Liber

⁊ filius ſimul ambo vnū ꝟbū: qꝛ non ſil̓ ambovnꝰ filiꝰ. Sicut em̄ filiꝰ ad patrē refert̉: nō adſeip̄m dicit̉: ita ⁊ verbū ad eū cuiꝰ verbū ē refert̉ cū dicit̉ verbū. Eo qͥppe filiꝰ quo verbū⁊ eo verbū quo filius. Qm̄ igit̉ pater ⁊ filiusſimul nō vtiqꝫ vnꝰ filiꝰ: ꝯn̄s ē: vt pater ⁊ filiꝰſimul nō ambo vnū verbū. Et propterea nōeo verbū quo ſapiētia: qꝛ verbū nō ad ſe dicitur: ſꝫ tm̄ relatiue ad eū cuiꝰ verbū ē: ſic̄ filiꝰad patrem. Sapiētia ꝟo eo quo eſſentia. Etideo qꝛ vna eſſentia: vna ſapientia. Qm̄ vero ⁊ verbū ſapientia eſt: ſꝫ nō eo verbū qͥ ſapientia. Uerbum em̄ relatiue: ſapiētia eſſentialiter intelligit̉: id dici accipimus cū dicit̉ ꝟbum: ac ſi dicat̉ nata ſapiētia: vt ſit ⁊ filius etimago. Et hec duo cū dicunt̉: id ē nata ſapiētia in vno eorū eo ꝙ nata eſt ⁊ verbū ⁊ imago ⁊ filiꝰ intelligat̉: ⁊ in his om̄ibꝰ noībꝰ nōoſtendat̉ eſſentia: qꝛ relatiue dicunt̉. At inaltero qd̓ ē ſapiētia: qm̄ ⁊ ad ſe dicit̉: ſeip̄a em̄ſapiens ē: etiā eſſentia demōſtret̉: ⁊ hoc eiꝰeſſe qd̓ ſaꝑe. Un̄ pater ⁊ filiꝰ ſimul vna ſapiētia: quia vna eſſentia: ⁊ ſigillatim ſapiētia deſapiētia: ſicut eſſentia de eſſentia. Quapropter nō qꝛ pater nō eſt filiꝰ: ⁊ filiꝰ nō ē pater:aut ille ingenitꝰ: ille aūt genitus: ideo nonvna eēntia: quia his noībus relatiua eorumoſtendunt̉. Uterqꝫ aūt ſimul vna ſapientia⁊ vna eſſentia: vbi hͦ ē eſſe qd̓ ſaꝑe: nō aūt ſimul vterqꝫ verbū aut filius: qꝛ nō hͦ ē eſſe qd̓verbū: aut filiū eſſe: ſicut iā ſatis oſtēdimusiſta relatiue dici.De ſapientia a deo genita vel creata.Ur ergo in ſcripturis Ca. III.c nunqͣꝫ fere de ſapientia quicqͣꝫ dicitur: niſi vt oſtendat̉ a deo genita vl̓creata: genita ſcꝫ ꝑ quā facta ſunt om̄ia: creata vero vel facta: ſicut in hoībus: cū ad eaꝫque nō creata ⁊ facta: ſed genita eſt cōuertūtur ⁊ illuſtrant̉. In ipſis em̄ fit aliqͥd qd̓ vocetur eorū ſapientia: vel illud ſcripturis p̄nunciātibus aūt narrātibꝰ qd̓ verbū caro factūeſt ⁊ habitauit in nobis: hͦ mō em̄ xp̄us factaſapientia eſt: quia factus eſt homo. An propterea nō loquit̉ in illis libris ſapientia: velde illa dicit̉ aliquid: niſi qd̓ eā de deo natamoſtendat: aut factā: qͣꝫuis ſit ⁊ pater ip̄e ſapiētia: quia illa nobis ſapientia commēdandaerat ⁊ imitanda: cuiꝰ imitatione formamurPater em̄ eam dicit vt verbū eius ſit: non qͦmodo ꝓfert̉ ex ore verbū ſonās: aut an̄ ꝓnūciationē cogitat̉. Spacijs em̄ tꝑm hͦ cōplet̉:illud aūt et̓nū ē: ⁊ illuminādo dicit nob̓ de ſe⁊ de pr̄e: qd̓ dicēdū ē hoībꝰ. Iōqꝫ ait: Nemo

nouit filiū niſi pater: ⁊ nemo nouit patrē: niſifiliꝰ: ⁊ cui voluerit filiꝰ reuelare: qꝛ ꝑ filiū reuelat pater: id eſt ꝑ ꝟ̓bū ſuū. Si eī hoc verbūqd̓ nos ꝓferimus tꝑale ⁊ tranſitoriū: ⁊ ſeip̄mon̄dit: ⁊ illud d̓ qͦ loqͥmur qͣꝫtomagis ꝟbū dei:ꝑ qd̓ facta ſunt oīa: qd̓ ita on̄dit pr̄em ſicuti epater. qꝛ ⁊ ip̄m ita eſt: ⁊ hͦ eſt qd̓ pater ſcd̓mqd̓ ſapīa eſt ⁊ eſſentia: nam ſcd̓m qd̓ verbū nōhͦ ē qd̓ pater. qꝛ verbū nō eſt pater: ⁊ ꝟbū relatiue dicit̉ ſicut filius qd̓ vtiqꝫ nō pater. Et iōxp̄us virtus ⁊ ſapīa dei: qꝛ de patre virtute etſapientia. etiā ip̄e virtus ⁊ ſapīa eſt ſicut lumēdei de patre lumine: ⁊ fons vite apud deū patrem: vtiqꝫ fontem vite. Qm̄ apud te inqͥt ꝓ3pheta: eſt fons vite: ⁊ in lumine tuo videbimꝰlumē: qꝛ ſicut pater habet vitā in ſemetip̄o ſicdedit filio habere vitā in ſemetip̄o: ⁊ erat lu­ ⁊men veꝝ qd̓ illuminat oēm hoīem venienteꝫ ꝯͣin hunc mundū: ⁊ lumen hͦ verbū erat apuddeū: ſed ⁊ deus erat verbū. Deus autē lumēeſt: ⁊ tenebre in eo non ſunt vlle: lumen veronon corporale ſed ſpiritale. Neqꝫ ita ſpiritalevt illuminatione factum ſit: quemadmodumdictū eſt apoſtolis. Uos eſtis lumen mundi:ſed lumen quod illuminat omnem hominemea ip̄a et ſumma ſapientia deus: vnde nūc agimus. Sapientia vero filius de ſapientia pr̄e:ſicut lumen de lumine: ⁊ deus de deo: vt ⁊ ſingulus pater lumen ⁊ fingulus filius lumen: ⁊ſingulus pater deus: ⁊ ſingulus filiꝰ deus: ergo ⁊ ſingulus pater ſapīa: ⁊ ſingulus filius ſapientia. Et ſicut vtrūqꝫ ſimul vnū lumē: ⁊ vnꝰdeus: ſic vtrūqꝫ vna ſapīa. Sed filius factꝰ eſt.nob̓ ſapīa a deo: ⁊ iuſticia ⁊ ſctīficatio: qꝛ temporaliter nos ad illum cōuertimur: id eſt ex aliquo temꝑe. vt cum illo maneamus in eternum. Et ip̄e ex quodam tempore ꝟbum carofactū eſt: ⁊ habitauit in nobis. Propterea igitur cum ꝓnunciatur in ſcripturis aut narrat̉aliquid de ſapientia ſiue dicēte ip̄a: ſiue cū deilla dicitur: filius nobis potiſſimū inſinuatur.Cuius imaginis exemplo ⁊ nos non diſcedamus a deo: quia et nos imago dei ſumus. Nōquidem equalis: facta quippe a patre ꝑ filiumnon nata de patre ſicut illa. Et nos quia illuminamur lumine: illa vero quia lumen illuminās: et ideo illa ſine exemplo nobis exemplūeſt. Neqꝫ enim imitatur precedentem aliquēad patrem a quo nunqͣꝫ eſt omnino ſeparabilis: quia idipſum eſt quod ille de quo eſt. Nosautem nitentes imitamur manentem: et ſequimur ſtantem. Et in ipſo ambulantes tēdimus ad ipſum: quia factus eſt nobis viatemporalis per humilitatem: Que manſio

Mat. ii

Ioh̓. i.

Cāͣ. 35

Ioh̓. 5Ibidē

Iol

Mar.

Iob̓. j.

j. Ioh̓. j.

axj