Liber

quale iſtud. Non ꝑmanebit ſpūs meus in hominibus iſtis qm̄ caro ſunt. Tūc gͦ demōſtrauit eū ei traditū cui dictū fuerat terrā māducabis. Apl̓us aūt aꝑtius hͦ p̄dicat vbi dicit. Etvos cū eſſetis mortui delictis ⁊ peccatis veſtris in quibus aliqn̄ ambulaſtis ſcd̓m ſeculūmūdi huiꝰ ẜm pͥncipē ptātis aeris. ſpūs huiusqui nūc oꝑatur in filijs diffidētie: in qͥbꝰ ⁊ nosoēs aliqn̄ ꝯuerſati ſumus in deſiderijs carnisnoſtre: faciētes volūtatis carnis ⁊ affectionū⁊ eramus natura filij ire ſic̄ ⁊ cereri. Filij diffidētie ſunt infideles ⁊ quis hͦ non eſt an̄qͣꝫ fidelis fiat. Quocirca oēs hoīes ab origine ſb̓ pͥncipe ſunt poteſtatis aeris: qui oꝑat̉ ī filijs diffidentie. Et qd̓ dixi ab origine: hͦ eſt qd̓ dicit apoſtolus natura ⁊ ſe fuiſſe ⁊ ſicut ceteros. natura ſcꝫ vt eſt deprauata pctō: nō vt recta creata eſt ab initio. Hodus aūt iſte qͥ traditus ēhō in diaboli ptāte: nō ita debet intelligi: tāqͣꝫhoc deus fecerit aūt fieri iuſſerit ſꝫ ꝙ tm̄ ꝑmiſerit: iuſte tn̄. Illo em̄ deſerēte peccantē: pctīauctor ilico inuaſit. Nec ita ſane deꝰ deſeruitcreturā ſuā vt nō ſe illi exhiberet deū creantem ⁊ viuificantē: ⁊ inter penalia mala etiambona malis multa p̄ſtantē. Nō em̄ ꝯtinuit inira ſua miſerationes ſuas: nec hoīem a legeſue ptātis amiſit: qn̄ in diaboli ptāte eſſe ꝑmiſit. qꝛ nec ip̄e diabolus a ptāte oīpotentis alienus eſt: ſic̄ neqꝫ a bonitate. Naꝫ ⁊ maligni angeli vn̄ malicūqꝫ ſb̓ſiſterēt vita: niſi ꝑ eū qͥ viuificat oīa? Si gͦ ꝯmiſſio peccatoꝝ ꝑ iram deiiuſtā hoīem ſubdidit diabolo: ꝓfecto remiſſio peccatoꝝ ꝑ recōciliatiōem dei benignameruit hominem a diaboloDe cōſilio dei quo ei placuit vt ptās diaboli nō potētia: ſed iuſticia vinceret̉. Ca. XIIIOn aūt diabolus potentia dei ſed iunſticia ſuꝑandus fuit. Nā qͥd oīpotente potentius. Aut cuiꝰ creature poteſtas: ptāti creatoris ꝯꝑari pōt. Sed cū diabolus vicio ꝑuerſitatis ſue factus ſit amatorpotentie ⁊ deſertor oppugnatorqꝫ iuſticie. ſicenim ⁊ homines eum tantomagis imitanturqͣꝫtomagis neglecta vel etiam peroſa iuſticiapotētie ſtudent: eiuſqꝫ vel adeptione letāturvel inflammantur cupiditate: placuit deo: vtꝓpter eruēdū homines de diaboli poteſtatenō potentia diabolus ſed iuſticia vinceretur.atqꝫ ita ⁊ homines imitantes xp̄m: iuſticia q̄rerent diabolum vincere nō potentia. Nō ꝙpotentia quaſi mali aliquid fugienda ſit: ſedordo ſeruandus eſt quoprior eſt iuſticia. Nāquanta potentia poteſt eſſe mortalium. Teneant ergo mortales iuſticiam: potentia im-

mortalibus debetur. Cui comparata quantalibet eorum hominum qui potentes vocātur in terra: ridicula infirmitas inuenitur: etibi foditur peccatori fouea: vbi videntur mali plurimū poſſe. Cantat autem iuſtus ⁊ dicitBeatus hō quem tu erudieris dn̄e: ⁊ de lege Itua docueris eum. Vt mitiges ei a diebꝰ malignis: dōec fodiat̉ peccatori fouea Quoniānon repellet dn̄s plebeꝫ ſuam: ⁊ hereditatēſuam non derelinquet. Quoaduſqꝫ iuſticiacōuertatur in iudicium: ⁊ qui habēt eā oēs re ⁊cto ſunt corde. hoc gͦ temꝑe quo differt̉ potētia populi dei: non repellet dn̄s plebem ſuaꝫ⁊ hereditatem ſuam non derelinquet? quantalibet acerba ⁊ indigna ipſa humilis atqꝫ infirma patiat̉: quoaduſqꝫ iuſticia quā nunc ha-bet infirmitas piorum: conuertat̉ in iudiciuꝫhoc eſt iudicandi accipiat poteſtatem. Qd̓ iuſtis in fine ſeruatur. cum precedentem iuſticiam ordine ſuo fuerit potentia ſubſecuta. potentia quippe adiuncta iuſticie. vel iuſticia accedente potentie: iudiciariā poteſtatē facit.ꝑtinet aūt iuſticia ad voluntatē bonā. Un̄ dictū eſt ab angelis nato chriſto: Gloria ī excelſis deo: ⁊ interra pax hoībus bone voluntatꝭPotentia vero ſequi debet iuſticiā: non preire. Ideo ⁊ in rebus ſcd̓is ponit̉ .i. ꝓſperis. Secunde aūt a ſequēdo ſunt dicte. Cum em̄ beatum faciant: ſicut ſuꝑius diſputauimus: dueres bene velle: ⁊ poſſe ꝙ velis: nō debet eſſeilla peruerſitas: que in eadeꝫ diſputatiōe notata eſt vt ex duabus rebus que faciunt beatum poſſe quod velit homo eligat. ⁊ velle ꝙoportet: negligat. cum prius debeat haberevoluntatem bonam: magnā vero poſtea poteſtatē. Bona porro voluntas purganda eſta vitijs a quibus ſi vincit̉ homo: ad hoc vincitur vt male velit: ⁊ bona iam voluntas eiusquō erit? Optandū eſt itaqꝫ vt poteſtas nūcdetur. ſed cōtra vicia: ꝓpter que vincēda potentes nolunt eſſe hoīes: ⁊ volunt ꝓpter vincendos homīes. Ut quid hoc. niſi vt vere victi falſo vincant. ne ſint veritate ſed opinione victores. velit homo prudens eſſe: velitfortis velit temꝑans: velit iuſtꝰ atqꝫ vt hec veracit̉ poſſit. potentiā plane optet atqꝫ apperatvt potens ſit in ſeip̄o: ⁊ miro mō aduerſus ſeip̄m ꝓ ſeip̄o. Cetera vero que bene vult: ⁊ tn̄nō poteſt. ſic ut ē immortalitas: ⁊ vera ac plena felicitas deſiderare non ceſſet ⁊ patienterexpectet.De omnium debito per nihil debentemchriſto ſoluto.Capitulum. XIIII.

Reū. 6.

Eph̓. 2.

Mͣ. Il

Luc e. 2.

U

Ubi sͣ.

Psͣ. 93