Druckschrift 
Augustinus de Trinitate
Einzelbild herunterladen
 

Liber

tione male vtendi rebus que per ſenſum corꝑis ſentiunt̉: ita decernitur qͥdcūqꝫ peccatuꝫvt ſi poteſtas ſit etiā corꝑe compleat̉: intelligēda ē illa mulier dediſſe viro ſuo ſecū ſimul edē illicitū cibū. Neqꝫ em̄ pōt pctm̄ non ſoluꝫcogitādū ſuauit̉: verū etiā efficaciter ꝑpetrādum mente decerni: niſi illa mentis intentio penes quā ſumma poteſtas eſt membra īopus mouēdi: vel ab oꝑe cohibendi male actioni cedat ſeruiat. Nec ſane ſola cogitatione mens oblectat̉ illicitis: non qͥdē decernēs eſſe facienda: tenēs tn̄ volens libenter ſtatim vt attigerūt animū reſpui debuerūt: negandū eſt eſſe pctm̄: ſed longe minus qͣꝫ ſi oꝑe ſtatuat̉ implendū. Et ideo detalibus qͦꝫ cogitationibꝰ venia petenda eſt:o pectuſqꝫ percutiendū: atqꝫ dicendū. Dimitte nobis debita noſtra: faciendū quoqꝫ qd̓ ſequit̉: atqꝫ in oratione iungendū: ſicut nosdimittimꝰ debitoribus noſtrꝭ. Neqꝫ em̄ ſicutin illis duobus primis hoībus ꝑſonā ſuā quiſqꝫ portabat: ideo. ſi ſola mulier cibū ediſſetillicitū: ſola vtiqꝫ mortis ſupplicio plecteret̉.Ita dici pōt in hoīe vno: ſi delectationibꝰ illicitis a qͥbus ſe ꝯtinuo debet auertere cogitatio libenter ſola paſcat̉: nec facienda decernant̉ mala. ſed tm̄ ſuauiter in recordatiōe teneant̉: quaſi mulierē ſine viro poſſe damnari: abſit hoc credere. Hec quippe vna ꝑſona ēvnꝰ eſt: totuſqꝫ dānabit̉: niſi hec que ſinevoluntate oꝑandi: ſed tn̄ cum volūtate ani talibus oblectandi ſolius cogitatōis ſentiunt̉ eſſe pctā: mediatores gratiā remittātur. Hec itaqꝫ diſputatio qua in mēte vniuſcuiuſqꝫ hoīs queſtuimꝰ quoddā rōnale cōiugiū cōtemplationis actionis: officijs que ſingula diſtributis. tamē in vtroqꝫ mentꝭvnitate ſeruata: ſalua illius veritatis hiſtoria. quā de duobus primis hoībꝰ: viro .ſ. eiuſqꝫ muliere: de quibus ꝓpagatū eſt genꝰ humanū: diuina tradit auctoritas. Ad hoc tm̄modo audienda eſt: vt intelligat̉ apl̓us: imaginem dei viro tm̄ tribuendo non etiā femine: qͣꝫuis in diuerſo ſexu duoꝝ hoīm aliquidtn̄ ſignificare voluiſſe quod in vno hominequereretur.De eorum ſententia que in vno hoīetem in ꝑſona viri: ſenſum aūt corporis in ꝑſona mulieris accipiēdū dixer̄t. Ca. XIII.Ec me fugit quoſdā qui fuerūt ann te nos egregij defenſores catholicefidei diuini eloquij tractatores:in hoīe vno cuius vniuerſam aīam bonā quēdam paradiſum eſſe ſenſerūt: duo iſta requi-

rerent: virum mentem: mulierem vero dixiſſe corꝑis ſenſum. Et ẜm hanc aūt diſtributionē qua vir ponit̉ mens: ſenſus vero corporis mulier: vident̉ aꝑte oīa cōuenire: ſiſiderata tractent̉. niſi in om̄ibus beſtijs etvolatilibꝰ ſcriptū eſt. Non eſſe inuentū viroadiutoriū ſimile illi: tunc eſt ei mulier factade latere. Propter qd̓ ego non putaui muliere ſenſum corꝑis eſſe ponendū: quē videmus nobis beſtijs eſſe cōmunē: ſed aliquidvolui qd̓ beſtie non haberent: ſenſumqꝫ corporis magis ſerpente intelligendū exiſtimaui: qui legit̉ ſapientior oībus pecoribꝰ terre. In eis qͥppe naturalibꝰ bonis: que nobisirrōnalibus aīalibus videmus eſſe cōmuniaviuacitate quadā ſenſus excellit: ille deſcriptū eſt in epl̓a: que eſt ad hebreos: vbi legitur: ꝑfectoꝝ eſſe ſolidū cibū. qui illū habi exercitatos habent ſenſus ad ſeꝑandumbonū a malo. Illi quippe ſenſus naturenalis ſunt ad intelligentiā ꝑtinentes. ſed iſteſenſus eſt quinqͥpertitus in corꝑe. quemnon ſolū a nobis. verūētiā a beſtijs corꝑalisſpecies motuſqꝫ ſentit̉. Sed ſiue iſto ſiue illoſiue aliquo alio modo accipiendū ſit: qd̓ apoſtolus. virū dixit imaginē gloriā dei: mulierem aūt gloriam viri. apparet cum ſcd̓m deum viuimus: mentē noſtram in indiuiſibiliaeius intentā: ex eius eternitate: veritate: caritate proficienter debere formari. Quidaꝫvero rōnalis intentionis noſtre: hoc eſt eiuſ mentis in vſum mutabiliū corporaliumqꝫrerum: ſine quo hec vita non agit̉ dirigendūnon vt confirmemur huic feculo finem ꝯſtituendo in bonis talibꝰ: in ea de torquēdo beatitudinis appetitū: ſed vt quicqͥd in vſuporaliū rationabiliter facimus: eternoꝝ adipiſcendoꝝ contemplatione faciamus: iſtatranſeuntes: illis inherentes.In que officia propria ſapientia ſcientiadei dantur.Ca. XIIIIAbet em̄ ſcientia modum ſuū boh num: ſi quod in ea inflat vl̓ inflare aſſolet: eternorū caritate vincatur:non inflat: ſed vt ſcimus edificat. Sine ſcientia quippe nec virtutes ipſe quibꝰ recte viuit̉pn̄t haberi: quas hec vita miſera ſic gubernetur: vt ad illā que vere beata eſt perueniatur eternam. Diſtat tn̄ ab eternorum contēplatione actio qua bene vtimur temꝑalibusrebꝰ: illa ſapientie: hec ſcientie deputatur.Ꝙęuis em̄ illa que ſapientia eſt: poſſit ſcientia nūcupari: ſicut apoſtolus loquit̉: vbi dicit. Nunc ſcio ex parte. tunc autem cognoſcā

j. Coꝝ. ij.

Gat.

Roma. 2

Deb̓.

Gen. 3.

j. Corꝭ. ij

Thi. 13

Gen̄..