VIII

obedientia. Et bona locutio ſuauit̉ docens: ⁊ꝯgruent̓ monēs audientē. Et bonū carmē: canoꝝ numeris: ⁊ ſentētijs graue. Quid plura⁊ plura. Bonū hoc ⁊ bonū illud. Tolle hoc etillud. ⁊ vide ip̄m bonū ſi potes. ita deū videb̓.Nō alio bono bonū: ſꝫ bonū oīs boni. Neqꝫ eīin his oībꝰ bonis vel q̄ cōmemoraui. vel quealia cernunt̉ ſiue cogitant̉: diceremus aliudalio meliꝰ cū vere iudicamꝰ: niſi eſſet nob̓ imp̄ſſa notio ip̄ius boni. ẜm ꝙ ⁊ ꝓbaremꝰ aliqͥd. ⁊aliud alij p̄poneremus. Sic amādus deꝰ: nonhoc ⁊ illud bonū: ſꝫ ip̄m bonū. Querendū em̄bonū aīe: nō cui ſuꝑuolitet iudicādo. ſꝫ cui hereat amādo. Et qͥd hͦ niſi deꝰ. Nō bonꝰ animꝰaut bonus angelꝰ: aut bonū celū: ſꝫ bonū bonū. Sic em̄ forte faciliꝰ aduertit̉. qͥd velim dicere. Cū em̄ audio (verbi gr̄a) ꝙ d̓r animꝰ bonus: ſicut duo verba ſunt. ita ex eis verb̓ duoquedā intelligo. Aliud quo animꝰ eſt: aliud qͦbonus. Et quidē vt animus eſſet: nō egit ipſealiquid. Nō em̄ iā erat: qui ageret vt eſſet. Utaūt ſit bonus animꝰ. video agendū eſſe volūtate: nō qꝛ idip̄m quo animꝰ eſt. nō eſt aliquidboni. Nā vn̄ iā d̓r ⁊ veriſſime dicit̉ corpore melior. ſed ideo nondū dicitur bonus animus qꝛreſtat ei actio voluntatis. qua ſit p̄ſtātior. quāſi neglexerit. iure culpat̉: recteqꝫ d̓r nō bonusanimus. Diſtat em̄ ab eo qui hoc agit. Et qͥaille laudabilis. ꝓfecto iſte qui hoc non agit vituꝑabilis eſt. Cū vero agit hoc ſtudio: ⁊ ſit bonus animus. niſi ſe ad aliqͥd conuertat qd̓ ipſenō eſt. non pōt hoc aſſequi. Quo ſe aūt cōuertit vt fiat bonus animꝰ. niſi ad bonū. cum hocamat ⁊ appetit. ⁊ adipiſcit̉ Un̄ ſi rurſus ſe auertat: ſiatqꝫ nō bonus: hoc ip̄o ꝙ ſe auertit a bono: niſi maneat in ſe illud bonū vn̄ ſe auertit.nō eſt quo ſe iterū ſi voluerit emēdare cōuertat. Quapropter nulla eſſent mutabilia bonaniſi eſſet incōmutabile bonū. Cuꝫ itaqꝫ audisbonū hoc ⁊ bonū illud. que pn̄t alias dici etiānō bona: ſi potueris ſine illis q̄ participationeboni bona ſunt: ꝑſpicere ip̄m bonū. cuiꝰ ꝑticipatōe bona ſunt. ſimul em̄ ⁊ ip̄m intelligis cuꝫaudis hoc aūt illud bonū. Si gͦ potueris. illisdetractis ꝑ ſeip̄m ꝑſpicere bonum. ꝑſpexerisdeū. Et ſi amore inheſeris: cōtinuo beatificaberis. Pudeat aūt cū alia nō amentur: niſi qꝛbona ſunt: eis inherendo nō amare bonū ip̄ꝫvnde bona ſunt. Illud etiā quod animus tm̄qꝛ eſt animus: etiā nōdum eo mō bonus quoſe conuertit ad incōmutabile bonū. ſed vt dixi tm̄ animus. cū ita nobis placet vt eum omīetiā luci corporee cū bene intelligimus preferamus. non in ſeip̄o nobis placet. ſed in illa ar

te qua factus eſt. Inde em̄ approbat̉ factꝰ vbividetur fuiſſe faciendus: hec eſt veritas: ⁊ ſimplex bonū. Non em̄ eſt aliud aliquid qͣꝫ ip̄umbonū: ac per hoc etiā ſummū bonū. Non eniꝫminui vel augeri bonuꝫ poteſt: niſi qd̓ ex aliobono bonum eſt. Ad hoc ſe igitur animꝰ conuertit vt bonus fit. a quo habet vt animus ſitTunc ergo voluntas nature cōgruit vt ꝑficiatur in bono animus. cū illud bonum diligiturcōuerſione voluntatis: vn̄ eſt ⁊ illud quod nōamittitur: nec auerſione voluntatis. Auertēdo em̄ ſeſe a ſūmo bono. amittit animus vt ſitbonus animus. non aūt amittit vt ſit animuscum ⁊ hoc iā bonum fit corpore melius. hoc gͦamittit voluntas: quod voluntas adipiſciturIam em̄ erat animus qui cōuerti ad id velleta quo erat. Qui aūt vellet eſſe an̄qͣꝫ eſſet. nondum erat. ⁊ hoc eſt bonū noſtrum. vbi videmꝰvtrum eſſe debuerit aūt debeat quicquid eſſedebuiſſe: aut debere comprehendimus. ⁊ vbividemus eſſe non potuiſſe niſi eſſe debuiſſet.quicquid etiā quō eſſe debuerit cōprehendimus. Hoc ergo bonum non longe poſitum ē.ab vnoquoqꝫ noſtrum. In illo enim viuimusmouemur ⁊ ſumus.De dilectione in deū per fidē. Capl̓m. IIII.Ed dilectione ſtandum eſt ad illud.⁊ inherendū illi: vt preſente perfruamur a quo ſumus. quo abſente nec2eſſe poſſumus. Eū em̄ ꝑ fidem adhuc ambulamus: non per ſpeciē. nondū vtiqꝫ videmꝰ deūſicut idem ait. facie ad faciem. quē tn̄ niſi nūciā diligamꝰ. nunqͣꝫ videbimus. Sed qͥs diligitqd̓ ignorat. Sciri em̄ aliquid ⁊ non diligi pōt.Diligi āt qd̓ neſcit̉. q̄ro vtꝝ poſſit. qꝛ ſi nō pōtnēo diligit deū an̄qͣꝫ ſciat Et qͥd ē deū ſcire. niſieū mēte ꝯſpicere. firmeqꝫ ꝑciꝑe. Nō eī corpuseſt vt cerneis oculis inquirat̉. Sed ⁊ priuſqͣꝫvaleamꝰ ꝯſpicere atqꝫ ꝑcipere deū. ſic̄ ꝯſpici ⁊ꝑcipi pōt. qd̓ mūdis cordibꝰ lꝫ. Beati eī mūdi Acordes. qꝛ deū videbūt. niſi ꝑ fidē diligat̉. nonpoterit cor mūdari. qͦ ad eū videndū ſit aptū⁊ idoneū. Ubi ſunt em̄ illa tria ꝓpt̓ q̄ ī aīo edificāda. oīm diuinoꝝ libroꝝ machinamēta conſurgūt: fides: ſpes: caritas. niſi in aīo credēteqd̓ nōdū videt̉. ⁊ ſperāte atqꝫ amāte qd̓ creditamat̉ gͦ ⁊ qd̓ ignorat̉. ſꝫ tn̄ credit̉. Nimirū āt cauendū ē. ne credēs animus id qd̓ nō videt̉ fingat ſibi aliqͥd qd̓ nō ē. ⁊ ſperet diligatqꝫ qd̓ fal̓ſū ē. Qd̓ ſi fit. nō erit caritas de corde puro et ſꝯſcīa bona. ⁊ fide non ficta. q̄ finis p̄cepti ē. ſic̄apl̓s dicit. Neceſſe eſt autemt cū aliquā corporalis lecta vel audita que non vidimus. credimus. fingat ſibi aliquid animus in lineamentis formiſqꝫ corporum: ſicut occurrerit

Thi. j.

Act. 17.

Mat̓ .5.

2. Coꝝ. 5