Liber

pe vno nomine qͣꝫuis pluraliter enūciamusque cōiter habent illud qd̓ eo noīe ſignificat̉abraā qͥppe ⁊ iſaac ⁊ iacob: cōe habent id qd̓eſt hō: Itaqꝫ dicunt̉ tres hoīes. Equꝰ quoqꝫ⁊ bos ⁊ canis: cōmune habe̓t id qd̓ ē animalꝫDicunt̉ gͦ tria animalia. Ita tres aliqͣs lauros: etiā tres arbores dicimꝰ: laurū vero etmirtū: ⁊ oleā: tm̄ tres arbores vl̓ tres ſub̓asaut tres naturas: atqꝫ ita tres lapides: etiaꝫtria corꝑa: lapidem vero ⁊ lignum ⁊ ferrumtantū tria corꝑa: vel ſi quo etiā ſuꝑiore generali noīe dici poſſunt. Pater gͦ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpiritꝰſanctus: qm̄ tres ſunt: queramus quid tresſunt: ⁊ qͥd cōmune habeant. Non em̄ cōmune illis eſt id qd̓ pater ē: vt inuicē ſibi ſint patres: ſicut amici: cum relatiue ad alterutruꝫdicant̉ poſſunt dici tres amici ꝙ inuicem ſibi ſunt. Non aūt hoc ibi: qꝛ tātū pater ibi pater. nec duorū pater: ſed vnici filij. Nec tresfilij: cū pater ibi nō ſit filius nec ſpūſſanctusNec tres ſpūſſancti: quia ⁊ ſpūſſanctus propria ſignificatione qua etiā donū dei diciturnec pater nec filius. Quid igit̉ tres? Si em̄tres ꝑſone: cōmune ē eis id qd̓ ꝑſona eſt: ergo ſpeciale hoc: aut generale nomen eſt eisſi cōſuetudinē loquendi reſpicimꝰ. Sed vbieſt nature nulla diuerſitas: ita ibi generalit̓enūciant̉ aliqua plura vt etiā ſpecialit̓ enūciari poſſint. Nature em̄ differentia facit: vtlaurus ⁊ mirtus: ⁊ olea: aut equus: aut bos:aut canis: nō dicant̉ ſpeciali noīe: iſte treslauri: aut illi tres boues: ſed generali: vt iſtetres arbores: ⁊ illa tria animalia. Hic verovbi nulla eſt eſſentie diuerſitas: oꝑtet vt ſpeciale nomen habeant hec tria: qd̓ tn̄ nō inuenitur. Nā ꝑſona generale nomen eſt: intantum vt etiā hō poſſit hoc dici: cū tm̄ interſitinter hoīem ⁊ deum. Deinde in ipſo generali vocabulo: ſi propterea dicimus tres perſonas: quia cōmune eſt eis id qd̓ ꝑſona ē. Alioqͥn nullo modo poſſunt ita dici: quemadmodum nō dicunt̉ tres filij: quia nō cōmune eſteis id qd̓ eſt filius: cur nō etiā tres deos dicimus: certe em̄ quia pater ꝑſona: ⁊ filius ꝑſona: ⁊ ſpūſſanctus ꝑſona: ideo tres perſone.Quia gͦ pater deus: ⁊ filius deus: ⁊ ſpūſſanctus deus: cur nō tres dij? Aut qm̄ ꝓpter ineffabilem coniūctionē hec tria ſimul vnꝰ decur nō etiam vna ꝑſona: vt ita nō poſſimusdicere tres ꝑſonas: qͣꝫuis ſingulam quāqꝫ appellemus ꝑſonam: quē admodū nō poſſumꝰdicere tres deos: qͣꝫuis quēqꝫ ſingulū appellemus deum: ſiue patrē: ſiue filiū: ſiue ſpiritūſanctum. An quia ſcriptura nō dicit tres de

os: ſed nec tres ꝑſonas alicubi ſcripturā cōmemorare inuenimꝰ. An quia nec tres: necvnā ꝑſonaꝫ ſcriptura dicit hec tria. Legimꝰem̄ ꝑſonā dn̄i: nō ꝑſonā dn̄m: propterea licūit loquēdi ⁊ diſputandi neceſſitate tres perſonas dicere: nō quia ſcriptura dicit: ſed qͥaſcriptura nō contradicit. Si aūt diceremustres deos: ꝯtradiceret ſcriptura dicēs AudiHiſrael: dn̄s deꝰ tuus deus vnꝰ ē. Cur gͦ ⁊ treseſſentias nō licet dicere: qd̓ ſimiliter ſcpͥturaſicut nō dicit: ita nec ꝯtradicit. Nā eſſentiaſi ſpeciale nomē eſt cōmune tribus: cur nondicant̉ tres eſſentie: ſicut abraā iſaac ⁊ iacobtres hoīes: qꝛ homo ſpeciale nomen eſt commune oībus hominibus. Si aūt ſpeciale nomen nō eſt eſſentia ſed generale: qꝛ homo ⁊pecus ⁊ arbor ⁊ ſidus ⁊ angelus dicit̉ eēntiacur nō dicunt̉ iſte tres eſſentie: ſicut tres eqͥdicunt̉ tria animalia: ⁊ tres lauri dicūt̉ tresarbores: ⁊ tres lapides tria corꝑa? Aut ſi ꝓpter vnitatem trinitatis nō dicunt̉ tres eēntie ſed vna eſſentia: cur nō ꝓpter eandē vnitatem nō dicunt̉ tres ſubſtātīe: vel ꝑſone: ſꝫvna ſubſtantia ⁊ vna ꝑſona? Ꝙ em̄ eſt illiscōmune nomen eſſentie: ita vt ſingulus qͥſqꝫ dicat̉ eſſentia: tam illis cōmune ē vel ſubſtantie vel ꝑſone vocabulū. Qd̓ em̄ de perſonis ẜm nr̄am: hoc de ſubſtātijs ẜm grecoꝝconſuetudinem ea que diximus oꝑet intelligi. Sic em̄ dicūt illi tres ſubſtantias vnameſſentiam: quēadmodū nos dicimus tres ꝑſonas: vnā eſſentiā vel ſubſtantiā. Quid igitur reſtat: niſi vt fateamur loquēdi neceſſitate parta hec vocabula: cū opus eſſet copioſa diſputatione aduerſum inſidias vel errores hereticoruꝫ? Cū em̄ conaret̉ humanainopia loquēdo ꝓferre ad hominū ſenſus:qd̓ in ſecretario mētis ꝓ captu tenet: de domino deo creatore ſuo: ſiue ꝑ piā fidē: ſiue ꝑqualēcūqꝫ intelligentiā: timuit dicere treseſſentias: ne intelligeret̉ in illa ſūma equalitate vlla diuerſitas. Rurſus nō eſſe tria quedam: nō poterat dicere qd̓ ſabellius: qꝛ dixitin hereſim lapſus eſt: Certiſſime qͥppe et deſcripturis cognoſcit̉ qd̓ pie credendū ē: ⁊ aſpectu mētis īdubitata ꝑceptione ꝑſtringit̉⁊ patrē eē ⁊ filiū ⁊ ſpm̄ſcm̄: nec eundē filiū eēqͥ pater ē: nec ſpm̄ſcm̄ eundē patrē eē vel filium. Queſiuit qͥd tria diceret: ⁊ dixit ſubſtātias ſiue ꝑſonas: qͥbus noībus nō diuerſitatem ītelligi voluit: ſꝫ ſingularitatē voluit: vtnō ſolū ibi vnitas intelligatur: ex eo qd̓ dicitur vna eēntia: ſ ⁊ trinitas: ex eo ꝙ dicunturtres ſubſtantie vel ꝑſone. Nā ſi hoc ē de deo

Deui.