ proprijs liberati ſumus. Proinde quoniam propter vnum illuꝫtenebat diabolus omnes ꝑ eius vitiataꝫ carnalem concupiſcentiam generatos: iuſtū eſtvt propter hunc vnum dimittat omnes ꝑ ipſius immaculatam gratiaꝫ ſpiritalem regeneratos.De his que per incarnationeꝫ chriſti ſuntcollata credentibus.Capi. XVIIUnt ⁊ alia multa que in chriſti incarnatione que ſuperbis diſplicenr: ſalubriter intuenda atqꝫ cogitāda ſūt:

Rom̄.

Ibidem.

j. Roꝝ. j0

Roma. ⁊

Ibidem.

Roē̓

Ibidē. 5.

Sap̄. j2