VI

eſſę trinitatē. uouimꝰ qͥd ſit trinitas. quia nouimus quid ſint tria. ſed non hoc diligimusNam id vbi volumus facile habemꝰ: vt aliaomittā: vel micando digitis tribus: an verodiligimus: nō ꝙ om̄is trinitas: ſꝫ ꝙ trinitasdeus: hoc gͦ diligimus in trinitate: qd̓ deꝰ ēſed deū nullū aliū vidimus aut nouimus: qꝛvnus eſt deus: ille ſolus quē nōdum vidimꝰ.⁊ credēdo diligimus. Sed ex qua rerū notarum ſimilitudine vel cōparatione credamꝰ.qd̓ etiā nōdū notū deū diligamus: hͦ querit̉.Quid in ſanctis qͦs nō vidimꝰ diligamꝰ.Edi ergo mecū: ⁊Ca. VIr conſideremus cur diligamus apoſtolum. Nūquid naͣm ꝓpter humanam ſpeciem quā notiſſimā habemus: eo ꝙcredimus eum hoīem fuiſſe? Nō vtiqꝫ. Alioqͥn nūc nō eſt quē diligamꝰ: qn̄ qͥdem hō illeiam nō eſt. Aīa em̄ eius a corꝑe ſeꝑata ē. Sid qd̓ in illo amamus: etiā nūc viuere credimus. Amamus em̄ animū iuſtū. Ex qua ergo generali aūt ſpeciali regula: niſi quia ſcimus: ⁊ qͥd ſit animꝰ: ⁊ qͥd ſit iuſtus? Et animꝰquidem qͥd ſit: nō incongrue nos dicimꝰ id̓onoſſe: qꝛ ⁊ nos habemꝰ animū. Neqꝫ em̄ vnqͣꝫ oculis vidimus: ⁊ ex ſimilitudine viſoruꝫpluriū: notionē generalē ſpecialem ve ꝑcepimus. ſed potius vt dixi. quia ⁊ nos habemꝰ.Quid em̄ tam intime ſcitur. ſeqꝫ ip̄m eē ſentit. qͣꝫ id quo etiā cetera ſentiunt̉. id eſt ipſeanimus? Nam ⁊ motꝰ corporū qͥbus preternos alios viuere ſentimus. ex noſtra ſimilitudine agnoſcimꝰ. quia ⁊ nos ita mouemuscorpus viuendo. ſicut illa corꝑa moueri aduertimus. Neqꝫ em̄ cum corpus viuū mouetur. aꝑitur vlla viā oculis noſtris ad vidēdūanimū. rem ſcꝫ que oculis videri nō pōt. ſedilli moli aliqͥd in eſſe ſentimꝰ quale nob̓ ineſtad mouendum ſimiliter molē noſtrā: quodeſt vita ⁊ anima. Neqꝫ em̄ quaſi humane prudentie rōniſqꝫ ꝓpriū eſt. Et beſtie qͥppe ſentiunt viuere: nō tm̄ ſeipſas. ſed etiam ſeinuicem atqꝫ alterutrū ⁊ noſipſos. Nec aīas noſtras vident. ſꝫ ex motibus corꝑis. idqꝫ ſtatī⁊ facillime quadā cōſpiratiōe naturali: Animum igitur cuiuſlibet ex noſtro nouimus. ⁊ex noſtro credimus quem nouimus. Nonem̄ tm̄ ſentimꝰ aīm ſꝫ etiā ſcire poſſumꝰ qͥd ſitaimꝰ ꝯſideratiōe nr̄i. habemꝰ em̄ aīm. Sꝫ qͥdſit iuſtus vn̄ nouimꝰ. Dixeramꝰ em̄ nos apl̓mnō alia cā diligere niſi ꝙ ſit iuſtus aīmꝰ. Iouimus gͦ ⁊ qͥd ſit iuſtꝰ: ſic̄ qͥd animꝰ. ſꝫ quid ſit anmus vt dictū eſt nouimꝰ ex nobis ineſt eī animus nobis. quid aūt ſit iuſtus vn̄ nouimus. ſi

iuſti nō ſumus. Ꝙ ſi nemo nouit qͥd ſit iuſtusniſi qͥ iuſtus ē: nemo diligit iuſtū niſi iuſtꝰ. Remo em̄ poteſt diligere quem iuſtum eſſe credit ob hͦ ip̄m. qꝛ iuſtū eſſe credit ſi qͥd ſit iuſtusignorat. Scd̓m qd̓ ſuꝑius demonſtrauimꝰ neminē dilige̓ qd̓ credit ⁊ nō videt: niſi ex aliquaregula noticie generalis ſiue ſpālis. Ac ꝑ hocſi nō diligit iuſtū niſi iuſtus: quō volet qͥſqꝫ iuſtus eē qͥ nōdū ē? Nō eī vult qͥſqͣꝫ eſſe qd̓ nōdūdiligit. Ut aūt ſit iuſtꝰ qͥ nōdū ē valet vtiqꝫ iuſtus eē. vt aūt velit diligit iuſtū. diligit gͦ iuſtū.⁊ qͥ nōdū iuſtꝰ ē. Dilige̓ aūt iuſtū nō pōt. ſi qͥdſit iuſtꝰ ignorat. Proinde nouit qͥd ſit iuſtꝰ. ētqͥ nōdū ē. vbi gͦ nouit. nō oculis vidit. An vllūcorpꝰ iuſtū velut albū aūt nigrū. aūt qͣdꝝ. autrotūdū qͥs hͦ dixerit ac ocul̓ nō vidit niſi corꝑaIuſtꝰ aūt ī hoīe nō ē. niſi aīmꝰ: Et cū hō iuſtꝰd̓r. ex aīo d̓r. nō ex corꝑe. Eſt eī q̄dā pulchritudo animi iuſticia qͣ pulchriſt̓ hoīes. pleriqꝫ etiam qͥ corꝑe diſtorti atqꝫ deformes ſt̓. Sic̄ eī aīmus nō videt̉ oculis. ita nec pulcritudo eius.Ubi gͦ nouit qͥd ſit iuſtꝰ qͥ nondū ē. atqꝫ vt ſitdiligit iuſtū. An ſigna q̄dā ꝑ motū corꝑis emicant. qͥbus ille aūt ille hō eſſe iuſtus apparet.Sꝫ vn̄ nouit illa ſigna eē aī iuſti. neſciēs quidoīno ſit iuſtꝰ? Nouit gͦ. Sed vbi nouimꝰ qͥd ſitiuſtus. etiam cum iuſti nondum ſumus. ſi extra nos nouimus. in corpore aliquo nouimusſed non eſt iſta res corporis. In nobis igiturnouimus. quid ſit iuſtus. Non enim alibi hocinuenio cum quero vt hoc eloquar. niſi apudmeipſum. At ſi interrogem aliud quid ſit iuſtus apud ſeipſum querit quid reſpondeat. ⁊quiſquis hinc verum reſpondere potuit. apd̓ſeipſum quid reſponderet inuenit. Et carthaginem quidem cum eloqui volo. apud meipſum quero vt eloquar. et apud meipſum inuenio phantaſiam carthaginis. Sed eam ꝑ corpus accepi id eſt per corporis ſenſum. quoniam preſens in ea corpore fui. et eam vidi atqꝫſenſi. memoriaqꝫ retinui. vt apud me inuenirem de illa verbum. cum eam vellem dicere.Ipſa enim phantaſia eius in memoria meaverbum eius. non ſonus iſte triſyllabus cumcarthago nominatur. vl̓ etiam cum tacite nomen ipſum per ſpacia temporum cogitat̉. ſedillud quod in animo meo cerno. cum hoc tryſſyllabum voce profero. vel anteqͣꝫ proferam.Sic et alexandriam cum eloqui volo quamnunqͣꝫ vidi. preſto eſt apud me phantaſma eiꝰCum enim a multꝭ audiſſem ⁊ credidiſſeꝫ magnam eſſe illam vrbem. ſicut mihi narrari potuit fixi aīo meo imaginē eiꝰ qͣꝫ potui ⁊ hͦ ē a pd̓me verbū eius. cum eam volo dicere anteqͣꝫ