Liber

ta vita cū illo manere que pōt? Cur aūt deſerit aut nolentē deſerit ꝓculdubio aut volentem: aut neutrum. Si nolentē quō beata vita eſt: q̄ ita eſt in voluntate vt non ſit in poteſtate? Cūqꝫ beatus nemo ſit aliqͥd volendonec habendo: quāto minus eſt beatus qͥ nōhonore: nō poſſeſſione: nō qualibet alia re:ſed ipſa beata vita nolens deſerit̉: qn̄ ei nulla vita erit? Unde ⁊ ſi nullus ſenſus relinqͥt̉quo ſit miſera: ꝓpterea em̄ beata vita diſcedit: qm̄ tota vita diſcēdit. Biſer eſt tn̄ qͣꝫdiuſentit: quia ſcit ſe nolentē cōſumi: ꝓpter qd̓cetera ⁊ qd̓ p̄ ceteris diligit. Nō igit̉ pōt vita⁊ beata eſſe: ⁊ nolentem deſerere: quia beatus nolens nemo ſit: ac ꝑ hoc qͣꝫtomagis nolentem deſerendo miſerū facit. Si aūt volētem deſerit: etiā ſic quō beata erat: quā ꝑirevoluit qui habebat? Reſtat vt dicant neutꝝeſſe in animo beati. id eſt. eum deſeria beatavita: cū per mortē deſerit tota vita: nec nolle: nec velle: ad vtrūqꝫ em̄ parato ⁊ equo animo conſiſtere. Sed nec iſta beata eſt vitā: q̄talis eſt: vt quē beatū facit: amore eius indigna ſit. Quo em̄ eſt beata vita quā nō amatbeatus? Aut quō amat̉: qd̓ vtrum vigeat: anpereat indifferēter accipit̉? Niſi forte virtutes quas ꝓpter ſolā beatitudiuē ſic amamusꝑſuadere nobis audent: vt ip̄am beatitudinem nō amemꝰ? Quod ſi faciunt: etiā ipſasvtiqꝫ amare deſiſtimus: quādo illā ꝓpt̓ quaꝫſolam iſtas amauimus: nō amamꝰ. Deindequō erit: vera illa tam ꝑfecta: tam exanimata: tam eliquata: tā certa ſententia: btōs eēoēs hoīes velle ſi ipſi qui iam beati ſunt: beati eſſe nec nolunt nec volunt? Aut ſi voluntvt veritas clamat: vt natura cōpellit: cui ſūme bonus ⁊ īmutabiliter beatꝰ creator indidit hoc. Si volunt inquā beati eſſe qui beatiſunt: beati vtiqꝫ nō eſſe nolūt. Si autē beatinō eſſe nolūt: proculdubio nolūt cōſumi ⁊ perire quod beati ſunt: nec niſi viuentes beatieſſe pn̄t. Nolūt igit̉ perire qd̓ viuūt. Immortales ergo eſſe volunt: quicūqꝫ vere beati vl̓ſunt vel eſſe cupiunt. Nō aūt viuit beate: cuinō adeſt qd̓ vult. Nullo modo igit̉ eē poteritvita veraciter beata: niſi fuerit ſempiterna.Hanc vtrū capiat humana natura: quam tn̄deſiderabilem confitet̉: non ꝑua queſtio eſt.Sed ſi fides aſſit que ineſt eis quibus deditptātē ieſus filios dei fieri: nulla queſtio eſt.An eternitatꝭ pax ſit hūana naͣ. Ca. IX.Umanis quippe argumentatiōibꝰhhec inuenire conātes: vix pauci magno prediti ingenio: abundantes

ocio: doctriniſqꝫ ſubtiliſſimis eruditi: ad indagandā ſolius anime īmortalitatem ꝑuenire potuerunt. Cui tn̄ anime beatā vitā nō inuenerūt ſtabilem. id ē verā. Ad miſerias eāquippe vite huiꝰ etiā poſt beatitudinem redire dixerunt. Et qͥ eorū de hac erubuerūt ſententia: ⁊ animā purgatā in ſempiternā beatitudinē ſine corꝑe collocandā putauerunt:talia de mundi retrorſus eternitate ſentiūtvt hanc de anima ſententiā ſuā ip̄i redarguant. Qd̓ hic longū eſt demonſtrare: ſed in libro duodecimo de ciuitate dei: ſatis a nobiseſt qͣꝫtū arbitror explicatū. Fides aūt iſta totum hoīem īmortalem futurū: qui vtiqꝫ conſtat ex anima ⁊ corpore: ⁊ ob hoc vere beatūnō argumentatione humana: ſed diuina auctoritate ꝓmittit. Et ideo cū dictum eſſet in ẜeuangelio: ꝙ Ieſus dederit poteſtatem filios dei fieri his qui eū receperūt: ⁊ qͥd ſit recepiſſe eum: breuiter fuiſſet expoſitum: dicēdocredētibus in nomine eius: quoqꝫ modo filijfierēt dei: eētqꝫ adiūctū: qͥ nō ex ſanguinibꝰneqꝫ ex volūtate carnis:: neqꝫ ex volūtate viri: ſꝫ ex d̓o nati ſūt: ne iſta hoīm quā videmꝰ ⁊geſtamꝰ infirmitas tantā excellentiā deſperaret: ilico annexū eſt: ⁊ verbū caro factū eſt g⁊ habitauit in nobis: vt a cōtrario ſuaderet̉qd̓ incredibile videbat̉. Si em̄ natura dei filius ꝓpter filius hominū miſericordia factꝰē hominis filius. hoc ē em̄: verbū caro factuꝫ ⁊ē ⁊ habitauit in nobis hominibus: quāto eſtcredibiliꝰ natura filios hominis: gratia deifilios dei fieri: ⁊ habitare in deo: in quo ſolo:⁊ de quo ſolo eſſe poſſunt beati ꝑticipes immortalitatis eius effecti: propter qd̓ ꝑſuadēdum dei filiꝰ ꝑticeps noſtre mortalitatis effectus eſt.An alio modo omnipotens deus hominēeternitati debuerit reformare qͣꝫ vt ſibi deusfilius naturam vniret humanā. Ca. XOs itaqꝫ qͥ dicūt ita ne defuit deoe modus alius quo liberaret homīesa miſeria mortalitatis huius vt vnigenitum filiū deū ſibrcoeternum hominemfieri vellet induendo humanam animam etcarnem: mortalemqꝫ factū mortem perpetiparum ē ſic refellere: vt iſtū moduꝫ quo nosꝑ mediatorē dei ⁊ hominū: hominē chriſtumIeſum deus liberare dignatur: aſſeramꝰ bonum ⁊ diuine congruum dignitati: verū etiam vt on̄damꝰ nō aliū modū poſſibilē deo fuiſſe cuiꝰ ptāti cūcta equalit̓ ſubiacēt. Sꝫ ſanāde noſtre miſerie cōueniētiorē modū aliumnō fuiſſe: nec eſſe oportuiſſe. Quid enim tā

Ioh̓.

Ghidem

Ioh̓. j.

Uhiō

Thi. 2.

Ibidem