VI

Incipiunt capitula libri ſexti:De eo qd̓ apl̓s ait: xp̄um dei virturem⁊ dei ſapientiamDe patre ⁊ filio hͦ ſolū non dici illud deijillo qd̓ non amboſil̓ ſunt: Deus em̄de deo: bonus de bono: virtꝰ de virtute ꝙ ſil̓ ſunt recte d̓r: pr̄ aūt de pr̄eaut filius de filio ꝙ non ambo ſimulſunt: non poteſt dici.iijDe vnitate filij cum patre ⁊ noſtra inuicem nobiſcum.iiijPares in quacunqꝫ virtute nō poſſe inceteris eſſe diſſil̓es: ac ſi hͨ eqͣlitas inanimis reꝑit̉ hūanis: ml̓to incōꝑabiliꝰ eā manere in incōmutabili et̓naqꝫ ſubſtātia qd̓ ē deus trinitasDe ſpūſſancti vnitate cū pr̄e ⁊ filio.vjDe natura corporea ⁊ creatura ſpiritali: ꝙ ſimplices non ſunt: quia nec incōmutabiles.vijDe ſimplici ⁊ incōmutabili eēntia dei:qͣꝫuis multipliciter ẜm ſubſtantiamnomineturviijCrinitatē deitatis nullo mō triplicē eēdicendā: qꝛ nec tria ibi plꝰ ſūt qͣꝫ vnūnec vnū minꝰ qͣꝫ tria.ixDe ſolo vero deo patre ⁊ filio ⁊ ſpirituſancto.De ſn̄ia ſctī hilarij q̄ in trinitate ꝑſonarū ꝓprietatē intelligit̉ demōſtraſſe.Incipit liber ſextus.De eo qd̓ apoſtolus ait xp̄m dei virtutem⁊ īXIIIIIIIE Capim. IientiaQualitatē pr̄is ⁊ filij ⁊ ſpirituſſancti putant nōnulliex hͦ impediri qͦ minꝰ intelligat̉: qꝛ ſcriptū eſt: xp̄m deivirtutē ⁊ dei ſapientiaꝫ: vtiō nō videat̉ eqͣlitas: qꝛ nōpr̄ ip̄e virtꝰ ⁊ ſapientia: ſꝫgenitor virtutis ⁊ ſapiētie. Et reuera nō mediocri intentōe q̄ri ſolet. quō dicat̉ deꝰ virtutꝭ⁊ ſapientie pr̄. Ait em̄ apl̓s: xp̄m dei virtutem⁊ dei ſapientiā. Et hinc nōnulli nr̄i aduerſumarrianos hoc mō ratiocinati ſūt: eos dūtaxatqͥ priꝰ ſe aduerſū catholicā fidē extulerūt. Nāip̄e arriꝰ dixiſſe fert̉. Si filiꝰ ē: natꝰ ē: ſi natꝰ eſterat tempꝰ qn̄ nō erat filiꝰ: nō intelligēs etiaꝫnatū eē: deo ſempiternū eē: vt ſit coeternꝰ pr̄ifiliꝰ: ſicut ſplendor qͥ gignit̉ ab igne atqꝫ diffūdit̉: coeuus ē illi: ⁊ eēt coeternus: ſi eēt igniseternus. Un̄ quidā poſteriores arriani abiecerūt iſtā ſententiā: faſſiqꝫ ſunt: non ex tꝑe cepiſſe filiū dei. Sed inter diſputatōes quas ha

bebant nr̄i aduerſum eos qͥ dicebant. erat tꝑsqn̄ nō erat filiꝰ. Hāc etiā nōnulli ratiocinatōꝫinſerebāt. Si dei filiꝰ: virtus ⁊ ſapiētia dei eſt: vnec vnqͣꝫ deꝰ ſine virtute ⁊ ſine ſapientia fuit.coeternus ē deo pr̄i filiꝰ. Dicit aūt apl̓s. Xp̄m Cdei virtutē ⁊ dei ſapientiā. Et deū aliqn̄ nō habuiſſe virtutē aūt ſapientiā: demētis ē dicere:Nō igit̉ erat tꝑs qn̄ nō erat filiꝰ. Que ratiocinatio ad id cogit: vt dicamus deū patrē nō eēſapientē: niſi habendo ſapientiā quā genuit:non exiſtendo ꝑ ſe pr̄ ip̄a ſapientia. Deinde ſiita ē: filius qͦꝫ ip̄e ſicut d̓r deus de deo: lumē delumine: videndū eſt vtrū poſſit ſapientia d̓ ſapientia dici: ſi nō eſt deꝰ pr̄ ip̄a ſapientia: ſꝫ tm̄genitor ſapientie. Qd̓ ſi tenemus: cur non etmagnitudinis ſue: ⁊ bonitatis: ⁊ eternitatis:⁊ oīpotētie ſue generator ſit: vt nō ipſe ſit ſuamagnitudo ⁊ ſua bonitas: ⁊ ſua eternitas: etſua oīporentia: ſed ea magnitudine magnusſit quā genuit. ⁊ ea bonitate bonus: ⁊ ea eternitate eternus: ⁊ ea oīpotentia oīpotens quede illo nata eſt: ſicut nō ip̄e ſua ſapientia ē: ſedea ſapientia ſapiēs eſt que de illo nata eſt Nāillud non eſt formidandū ne cogamur ml̓tosfilios dei dicere: p̄ter adoptionē creature cōeternos patri: ſi magnitudinis ſue genitor eſt:⁊ bonitatis: ⁊ eternitatis: ⁊ oīpotentie. Huicem̄ calūnie facile rn̄detur: ſic nō effici: qꝛ multa noīata ſunt: vt ille multoꝝ filiorum coeternorum ſit pr̄: quēadmodū nō efficitur: vt duorum ſit: cū dicitur xp̄s dei virtus. ⁊ dei ſapientia. Eadem quippe virtus que ⁊ ſapientia. eteadem ſapientia que virtus eſt. Ita ne igituretiā de ceteris: vt eadem ſit magnitudo q̄ virtus: ⁊ ſi qua alia: que vel ſi ſupra cōmemorataſunt: vel cōmemorari adhuc poſſunt.De patre ⁊ filio hoc ſolū non dici illud d̓ illoquod non ambo ſimul ſunt: Deus em̄ de deo.bonus de bono: virtus de virtute: quod ſiml̓ſunt recte dicitur: pater aūt de patre. aut filiꝰde filio quod non amboſimul ſunt non poteſtdici.Capitulum. II.Ed ſi non dicitur in ſeip̄o: niſi quodad filiū d̓r: id eſt pr̄ vel genitor: vl̓ pͥnſcipiū eius: Si etiā gignens ei quodde ſe gignit: conſequēter principiū ē. Quicqͥdaliud d̓r: cum filio dicitur: vel potiꝰ in filio: ſiuemagnus ea magnitudine quā genuit: ſiue iuſtus ea iuſticia quā genuit: ſiue bonus ea bonitate quam genuit: ſiue potens ea potentiavel virtute quam genuit: ſiue ſapiens ea ſapientia quamgenuit. Magnitudo autem ipſa:non dicitur pater: ſed magnitudinis generator. Filius vero ſicut in ſeip̄o dicitur filius: qd̓

c

1. Cō

Vbi ſupͣ.Ubi. sͣ.