Liber

voce qͥnqꝫ ſyllabas proferā: qd̓ nomen eiꝰ fere om̄ibus notū ē. Quā tn̄ imaginē ſi ex animo meo proferre poſſem ad oculos hominūqͥ alexandriā nouerunt: ꝓfecto aut oēs dicerent: nō eſt ipſa: aut ſi dicerēt: ip̄a eſt. multuꝫmirarer: atqꝫ in uens in aīo meo ip̄am. id eſtimaginē quaſi picturā eius: ip̄am tn̄ eē neſcirem: ſed eis crederē qͥ viſam tenerēt. Nō autem ita quero quid ſit iuſtꝰ: nec ita inuenio:nec ita intueor cū id eloquor: nec ita proborcū audior: nec ita probo cū audio: qͣſi tale aliqͥd oculiſ viderī: aut vllo corꝑis ſenſu didicerim: aut ab eis qͥ ita didiciſſent audieriꝫ. Dūem̄ dico ⁊ ſciens dico: iuſtus eſt animus qͥ ſcientia atqꝫ ratiōe in vita ⁊ moribus ſua cuiqꝫdiſtribuit: nō aliquā rem abſentem cogito: ſicut carthaginē: aut fingo vt poſſum ſicut alexandriā: ſiue ita ſit ſiue nō ita: ſed pn̄s qͥddaꝫcerno: ⁊ cerno apud me: etſi nō ſum ipſe qd̓cerno ⁊ multi qui audiūt approbabūt. Et qͥſquis me audit atqꝫ ſcienter approbat: apudſe ⁊ ip̄e hoc idē cernit: etiā ſi nō ſit ⁊ ip̄e quodcernit. Iuſtus vero cū id dicit: id qd̓ ipſe eſtcernit ⁊ dicit. Et vbi etiā ipſe cernit: niſi apd̓ſeip̄m? Sed hoc mirū nō eſt. Ubi em̄ ſe cernoret: niſi apud ſeip̄m? Illud mirabile ē vt apd̓ſe animꝰ videat qd̓ alibi nuſqͣꝫ vidit: ⁊ veruꝫvideat: ⁊ ip̄m verū ſcꝫ iuſtū animū videat: etſit ip̄e animꝰ: ⁊ nō ſit iuſtꝰ animꝰ: quē apd̓ ſeipſum videt. Num ē alius animus iuſtus inanimo nōdum iuſto? aut ſi nō ē quē ibi videtcū videt: ⁊ dicit qͥd ſit animus iuſtus. nec alibi qͣꝫ in ſeipſo videt: cū ipſe nō ſit animus iuſtus? An illud qd̓ videt veritas eſt interiorpn̄s animo: qui eā valet intueri: neqꝫ om̄esvalent. Et qui intueri valent̉ hoc etiam qd̓intuent̉ nō om̄es ſunt: hoc eſt nō ſunt etiamip̄i iuſti animi: ſicut poſſunt videre ac dicerequid ſit iuſtus animus. id eſt iuſti. Ꝙ vn̄ eſſepotuerunt: niſi inherēdo eidē ip̄i forme quāītuent̉ vt inde forment̉: ⁊ ſint iſti animi: nōtm̄ cernētes: aut dicētes iuſtū eē animū quiſcientia atqꝫ rōne in vita ac moribꝰ ſua cuiqꝫdiſtribuit: ſed etiā vt ip̄i iuſte viuant: iuſteqꝫmorati ſint: ſua cuiqꝫ diſtribuēdo: vt neminiqͥcqͣꝫ debeant niſi vt inuicem diligant. Et vn̄inheret̉ illi forme: niſi amando? cur gͦ aliū diligimus quē credimus iuſtū: ⁊ nō diligimusip̄am formā: vbi videmus qͥd ſit iuſtꝰ animꝰvt ⁊ nos iuſti eſſe poſſimꝰ; In vero niſi ⁊ iſtādiligeremus nullo modo eū diligeremꝰ quēdiligimus ex iſta: ſed dū iuſti non ſumus: minus eam diligimus qͣꝫ vt iuſti eſſe valeamushomo ergo qui credit̉ iuſtus ex caforma ⁊

bitate diligit̉: quā cernit: ⁊ ītelligit apd̓ ſe ilē qͥ diligit. ip̄a ꝟo forma ⁊ ꝟitas nō ē quō aliunde diligat̉. Neqꝫ em̄ inuenimus aliqͥd talep̄ter ip̄am vt eā cū incognita ē credendodiligamus ex eo ꝙ iā tale aliquid nouimus.Quicquid em̄ tale aliqͥd ꝑſpexeris ipſa eſt: ⁊nō ē qͥcqͣꝫ tale: qm̄ ſola ip̄a talis eſt: qualis ipſa eſt. Qui ergo amat hoīes: aut qꝛ iuſti ſūt:aut vt iuſti ſint amare debet. Sic em̄ ⁊ ſemetip̄m amare dꝫ: aut qꝛ iuſtus ē: aut vt iuſtꝰ ſitSic eī diligit ꝓximū tāqͣꝫ ſeip̄m ſine vllo periculo. Qui em̄ aliter ſe diligit: iniuſte ſe diligit: qm̄ ſe ad hoc diligit vt ſit iniuſtꝰ. Ad hͦ gͦvt ſit malus: ac ꝑ hoc iam non ſe diligit. Qui Pem̄ diligit iniquitatē: odit aīam ſuam.De vera dilectione.Ca. VII.Uapropter nō eſt p̄cipue videndūqin: hac queſtione q̄ de trinitate nobis eſt: ⁊ de cognoſcendo deo: niſiqͥd ſit vera dilectio: īmo vero qͥd ſit dilectio.ea quippe dilectio dicēda que vera ē: alioqͥncupiditas eſt: atqꝫ ita cupidi abuſiue dicunt̉diligere: quēadmodū cuꝑe abuſiue dicunt̉:qͥ diligunt. Hec ē aūt vera dilectio vt inherētes veritati iuſte viuamꝰ: ⁊ ideo contemnamus om̄ia mortalia pre amore hominū: quoeos volumus iuſte viuere. Ita em̄ ⁊ mori ꝓfratribus vtiliter parati eſſe poterimus: qd̓nos dn̄s Ieſus chriſtus exemplo ſuo docuitICū eī duo p̄cepta ſint ī qͥbꝰ tota lex pēdet ⁊prophete: dilectio dei ⁊ dilectio ꝓximi: nonīmerito plerūqꝫ ſcriptura ꝓ vtroqꝫ vnū ponit. Siue tm̄ dei: ſicuti eſt illud. Scimus qm̄ʸdiligentibus deū om̄ia cooꝑant̉ in bonū. Etiterū quiſquis aūt diligit deū hic cognitꝰ eſtab eo. At illud: Qm̄ charitas dei diffuſa ē̄ inⁿcordibus noſtris ꝑ ſpm̄ſcm̄ qͥ datus eſt nob̓.Et alia multa: quia ⁊ qui diligit deum: conſequens eſt vt faciat quod precipit deus: etintantū diligit inquātū facit: conſequēs ergo eſt vt ⁊ proximum diligat: quia hoc precera cōmemorat: ſicut eſt illud: Inuicem onepit deus. Siue tm̄ ꝓximi dilectioneꝫ ſcpͥtura veſtra portate: ⁊ ſic adimplebitis legē xp̄iEt illud. Omnis em̄ lex in vno ſermone impletur: in eo ꝙ ſcriptum eſt: di iges proximūtuum tanqͣꝫ teipſum. Et in euangelio. Omnia quecunqꝫ vultis vt faciant vobis homina: ita ⁊ vos facite illis. hec enim eſt lex ⁊ ꝓphete. Et pleraqꝫ alia reperimus in litterisſanctis: in quibus ſola dilectio proximi adperfectionem precipi videtur: ⁊ taceri de dilectione dei: cum in vtroqꝫ lex pendeat etprophete. Sed et hoc ideo: quia et qui

Gal̓sIbidē.xat.ſ

j. Eoꝝ. 8Roma.

Hat. 22

Rom̄. s

Psͣ. 10