Liber
modum aptiorem non inuenirent quo enunciarēt verbis qd̓ ſine ꝟbis intelligebāt. Reuera em̄ cū pater nō ſit filius: ⁊ filius nō ſit pater⁊ ſpūſſanctus ille qͥ etiaꝫ donū dei vocat̉: necpr̄ ſit nec filiꝰ: tres vtiqꝫ ſunt. Iōqꝫ pluralitero dictū eſt. Ego ⁊ pr̄ vnū ſumꝰ. Nō eī dixit: vnūeſt. qd̓ ſabelliani dicūt: ſꝫ vnum ſumꝰ. An̄ cumquerit̉ qͥd tres: magna ꝓrſus inopia hūanumlaborat eloquiū. Dictū eſt tn̄ tres ꝑſone: nonvt illud diceret̉: ſꝫ ne taceretur.De vera magnitudine cuius ꝑticipationeſunt magna q̄cūqꝫ magna. Capitulū. X.Icut ergo nō dicimꝰ tres eſſentias:ita nō dicimꝰ tres magnitudīes: neqꝫ tres magnos. In rebus em̄ q̄ ꝑticipatione magnitudinis magne ſunt: qͥbus ēaliud eſſe: aliud magnas eſſe. ſicut magna domus ⁊ magnꝰ mons: ⁊ magnus animus. Inhis gͦ rebꝰ aliud ē magnitudo: aliud qd̓ ab eamagnitudine magnū eſt: ⁊ ꝓrſus nō hoc ē magnitudo qd̓ eſt magna domꝰ. Sed illa eſt vera magnitudo qua nō ſolū magna eſt domusq̄ magna eſt: ⁊ qua magnus eſt mons quiſqͥsmagnus eſt: ſꝫ etiā qͣ magnū eſt qͥcqͥd alid̓ magnum d̓r: vt aliud ſit ip̄a magnitudo: alid̓ ea q̄ab illa magna dicunt̉. Que magnitudo vtiqꝫprimitꝰ magna eſt: multoqꝫ excellentiꝰ qͣꝫ ea q̄ꝑticipatione eius magna ſunt. Deus autem:qꝛ nō ea magnitudīe magnus eſt q̄ nō eſt qd̓ip̄e: vt qͣſi ꝑticeps eius ſit deus cū magnus eſt:alioquin illa erit maior magnitudo qͣꝫ d̓s: deoaūt nō eſt aliqͥd maius. Ea igit̉ magnitudinemagnꝰ eſt qͣ ip̄e eſt eadē magnitudo. Et iō ſic̄ſi dicimꝰ tres eſſentias: ſic nec tres magnitudines. hͦ eſt em̄ deo eſſe qd̓ magnū eſſe. Eadēcā nec magnos tres dicimꝰ: ſꝫ vnū magnū: qꝛnō ꝑticipatione magnitudinis deꝰ magnꝰ eſtſed ſeip̄o magno magnus ē: qꝛ ip̄e ſua eſt magnitudo. hoc ⁊ de bonitate: ⁊ de eternitate: ⁊de oīpotētia dei dictū ſit: oībuſqꝫ oīno p̄dicamētis q̄ de deo pn̄t ꝓnūciari: qd̓ ad ſeip̄m dicitur: non trāſlate ac ꝑ ſil̓itudinē ſꝫ ꝓprie: ſi tam̄de illo ꝓprie aliqͥd dici ore hoīs pōt.Relatiue nō ſub̓aliter dici: quicqͥd aūt pat̓:aut filius: aut ſpūſſctūs ꝓprie noīat̉. Ca. XI.Uod aūt ꝓprie ſingula in eadē triniq tate dicunt̉: nullo mō ad ſeip̄a: ſꝫ adinuicem: aut ad creaturā dicuntur.⁊ iō relatiue nō ſub̓aliter ea dici manifeſtū eſt.Sic em̄ trinitas vnus deus dicit̉: magnus: bonus: eternus: omnipotēs: ideoqꝫ ip̄e ſic ſua dici pōt deitas: ip̄e ſua magnitudo. ip̄e ſua bonitas: ip̄e ſua eternitas: ip̄e ſua omnipotentia.Non ſic pōt dici trinitas pater: niſi forte trāſſa
te ad creaturam ꝓpter adoptōem filioꝝ. Qd̓em̄ ſcriptū eſt: Audi iſrael dn̄s deꝰ tuus: deꝰvnus eſt: nō vtiqꝫ excepto filio: aut exceptoſpūſſancto oportet intelligi quē vnū dn̄m deum noſtrū recte dicimus: etiā patrē noſtruꝫꝑ gratiam ſuā nos regeneranteꝫ. Trinitasaūt filiꝰ nullo modo dici pōt. Spūs ꝟo ſcūsẜm ꝙ ſcriptū eſt. Qm̄ deus ſpiritus eſt: pōtquidem vniuerſaliter dici: qꝛ ⁊ pater ſpiritꝰ⁊ filius ſpūs: ⁊ pater ſanctꝰ: ⁊ filius ſanctus.Itaqꝫ pater ⁊ filius ⁊ ſpirituſſanctus: quoniam vnꝰ deus: ⁊ vtiqꝫ deus ſanctꝰ ē: ⁊ deꝰ ſpiritus ē: pōt appellari trinitas ⁊ ſpūſſanctus.Sed tn̄ ille ſpūſſanctus qui nō trinitas: ſꝫ intrinitate intelligit̉: in eo ꝙ ꝓprie dicit̉ ſpūſſanctus relatiue dicit̉: cū ⁊ ad patrē ⁊ ad filium refert̉: quia ſpūſſanctꝰ ⁊ patris ⁊ filij ſpiritus eſt: ſed ipſa relatio nō apparet in hͦ nomine: apparet aūt cū dicit̉: donū dei. Donuꝫem̄ eſt patris ⁊ filij: quia ⁊ a patre ꝓcedit: ſic̄dn̄s dicit: Et qd̓ apl̓s ait: Qui ſpm̄ chriſti nōijhabet: hic nō eſt eiꝰ: de ipſo vtiqꝫ ſanctoſpiritu ait. Bonū ergo donatoris: ⁊ donator doni: cum dicimus: relatiue vtrūqꝫ ad inuicemdicimus. Ergo ſpirituſſanctus ineffabilis ēquedā patris filijqꝫ cōmunio: ⁊ ideo fortaſſeſic appellat̉: quia patri ⁊ filio pōt eadē appellario cōuenire. Nā hoc ipſe ꝓprie dicit̉: qd̓ illi cōmuniter: quia ⁊ pater ſpūs ⁊ filius ſpūs⁊ pater ſanctus: ⁊ filius ſanctus. Ut gͦ ex nomine qd̓ vtriqꝫ cōuenit: vtriuſqꝫ cōmunio ſignificet̉: vocat̉ donū amborū ſpūſſanctꝰ. Ethec trinitas vnꝰ deus: deus ſolus: bonꝰ: magnus: eternꝰ: om̄ipotēs. Ip̄e ſibi vnitas: deitas: magnitudo bonitas: om̄ipotētia.De relatiuis que referri ad inuicem nequeunt cū tn̄ relatiua ſunt. Ca. XIIEc mouere debet: qm̄ diximꝰ relan tiue dici ſpm̄ſcm̄: nō ip̄am trinitatēſed eum qui eſt in trinitate: quia n̄ei videt̉ viciſſim reſpondere vocabulū eiusad quē refert̉. Nō em̄ ſicut dicimꝰ: ſeruū dn̄i⁊ dn̄m ſerui: filiū patris ⁊ patrē filij: qm̄ iſta relatiue dicunt̉: ita etiā hic poſſumus dicere.Dicimus em̄ ſpm̄ſcm̄ patris: ſed nō viciſſimdicimus patrem ſpūſſancti: ne filius eius intelligat̉ ſpūſſanctus. Item dicimꝰ ſpm̄ſcm̄filij. ſed nō dicimus filium ſpūſſancti: ne pat̓eius intelligat̉ ſpūſſanctus. In multis enimrelatiuis hoc contingit: vt nō inueniat̉ vocabulum quo ſibi viciſſim reſpondeant quead ſe referunt̉. Quid em̄ tam manifeſte relatiue dicit̉ qͣꝫ pignus? Ad id qͥppe refert̉ pignus cuiꝰ eſt pignus: ⁊ ſemꝑ pignꝰ alicuius
Ioh̓. 10
Ioh̓. 4
Deut. 6
Ioh̓. 15A