XII

faſtu alijs animis corporeis ſenſibꝰ deditiseſſe affectat excelſior: aut cenoſo gurgite carnalis voluptatis immergiturQue ſit humana tēptatio: ⁊ qd̓ pctm̄ extra corpus habeatur.Ca. XUm gͦ bona volūtate ad interiorac⁊ ſuꝑiora ꝑcipienda: q̄ non pͥuatimſed cōmuniter ab oībus qͥ tal̓ia diligunt ſine vlla anguſtia vel īuidia caſto poſſident̉ āplexū: vel ſibi vel alijs ꝯſulit: ⁊ ſi fallat̉ in aliqͥ ꝑ ignorantiā tꝑaliū: qꝛ ⁊ hoc tꝑalitergerit: ⁊ modū agendi nō teneat quē debebat: humana tēptatio eſt. Et magnū ē hācvitā ſic degere: quā velut viā redeuntes carpimꝰ: vt tēptatio nos nō apprehēdat niſi humana. hoc em̄ pctm̄ extra corpꝰ eſt: nec fornicationi deputat̉. ⁊ ꝓpterea facilime ignoſcit̉. Eū vero ꝓpter adipiſcenda ea q̄ ꝑ corpus ſentiunt̉ ꝓpter experiendi vel excellendi vel cōtrectandi cupiditatē: vt in his fineꝫboni ſui ponat: aliqͥd agit: quicqͥd agat turpiter agit: ⁊ fornicat̉ in corpus ꝓprium peccans: ⁊ corporeaꝝ rerū fallacia ſimulacra introrſus rapiēs: ⁊ vana meditatōe cōponēsvt ei nec diuinū aliqͥd. niſi tale videat̉. priuatim auara fetat̉ erroribꝰ: ⁊ priuatim ꝓdiga īanitur viribus. Nec ad tā turpē ⁊ miſerabilēfornicatōꝫ ſimul ab exordio ꝓſiliret: ſꝫ ſic̄ ſcriptū ē. Qui modica ſpernit paulati decidet.Quibꝰ demutatōibꝰ hō ab imagine deiin ſil̓itudinē pecoris delabit̉. Ca. XIUomō em̄ coluber nō aꝑtis paſſiqbus: ſꝫ ſquamaꝝ minutiſſimis niſibus repit: ſic lubricꝰ deficiēdi motꝰnegligentes minutatim occupat: ⁊ incipiēsa ꝑuerſo appetitu ſimilitudinis d̓i: ꝑuenit adſimilitudinē pecoꝝ. Inde ē ꝙ nudati ſtola pͥma: pelliceas tunicas mortalitate meruer̄t.Honor em̄ hoīs verꝰ eſt imago ⁊ ſimilitudodei: que non cuſtodit̉ niſi ad ip̄m a quo impͥmitur. Tāto magis itaqꝫ inheret̉ deo: qͣꝫtominus diligitur ꝓpriū. Cupiditate vero experiende poteſtatis ſue: quodā nutu ſuo adſeip̄m tanqͣꝫ ad mediū proruit. Itaqꝫ cū vulteſſe ſicut ille ſub nullo: ⁊ ab ipſa ſui medietate penaliter ad ima ꝓpellit̉: id eſt ad ea quibus pecora letant̉: atqꝫ ita cum ſit honor eiſimilitudo dei: dedecus aūt eius ſimilitudopecoris: homo in honore poſitus non intellexit: comꝑatus eſt iumētis inſipientibus: ⁊ ſimilis factus eſt eis. Qua igitur tam longetrāſiret a ſūmis ad infima: niſi ꝑ mediuꝫ ſui?Cum em̄ neglecta caritate ſapientie q̄ ſemꝑeodē modo manet: concupiſcit̉ ſciētia ex mu

tabilium temporaliūqꝫ experimēto: inflat n̄ jedificat: Ita p̄grauatus animus quaſi pōdere ſuo a beatitudīe expellit̉: ⁊ ꝑ illud ſue medietatis exꝑimentū pena ſua diſcit qͥd interſit inter bonū deſertū: malumqꝫ tommiſſumnec redire poteſt effuſis ac perditis viribꝰniſi gratia conditoris ſui ad penitentiaꝫ vocantis ⁊ peccata donantis. Quis em̄ infeli-cem animam liberabit a corpore mortis huius niſi gratia dei per ieſum chriſtuꝫ dominūnoſtrum? De qua gratia: ſuo loco quando ipſe preſtiterit diſſeremus.Ꝙ comꝑabilis ſit primoꝝ hoīm preuaricationi mens q̄ ad amorē tꝑalium ſenſu ē tracta corporeo.Ca. XII.Unc de illa parte rationis ad quā ꝑn tinet ſcientia .i. cognitio reꝝ temꝑaliū atqꝫ mutabiliū nouādis vite huius actionibus neceſſaria ſuſceptā: conſiderationem qͣꝫtum dn̄s adiuuat peragamꝰ. Sicut em̄ in illo manifeſto cōiugio duorum hominū qui primi facti ſunt: non manducauitſerpēs de arbore vetita: ſed tantūmodo māducandū ꝑſuaſit. Mulier aūt non manducauit ſola: ſꝫ viro ſuo dedit: ⁊ ſimul manducauerunt: qͣꝫuis cū ſerpēte ſola locuta eſt: ⁊ ab eoſola ſeducta ſit. Ita ⁊ in hoc qd̓ etiā in homīevno gerit̉ ⁊ dinoſcit̉: occulto quodā ſecretoqꝫ coniugio carnalis: vel vt ita dicam: qͥ corporis ſenſus intenditur ſenſualis animi motus: qui nobis pecoribuſqꝫ cōmunis eſt: ſecluſus eſt a ratione ſapientie. Senſu quippe corporis corporalia ſentiunt̉: eterna vero ⁊ incōmutabilia ſpiritalia ratione ſapientie intelligunt̉. Rationi aūt ſcientie appetitus vicinuseſt: qn̄ quidē de ipſis corꝑalibꝰ que ſenſu corporis ſentiunt̉ ratiocinantur ea que ſcientiadicitur actionis: ſi bene vt eam noticiam reſerat ad finē ſūmi boni: ſi aūt male: vt eis fruattanqͣꝫ bonis talibꝰ in quibus falſa btītudineconqͥeſcat. Eum gͦ huic intentioni mentis q̄ īrebus tꝑalibꝰ ⁊ corꝑalibus ꝓpter actiones officiū rōcinādi viuacitate verſat̉: carnalis illeſenſus vel animalis ingerit quādā illecebrāfruendi ſe: id eſt tanqͣꝫ bono quodā priuato ⁊ꝓprio: non tanqͣꝫ publico ⁊ cōmuni: qd̓ eſt incōmutabile bonū: tunc velut ſerpens alloqͥtur feminā: huic aūt illecebre conſentire: d̓ ligno ꝓhibito manducare eſt. Sꝫ iſte ꝯſenſusſi ſola cogitationis delectatione cōtentus ē:ſuꝑioris vero auctoritate conſilij ita membraretinent̉: vt nō exhibeantur iniqͥtatis armapeccato: ſic habendū exiſtimo velut cibū vetitum mulier ſola comederit. Si autē in ꝯſen

2

psͣ. 6

Gen̄. 3.

Ecc̄i. 19

Roma.

Geſij. v.

Rom̄. 7

1. oꝝ. ⁊