V

illud negat. Sicut ergo ſcd̓am ſubſtantiā aiohomo eſt: ſic ſcd̓m ſubſtantiā nego cum dico:nō homo eſt. Et cū querit̉ quātus ſit: ⁊ aio qͣdrupedalis eſt: id ē quattuor pedū: ſcd̓m quātitatē aio: qͥ dicit nō quadrupedalis ē: quātitatem negat. Eandidus eſt: ſcd̓m qualitatē aionon candidus eſt: ſcd̓m qualitatē nego. Propinquus eſt: ſcd̓m relatiuū aio: nō ꝓpinquuseſt: ſcd̓m relatiuū nego. Scd̓m ſitum aio: cuꝫdico iacet. ſcd̓m ſitum nego: cum dico non iacet. Scd̓m habitum aio: cum dico armatus ēſcd̓m habitum nego. cum dico non armatꝰ ē.Tantundem autem valet ſi dicam inermis ēScd̓m tempus aio: cum dico heſternus eſt: ſecundū tempus nego: cum dico non heſternꝰeſt. Et cum dico rome eſt: ſcd̓m locum aio. etſcd̓m locum nego. cū dico non rome eſt. Secundū id qd̓ eſt facere aio: cū dico cedit. ſi autem dicam nō cedit: ſcd̓m id quod eſt facerenego. vt oſtendam non hoc facere. Et cū dico vapulat: ſcd̓m p̄dicamentū aio: quod pativocatur: ⁊ ſcd̓m id nego: cum dico non vapulat. Et omnino nullum p̄dicamenti genus ēſcd̓m qd̓ aliquid aire volumus: niſi vt ſcd̓m idip̄m p̄dicamentum negare conuincamur: ſi p̄ponere negatiuā ꝑticulā voluerimus. Quecum ita ſint: ſi ſubſtantialiter airem: dicendofilius: ſubſtantialiter negarem: dicendo nonfilius. Quia vero relatiue aio: cum dico filiuseſt: ad patreꝫ refero: relatiue nego: ſi dico nōfilius eſt. Ad parentem enim eandem nagationem refero: volens oſtendere ꝙ ei parensnon ſit. Atſi quantum valet qd̓ dicitur filius:tantundem valet qd̓ dicitur genitus: ſicut p̄locuti ſumus. Tantundem ergo valet qd̓ dicitur non genitus: qͣꝫtum valet qd̓ dicitur nōfilius. Relatiue aūt negamus dicēdo non filius: relatiue igitur negamus dicēdo nō genitus. Ingenitus porro quid eſt niſi nō genitꝰ?Nō ergo recedit̉ a relatiuo p̄dicamēto: cū ingenitus dicit̉. Sicut em̄ genitus nō ad ſeip̄mdicit̉ ſed ꝙ ex genitore ſit: ita cū dicit̉ ingenitus: nō ad ſeip̄m dicit̉: ſed ꝙ ex genitore nonſit oſtēdit̉. In eodē tn̄ p̄dicamento qd̓ relatiuum vocat̉: vtraqꝫ ſignificatio vertit̉. Quodaūt relatiue ꝓnūciat̉: nō indicat eſſe ſub̓am.Ita qͣꝫuis diuerſum ſit genitus ⁊ ingenitꝰ: nōindicat diuerſam ſub̓am. qꝛ ſicut filius ad patrem. ⁊ nō filius ad nō pr̄em refert̉: ita genitꝰad genitorē: ⁊ nō genitus ad nō genitorē referatur neceſſe eſt.Ꝙ in trinitate deitatis quicqͥd ad ſe dicit̉vnaqueqꝫ ꝑſona indifferens atqꝫ cōmune ſit:⁊ vnam ſignificet eandemqꝫ ſub̓am.Ca. VIII.

Uapropter illud p̄cipue teneamusꝙqͥcqͥd ad ſe d̓r p̄ſtātiſſima illa diuinaſublimitas ſub̓aliter dici. Qd̓ aūt adaliqͥd nō ſb̓alit̓: ſꝫ relatiue: tantāqꝫ vim eē eiuſdem ſb̓e in pr̄e ⁊ filio ⁊ ſpūſancto: vt quicqͥd deſingulis ad ſeip̄os d̓r nō pluraliter: ſꝫ ſingl̓arit̓accipiat̉. Quēadmodū em̄ pr̄ deꝰ ē: ⁊ filiꝰ deꝰeſt: ⁊ ſpūſſctūs deꝰ eſt: qd̓ ẜm ſb̓am dici nemodubitat: nō tn̄ tres deos: ſꝫ vnū deū dicimꝰ: eāip̄am p̄ſtantiſſimā trinitatē. Ita magnꝰ patermagnꝰ filiꝰ: magnꝰ ſpūſſcūs. non tn̄ tres magni: ſꝫ vnꝰ magnꝰ. Nō em̄ de pr̄e ſolo: ſic̄ illi ꝑuerſe ſentiūt: ſꝫ de pr̄e ⁊ filio ⁊ ſpūſctō ſcriptūeſt. Tu es deꝰ ſolꝰ magnꝰ. ⁊ bonꝰ pr̄: bonꝰ filius: bonꝰ ⁊ ſpūſſctūs. nec tres boni: ſꝫ vnꝰ ē bonus: de qͦ dictū ē. Nemo bonꝰ niſi ſolꝰ d̓s. Et eī3dn̄s Ieſus ne ab illo qͥ dixerat mgr̄ bone: tāqͣꝫhhoīem ꝯpellās: ẜm hoīem tm̄mō intelligeret̉iō nō ait. Nemo bonꝰ niſi ſolꝰ pr̄: ſed nemo bo qͣnus niſi ſolꝰ deꝰ. In pr̄is em̄ noīe: ip̄e ꝑ ſe pr̄ ꝓnūciat̉. Indei ꝟo ⁊ ip̄e ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūſſctūs: quiatrinitas vnꝰ d̓s. Situs ꝟo ⁊ hītus ⁊ loca ⁊ tꝑanō ꝓprie ſꝫ tranſlate ac ꝑ ſil̓itudīes dicuntur ſdeo. Nam ⁊ ſedere ſuꝑ cherubin d̓r: qd̓ ad ſitūdicit̉. Et abyſſum tanqͣꝫ veſtimentū amictusqd̓ ad hītū. Et anni tui nō deficiēt: qd̓ ad tp̄s.Et ſi aſcēdero in celum tu ibi es: qd̓ ad locumQd̓ aūt ad faciendū attinet: fortaſſis de ſolodeo veriſſime dicat̉. Solꝰ em̄ deꝰ facit ⁊ ip̄e n̄ſit: neqꝫ patit̉ qͣꝫtū ad eiꝰ ſb̓am ꝑtinet qͣ deꝰ eſtItaqꝫ omp̄s pr̄: oīpotens filiꝰ: omp̄s ſpūſſcūsnec tn̄ tres oīpotētes: ſꝫ vnꝰ omp̄s. Ex qͦ oīa: ꝑ.quē oīa: ī qͦ oīa: ip̄i gl̓a. Quicqͥd gͦ ad ſeip̄m dicitur deꝰ: ⁊ de ſingulis ꝑſonis ſingl̓r d̓r: id ē depr̄e ⁊ filio ⁊ ſpūſctō: ⁊ ſil̓ d̓ ip̄a trinitate: nō pl̓aliter ſꝫ ſingularit̓ d̓r. Qm̄ qͥppe nō aliud ē d̓oeſſe: ⁊ aliud magnū eſſe: ſꝫ hͦ idē illi ē: ⁊ eē ⁊ magnū eſſe. Propterea ſic̄ nō dicimꝰ tres eēntias: ſic nō dicimus tres magnitudines. ſꝫ vnameſſentiā ⁊ vnā magnitudinē: Eſſentiaꝫ dico:que vſia grece d̓r: quā vſitatius ſub̓am vocamus. Dicūt quidē ⁊ illi hypoſtaſim: ſed neſcioquid volūt intereſſe inter vſiaꝫ ⁊ hypoſtaſimita vt pleriqꝫ noſtrū qͥ hec greco tractant eloquia dicere ꝯſueuerūt: mian vſian tris hypoſtaſias: qd̓ eſt latine vnam eēntiā tres ſub̓as.Qua neceſſitate tres ꝑſone in trinitate dicanturCapitulum. IX.Ad qꝛ nr̄a loquēdi ꝯſuetudo iaꝫ obtinuit vt hͦ intelligat̉ cū dicimꝰ eſſentiam: qd̓ intelligit̉ cū dicimꝰ ſub̓am:nō audemus dicere vnā eſſentiā tres ſubſtantias: ſꝫ vnā eſſentiam vel ſub̓am: tres aūt ꝑſonas. Quemadmodū multi latini iſta tractantes ⁊ digni auctoritate dixerunt: cum alium

Cōm̄. ij.

T39sͣ. j03ōid̓. j0jIbid̓. 138