VII
nobis eterna eſt ꝑ diuinitatē. Qm̄ qͥppe ſpiritibus mūdis intellectualibꝰ qͥ ſuꝑbia nonlapſi ſunt: in forma dei: ⁊ deo equalis ⁊ deusp̄bet exemplū: vt ſe idem exēpluꝫ redeundietiā lapſo p̄beret homini: qͥ ꝓpter īmundiciam pctōꝝ penāqꝫ mortalitatis deuꝫ videre⁊ nō poterat: ſemetip̄m exinaniuit: nō mutando diuinitatem ſuā: ſꝫ nr̄am mutabilitatē aſſumendo: ⁊ formā ſerui accipiens: venit adj nos in hunc mundū: qui in hoc mundo eratquia mundus ꝑ eū factus ē: vt exempluꝫ ſurſum videntibꝰ deū: exemplū deorſum mirātibus hoīem. Exemplū ſanis ad ꝑmanendūexemplū infirmis ad cōualeſcendū. exēplūmorituris ad nō timendū: exemplū mortuiſad reſurgendū eēt: in oībus ip̄e pͥmatum te.j nens. Quia em̄ hō ad beatitudinē ſequi nōdebebat niſi deū: ⁊ ſentire nō poterat deumſequendo deū hoīem factū ſequeret̉ ſimul:⁊ quē ſentire poterat ⁊ quem ſequi deberet.Amemꝰ gͦ eū ⁊ inhereamus illi: caritate diffuſa in cordibus nr̄is ꝑ ſpm̄ſcm̄ qͥ datꝰ eſt nobis. Nō igit̉ miriū ſi ꝓpter exemplū qd̓ nob̓vt reformaremur ad imaginē dei p̄bet imago equalis pr̄i: cū de ſapiētia ſcriptura loqͥt̉d̓ filio loquit̉ quē ſequimur viuēdo ſapiēterqͣꝫuis ⁊ pater ſit ſapientia ſicut lumē ⁊ deus:Spūs qͦꝫ ſanctus ſiue ſūma charitas vtrūqꝫcōiungens noſqꝫ ſubiūgens. Qd̓ ideo nō in4digne dicit̉ quia ſcpͥtū eſt: Deus charitas ē:quō nō eſt etiā ſapiētia: cū ſit lumen: qm̄ deꝰlumen ē: ſiue ergo hͦ modo ſiue alio modo eſſentia ſpūſſancti ſigillatim ac ꝓprie nomināda ē qm̄ deꝰ ē: vtiqꝫ lumē eſt: Et qm̄ lumē eſt:vtiqꝫ ſapiētia eſt. Deū aūt eſſe ſpm̄ſcm̄: ſcriptura clamat apud apl̓m qui dicit: Neſcitisquia tēplū dei eſtꝭ? ſtatimqꝫ ſubijcit: Et ſpūsdei habitat in vob̓. Deꝰ em̄ habitat in templo ſuo. Nō em̄ tanqͣꝫ miniſter habitat ſpūsdei in templo dei: cū alio loco euidētius dicat. Neſcitis qꝛ corꝑa vr̄a templū in vob̓ eſtſpūſſancti quē habetꝭ a deo: ⁊ nō eſtis veſtri.5empti em̄ eſtis p̄cio magno: glorificate ⁊ portate deū in corꝑe veſtro. Quid eſt aūt ſapiētia niſi lumen ſpiritale ⁊ incōmutabile? Eſtem̄ ⁊ ſol iſte lumēſꝫ corꝑale ē̄: ⁊ ſpiritalis creatura lumen: ſꝫ nō incōmutabile. Lumē gͦ pat̓lumen filiꝰ: lumen ſpūſſcūs. Simul aūt nontria lumina: ſꝫ vnū lumen. Et ideo ſapientiapater: ſapiētia filius: ſapiētia ſpūſſcūs. et ſimul nō tres ſapiētie: ſꝫ vna ſapientia: ⁊ quiahͦ eſt ibi eſſe qd̓ ſaꝑe: vna eſſentia pater ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus. Nec aliud ē ibi eſſe qͣꝫ deūeſſe. Unꝰ gͦ deꝰ: pater ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūſſanctus.
Quid vel a grecis vel a latinis neceſſe fuerit dici de ineffabili trinitate. Ca. IIIITaqꝫ loquēdi cauſa de ineffabilibꝰivt fari aliquo modo poſſimꝰ qd̓ effari nullo modo poſſumꝰ: dictuꝫ eſta nr̄is gręcis vna eſſentia: tres ſubſtātie: a latinis aūt vna eſſentia vel ſubſtātia: tres perſone: quia ſicut iā diximus: nō aliter in ẜmōenr̄o: id eſt latino eēntia qͣꝫ ſub̓a ſolet intelligiEt dū intelligat̉ ſaltē in enigmate qd̓ dicit̉:placuit ita dici vt diceret̉ aliqͥd cū quereret̉qͥd tria ſint: que tria eſſe fides vera ꝓnunciat: cū ⁊ patrē nō dicit eē filiū: ⁊ ſpm̄ſcm̄ quodeſt donū dei nec patrē dicit eſſe nec filiū. Cūgͦ querit̉ qͥd tria: vel qͥd tres: cōferimus nosad inueniendū aliqd̓ ſpeciale vel generalenomē quo cōplectamur hec tria: neqꝫ occurrit animo qꝛ excedit ſuꝑeminētia diuinitatꝭvſitati eloquij facultatē. Ueriꝰ em̄ cogitaturdeus qͣꝫ dicit̉. ⁊ veriꝰ eſt qͣꝫ cogitat̉. Rū em̄ dicimus: nō eundē eſſe iacob qͥ eſt abraā: iſaacaūt nec abraā eſſe nec iacob: tres eē vtiqꝫ fatemur abraā iſaac ⁊ iacob Sꝫ cū querit̉ quidtres: rn̄demus tres hoīes: noīe ſpeciali eospluraliter appellantes: generali aūt ſi dicamus tria animalia: hō em̄ ſicut veteres diffinierūt: aīal ē rōnale: mortale. Aut ſicut ſcripture nr̄e loqͥ ſolēt: tres aīas cū a ꝑte meliore totū appellari placet: id ē ab aīa: cū corꝑ⁊ aīa ſit totus homo. Ita quippe dictū eſt inegyptū deſcendiſſe cū iacob aīas ſeptuagintaqͥnqꝫ: ꝓ tot hoībus. Itē cū dicimꝰ equumtuū nō eū eē qͥ meꝰ ē: ⁊ tertiū alicuiꝰ alterinec meū eē nec tuū: fatemur tres eſſe. Et interroganti qͥd tres: rn̄demꝰ tres equos nomine ſpeciali: generali aūt tria aīalia. Itemcū dicimus bouē nō eſſe equū: canē ꝟo necbouē eſſe nec equū: tria quedā dicimꝰ: ⁊ percunctātibus qͥd tria: nō iā ſpeciali noīe dicimus tres equos: aut tres boues: aut tres canes: quia nō eadē ſpecie cōtinent̉: ſꝫ generali tria aīalia: ſiue ſuꝑiore genere tres ſub̓as:vel tres creaturas: vel tres naturas. Quecūqꝫ aūt plurali numero enūciant̉: ſpecialit̓vno noīe etiā generaliter enūciari poſſunt.Nō aūt oīa que generaliter vno noīe appellant̉ etiā ſpecialiter appellare vno noīe poſſumus. Nam tres equos qd̓ eſt nomen ſpeciale: etiā aīalia tria dicimꝰ. Equū vero ⁊ bouem ⁊ canem: animalia tria tm̄ dicimus velſubſtantias que ſunt generalia noīa: ⁊ ſi qͥdaliud de his generaliter dici pōt. Tres veroequos: aut boues: aut canes: que ſpecialiavocabula ſunt: nō ea poſſumꝰ dicere. Ea qͥp
j. Ioh̓. 4
Fja.
j. Coꝝ.
jCox
Phil̓. ⁊j. Thi. i.Ioh̓. j.
Col̓. j.