V
rei pignus eſt. Nō ergo cū dicimus pignꝰ patris ⁊ filij: poſſumus viciſſim dicere: patrempignoris aut filiū pignoris. At ergo cū dicimus: donum patris ⁊ filij: nō quidem dicerepoſſumus patrē doni: aut filiū doni: ſed vt hͨſibi viciſſim reſpondeant: dicimus donū donatoris: ⁊ donatorē doni: quia hic potuit inueniri vſitatū vocabulum: illic nō potuit.Trinitatē deū: nō tria principia ſed vnuꝫeſſe principium: quia ⁊ pater ⁊ filius ⁊ ſpiritꝰſanctus vnꝰ creator eſt ſicut vnus dn̄s.Icit̉ ergo relatiueCa. XIIId pater: idēqꝫ relatiue dicit̉ pͥncipiū:etſi qͥd forte aliud: ſꝫ pater ad filiumdicit̉: pͥncipiū vero ad om̄ia que ab ipſo ſuntItem dicit̉ relatiue filiꝰ: relatiue dicit̉ ⁊ verbum ⁊ imago. Et in om̄ibꝰ his vocabulis adpatrem refert̉. Nihil aūt horū pater dicitur.8 Et pͥncipiū dicit̉ filius: cū em̄ diceret̉ ei. Tuquis es: rn̄dit: pͥncipium qui ⁊ loquor vobisSed nūquid patris pͥncipiū? Creatorem ſequippe oſtendere voluit: cū ſe dixit eſſe pͥncipium: ſicut ⁊ pater pͥncipiū eſt creature: eoꝙ ab ipſo ſunt om̄ia. Nam ⁊ creator relatiuedicit̉ ad creaturā: ſicut dn̄s ad ſeruū. Et id̓ocum dicimꝰ ⁊ patrē pͥncipiū ⁊ filiū pͥncipiumnō duo pͥncipia creature dicimus: qꝛ ⁊ pat̓ etfilius ſimul ad creaturā vnū pͥncipiū eſt: ſicutvnus creator: ſicut vnꝰ deus. Si aūt quicqͥdin ſe manet ⁊ gignit aliqͥd vel oꝑat̉: pͥncipiūeſt ei rei quā gignit: vel ei quā oꝑat̉: nō poſſumus negare etiā ſpm̄ſcm̄ recte dici pͥncipium: quia nō eū ſeꝑamus ab appellatiōe creatoris. Et ſcriptū eſt de illo qd̓ oꝑetur ⁊ in ſevtiqꝫ manēs oꝑat̉. Nō em̄ in aliquid eorumH que oꝑat̉: ipſe mutat̉ ⁊ vertit̉. Et que operatur: vide apl̓m. Unicuiqꝫ aūt inquit dat̉ manifeſtatio ſpiritꝰ ad vtilitatē: Alij quidē dat̉ꝑſpiritū ſermo ſapientie: alij ſermo ſcientieẜm eundē ſpm̄. Alteri aūt fides in eodē ſpiritu: alij donatio curationū in vno ſpiritu: alioꝑatio ꝟtutū: alij ꝓphetia: alij iudicatio ſpirituū: alij genera linguarū. Omnia aūt hecoꝑat̉ vnus atqꝫ idē ſpūs: diuidens ꝓpria vnicuiqꝫ ꝓut vult. vtiqꝫ ſicut deus. Quis enimtanta illa pōt oꝑari niſi deus? Idē aūt deꝰ qͥoꝑat̉ om̄ia in om̄ibus. Nam ⁊ ſigillatim ſi interrogemur de ſpūſcō: veriſſime reſpondemus: ꝙ deus ſit: ⁊ cū patre ⁊ filio ſimul vnusdeus ē. Unū ergo pͥncipiū ad creaturā dicit̉deus: nō duo vel tria pͥncipia.Quomodo in trinitate: ⁊ pater ad filiumprincipium ſit: et pater ⁊ filius ad ſpiritūſanctum.Ca. XIIII.
D ſe aūt īuicē in trinitate ſi gignēsa ad id qd̓ gignit̉ pͥncipiū eſt: pat̓ ad filium pͥncipiū eſt: quia gignit eum:Utrū aūt ⁊ ad ſpm̄ſcm̄. pͥncipiū ſit pater: qm̄ Ydictū eſt: de patre ꝓcedit: nō ꝑua queſtio eſtQuia ſi ita ē: nō iā pͥncipiū ei tantuꝫ rei eritquā gignit aūt facit: ſed etiā ei quā dat. Ubi⁊ illud eluceſcit: vtpote: qd̓ ſolet multos mouere: cur nō ſit filius etiā ſpūſſcūs: cū ⁊ ip̄e apatre exeat: ſicut in euāgelio legit̉. Exijt em̄ ⁊nō quō natus: ſed quō datus: ⁊ ideo nō dicit̉filius: quia neqꝫ natus eſt ſicut vnigenitus?neqꝫ factus vt ꝑ dei gratiā in adoptionē naſceret̉: ſicuti nos. Qd̓ em̄ de patre natum ē:ad patrē ſolum re fert̉: cū dicit̉ filius: ⁊ ideofilius patris c̄: ⁊ nō noſter. Qd̓ aūt datum ē⁊ ad eū qui dedit refert̉: ⁊ ad eos quibus dedit. Itaqꝫ ſpūſſanctꝰ: nō tm̄ patris ⁊ filij quidederunt: ſed etiā noſter dicit̉ qui accepimꝰSicut dicit̉ dn̄i ſalus qͥ dat ſalutē: eadē etiaꝫnoſtra ſalus eſt qui accepimus. Spūs ergo⁊ dei eſt qͥ dedit: ⁊ noſter qͥ accepimus. Nonille ſpūs noſter quo ſumus: quia ip̄e ſpūs eſt.hominis qͥ in ipſo eſt: ſed alio modo iſte noſter eſt quo dicimꝰ: ⁊ panē noſtruꝫ da nobis:8quāqͣꝫ ⁊ illū ſpm̄ qui hoīs dicit̉: vtiqꝫ accepimus. Quid em̄ habes inqͥt apl̓s: qd̓ nō acceipiſti? Sed aliud eſt qd̓ accepimus vt eſſem.1.aliud qd̓ accepimus vt ſancti eſſemus. Un̄ſcriptuꝫ eſt ⁊ de Ioh̓e: ꝙ in ſpiritu ⁊ virtutehelie veniret: dictus eſt helie ſpūs: ſcꝫ ſpūsquē accepit helias: hoc ⁊ de moyſe intelligēdum eſt: cum ait ei dn̄s. Tollā de ſpiritu tuo:⁊ dabo eis: hoc eſt: dabo illis de ſpūſcō quemiam tibi dedi. Si ergo ⁊ qd̓ dat̉: pͥncipiū habet eum a quo dat̉: quia nō aliunde accepitillud qd̓ ab ipſo procedit: fatendū eſt patreꝫ⁊ filiū pͥncipiū eē ſpūſſancti: nō duo pͥncipiaSed ſicut pater ⁊ filiꝰ vnus deꝰ: ⁊ ad creaturam relatiue vnus creator ⁊ vnus dn̄s: ſic relatiue ad ſpm̄ſanctū vnū pͥncipiū. Ad creaturam vero pater ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus vnūpͥncipiū: ſicut vnus creator ⁊ vnus dn̄s.Quō in ſpirituſancto etiam anteqͣꝫ daretur: poſſit doni nomen intelligi: vt ei ſempernon aliud fuerit donum eſſe qͣꝫ impium eſſe.Aterius autem que Ca. XViritur: vtrū quēadmodū filius nō hͦtantū habet naſcendo vt filius ſit:ſꝫ omnino vt ſit: ſic ⁊ ſpirituſſanctus eo quodatur habeat: non tantū vt donū ſit: ſed omnino vt ſit. Utrū ergo erat anteqͣꝫ daretur:ſed nondum erat donum: an eoipſo quo daturus erat eum deus: iam donum erat ⁊ an-
e 2
xx ja
28
tume. ij
Luc̄. j
Ioh̓. 16
Aoh̓. 15
.Coꝝ. 2Mat. 6Foxec.
. Coꝝ. 2