VI

oībus nō ſit equalis. Et ſcriptura clamat. Nō2. rapinā arbitratus eſt eſſe equalis deo. Cogit̉ergo quiuis aduerſariꝰ veritatis qͥ aliqͦ mō tenetur apoſtolica auctoritate: in qualibet: velvna re equalem deo filiū cōfiteri. Eligat quāvoluerit: hinc ei oſtendet̉ in oībus eſſe equalem: que de ſubſtantia eius dicūtur.Pares in quacunqꝫ virtute nō poſſe in ceteris eſſe diſſimiles: ac ſi hec equalitas in animis reperit̉ humanis. multo incomꝑabiliusmanere eam in incōmutabili eternaqꝫ ſubſtātia qd̓ eſt deꝰ trinitas. Capitulum. IIIIIem̄ virtutes que ſunt in animo hus mano: qͣꝫuis alio atqꝫ alio mō ſinguleintelligantur: nullomō tn̄ ſeꝑanturab inuicē: vt quicunqꝫ fuerint equales. verbigratia. in fortitudine equales ſint. ⁊ prudētia⁊ temꝑantia: ⁊ iuſticia. Si em̄ dixeris equaleseſſe iſtos fortitudine. ſꝫ illū preſtare prudētia.ſequitur vt huiꝰ fortitudo minꝰ prudens ſit.ac per hoc nec fortitudine equales ſūt. quādoillius fortitudo prudentior. Atqꝫ ita de ceterꝭvirtutibꝰ inuenies. ſi oēs eadē ꝯſideratione ꝑcurras. Non em̄ de viribus corꝑis agit̉. ſed d̓animi fortitudine. Quāto gͦ magis in illa incōmutabili eternaqꝫ ſubſtantia incomꝑabiliterſimpliciore qͣꝫ eſt animus humanus. hec ita ſehabent. Humano quippe aīo nō hic ē eſſe qd̓ ēfortē eſſe: aut prudente: aut iuſtū: aut tꝑatumPōt em̄ eſſe animus: ⁊ nullā iſtaꝝ habere virtutē. Deo aūt hoc ē eē qd̓ eſt fortē eſſe. aut iuſtum eſſe. aūt ſapientē eſſe: ⁊ ſi qͥd de illa ſimplici multiplicitate vel multiplici ſimplicitatedixeris: qͦ ſubſtātia eiꝰ ſignificet̉. Ꝙobrē ſiueita dicat̉ deꝰ de deo vt ⁊ ſingulis hͦ nomen cōueniat: nō tn̄ vt ambo ſil̓ duo dij. ſꝫ vnꝰ deꝰ ſit.Ita em̄ ſibi coherent quēadmodū ⁊ in diſtantibꝰ diuerſiſqꝫ ſubſtātijs fieri apl̓s teſtis ē. Nā2 ⁊ ſolꝰ dn̄s ſpūs eſt. ⁊ ſolꝰ hoīs ſpūs vtiqꝫ ſpūseſt: tn̄ ſi hereat dn̄o vnꝰ ſpūs eſt. quātomagīsibi vbi eſt oīno inſeꝑabilis atqꝫ eterna ꝯnexione abſurde dici videat̉ quaſi filiꝰ amborū. cūd̓r filius dei: ſi id qd̓ dicitur deꝰ. nō niſi de ambobus dicit̉ ſiml̓. ſiue quicqͥd de deo dicit̉ qd̓ſubſtantiā eiꝰ indicet: nō niſi de ambobꝰ ſiml̓dicitur. īmo ſimul de ip̄a trinitate dicit̉. Siueergo hoc. ſiue illud ſit. qd̓ diligentiꝰ diſcutiendū eſt. nūc vnde agitur ſatis eſt videre. nullomō filium equalem eſſe patri. ſi in aliquo ſcilꝫquod pertineat ad ſignificandā eius ſubſtantiam inequalis inuenitur. ſicut iam on̄dimusApl̓s autem dixit equalem. In omnibꝰ gͦ eqͣlis eſt patri filius. ⁊ eſt vnius eiuſdemqꝫ ſubſtantie.

De ſpirituſſancti vnitate cum patre et filio.Capl̓m. V.Uapropter etiā ſpūſſanctus. in eaqdem vnitate ſubſtantie ⁊ equalitatecōſiſtit Siue em̄ ſit vnitas amborū.ſiue ſanctitas. ſiue charitas. ſiue ideo vnitasqꝛ caritas. ⁊ ideo caritas qꝛ ſanctitas. in anifeſtum eſt ꝙ nō aliqͥs duoꝝ eſt qͦ vterqꝫ cōiungitur. qͦ genitus a gignente diligat̉. generatorēqꝫ ſuū diligat: ſintqꝫ nō ꝑticipatione: ſꝫ eēntiaſua. neqꝫ dono ſuꝑioris alicuiꝰ. ſed ſuo ꝓprioſeruantes vnitatē ſpūs in vinculo pacis Qd̓imitari ꝑ gratiā. ⁊ ad deū. ⁊ ad nos iubemur.In quibꝰ duobꝰ p̄ceptis. tota lex pendet ⁊ ꝓphete. Ita ſunt illa tria. deus vnꝰ. ſolꝰ. magnꝰſapiens: ſanctus: beatꝰ. Nos aūt ex ip̄o. ⁊ perip̄m. ⁊ in ip̄o beati. qꝛ ip̄ius munere inter nosvnū. cū illo aūt vnus ſpiritus. qꝛ agglutinat̉aīa nr̄a poſt eū. Et nobis herere deo bonū eſtqꝛ perdet oēm qui fornicat̉ ab eo. Spiritus gͦſanctus cōmune aliquid eſt pr̄is ⁊ filij. qͥcqͥd illud eſt. At ip̄a cōmunio. cōſubſtātialis ⁊ coet̓na. Que ſi amicitia ꝯuenienter dici pōt. dicat̉Sed aptius d̓r caritas. Et hec qͦꝫ ſubſtantia.qꝛ deus ſubſtātia. ⁊ deus caritas. ſicut ſcriptūeſt. Sicut aūt ſubſtātia ſil̓ cū patre ⁊ filio. ita ſil̓magna. ⁊ ſimul bona. ⁊ ſil̓ ſancta. ⁊ quicquidaliud ad ſe dicit̉. qm̄ non aliud eſt deo eſſe. etaliud eſſe magnū vel bonū eſſe. ⁊ cetera. ſicutſupra on̄dimus Si em̄ minus magna eſt ibi cāritas qͣꝫ ſapientia. minus qͣꝫ eſt diligit̉ ſapiētiāEqualis eſt igitur ſapientia. vt quanta eſt ſapientia tm̄ diligatur. Eſt aūt ſapientia equalis patri. ſicut ſupra diſputauimus. Equalis ēigitur etiā ſpūſſanctus. ⁊ ſi equalis. in oībusequalis ꝓpter ſūmam ſimplicitatem que inilla ſubſtantia eſt. Et iō non ampliꝰ qͣꝫ tria ſūtvnus diligens eū qui de illo ē. ⁊ vnus diligēseū de quo ē. ⁊ ip̄a dilectio. Que ſi nihil ē. quōdeus dilectio ē. Si non eſt ſubſtantia. quoniādeus ſubſtantia eſt.De naturā corꝑea ⁊ creatura ſpūali. ꝙ ſimplices nō ſint. qꝛ nec incōmutabiles. Ca. VI.I aūt queritur. quō ſimplex ⁊ multis plex ſit illa ſubſtātia. aīaduertendaeſt primo creatura quare ſit multiplex. nullo aūt modo vere ſimplex. Et priuscorpus vniuerſum vtiqꝫ partibus conſtat. itavt ſit ibi alia ꝑs maior. alia minor ⁊ maiꝰ ſit vniuerſū qͣꝫ ꝑs q̄libet aūt qͣꝫtalibet. Nā ⁊ celū ⁊ terra ꝑtes ſūt vniu̓ſe mūdane mol̓. ſꝫ ⁊ ſola t̓ra. ⁊ſolū celū īnumerabilibꝰ ꝑtibꝰ ꝯſtat. ⁊ ī t̓cia ſuiꝑte minor ē qͣꝫ ī cetera ⁊ ī dimidia mīor qͣꝫ tota⁊ totū mūdi corpꝰ qd̓ duabus plerūqꝫ ꝑtibus

2 Coꝝ. 2

Phi. 2.

Ubi ſupͣ.

pā. LIbidem.

Ephe. 4

Ioh̓. 4