Quintus
nius nec ſufficiamus: nō tn̄ impudēter in illaq̄ ſupra ſūt diuina ⁊ ineffabilia: pietas fidelisardeſcit: nō quā ſuaꝝ viriū inflat arrogātia:ſͦ quā gr̄a ip̄iꝰ creatoris ⁊ ſaluatoris īflāmatNā qͦ intellectu deū capit hō: qui ip̄m intellectū ſuū qͦ eū vult caꝑe nōdū capit Si aūt hūciā capit attēdat diligēter nihil eo eē ī ſua natura melius ⁊ videat vtrū ibi videat illa lineamēta formaꝝ: nitores coloꝝ: ſpacioſā grāditatē: ꝑtiū diſtantiā: molis diſtenſionē: aliqͣs ꝑlocoꝝ interualla motiones: vl̓ qͥd eiuſmodiNihil certe iſtoꝝ inuenimꝰ in eo: qͦ in naturanr̄a nihil meliꝰ inuenimꝰ .i. in nr̄o intellectuquo ſapīam capimꝰ qͣꝫtū capaces ſumꝰ. Qd̓ergo nō inuenimꝰ in meliore nr̄o nō dēmꝰ inillo q̄rere: qd̓ longe meliꝰ a meliore nr̄o: vtſic intelligamꝰ deū ſi poſſumꝰ: qͣꝫtū poſſumuſſine qͣlitate bonū: ſine qͣꝫtitate magnuꝫ: ſineindigētia creatorē. ſine ſitu pn̄tem: ſine habitu oīa ꝯtinentē: ſine loco vbiqꝫ totū: ſine tꝑeſempit̓nū: ſine vlla ſui mutatiōe mutabilia facientē: nihilqꝫ pacientē. Quiſqͥs deū ita cogitat: ⁊ ſi nōdū pōt oīmodo īuenire qͥd ſit: piecū cauet qͣꝫtū p̄t aliqͥd d̓ eo ſentire qd̓ nō ſit.De incōmutabili eſſentia quod ſolus deꝰeſt.Capl̓m. IISt tn̄ ſine dubitatione ſub̓a: vel ſiemelius hͦ appellat̉ eēntia: quā grecivſiā vocāt. Sic̄ em̄ ab eo qd̓ eſt ſaꝑedicta ē ſapīa. ⁊ ab eo qd̓ ē ſcire dicta ē ſcīa: itaab eo quod ē eē: dicta ē eēntia. Et qͥs magꝭ ē:qͣꝫ ille qͥ dixit famulo ſuo moyſi. Ego ſum quiſum: ⁊ dicēs filijs iſrl̓: qͥ ē miſit me ad vos? Sꝫalie q̄ dicunt̉ eēntie ſiue ſub̓e capiūt accidentia: quibus in eis fiat vel magna vel quantacunqꝫ mutatio. Deo aūt aliqͥd eiuſmodi accidere nō pōt: ⁊ iō ſola ē incōmutabilis ſub̓avel eēntia qͣ deꝰ ē: cui ꝓfecto ip̄m eē vn̄ eſſentia noīata ē: maxīe ac veriſſime cōpetit. Qd̓em̄ mutat̉ nō ẜuat ip̄m eē: ⁊ qd̓ mutari p̄t etiam ſi nō mutet̉: p̄t qd̓ fuerat nō eē: ac ꝑ hͦ illd̓ſolū qd̓ nō tm̄ nō mutat̉: veꝝetiā mutari oīno non poteſt: ſine ſcrupulo occurrit qd̓ veriſſime dicatur eſſeCōtra arrianoꝝ argumētationē: an ī deovnigeniti et geniti appellatio ſub̓arū indicetdiuerſitatem.Cap̄. IIIUamobrē vt iā etiā de his q̄ nec dicunt̉ vt cogitāt̉: nec cogitāt̉ vt ſūt.rn̄dere incipiamus fidei nr̄e aduerſarijs. Inter ml̓ta q̄ arriani adu̓ſus catholicā fidē ſolēt diſputare: hͦ ſibi maxīe callidiſſimū machinēaintū ꝓponere vident̉ cū dicūtQuicqͥd de eo d̓r: vl̓ ītelligit̉ nō ẜm accidēs
ẜꝫ ẜm ſub̓am d̓r. Qua ꝓpt̓ ingenitū eē pr̄i ẜmſubſtātiā ē: ⁊ genitū eē filio ẜm ſub̓am eſt. Diuerſū eſt aūt ingenitū eē: ⁊ genitū eē: diuerſa eſt gͦ ſub̓a pr̄is ⁊ filij. Quibꝰ rn̄debimꝰ. Siqͥcqͥd de deo dicit̉ ẜm ſub̓am d̓r: gͦ quod dictū)eſt. Ego ⁊ pr̄ vnū ſumus: ẜm ſub̓am dictū eſtUna ē igit̉ ſub̓a pr̄is et filij. Aut ſi hoc nō ẜmſub̓am dictū ē: dicit̉ gͦ aliqͥd de deo nō ẜm ſubſtantiā: ⁊ iō iā nō cogimur ẜm ſub̓am intelligere ingenitū ⁊ genitū. Itē dictum ē de filio.Nō rapinā arbitratꝰ ē eſſe eqͣlis deo. Querimꝰ ẜm qͥd eqͣlis. Si eī nō ẜm ſub̓am d̓r eqͣlis:admittūt vt dicat̉ aliqͥd de deo: nō ẜm ſub̓aꝫAdmittāt gͦ nō ẜm ſub̓am dici: ingenitū ⁊ genitū. Qd̓ ſi ꝓpterea nō admittūt qꝛ omīa dedeo ẜm ſub̓am dici volunt: ẜm ſubſtantiā filius eſt equalis patri.De accidentibus ſiue ſeꝑabilibus: ſiue inſeꝑabilibus que in deo quia mutabilis nō eſteſſe non poſſunt.Ca. IIIICcidēs aūt nō ſolet dici ꝙ aliqͣ mua tatiōe eiꝰ rei cui accidit amitti pōt.Nā etſi quedā dicunt̉ accidētia inſeꝑabilia q̄ grece appellant̉ achoriſta: ſic̄ eſt plume corui color niger: amittit eū tn̄ nō qͥdē tādiu pluma ē: ſꝫ qꝛ nō ſꝑ ē pluma. Quapropterip̄a materies mutabilis: ⁊ ex eo ꝙ deſinit eē illud anīal: vel illa pluma: totūqꝫ illud corpꝰ interra mutat̉: ⁊ vertit̉: amittit vtiqꝫ etiā illumcolorē. qͣꝫuis ⁊ accidēs qd̓ ſeꝑabile d̓r: non ſeꝑatione: ſꝫ mutatiōe amittat̉: ſicuti eſt capillihoīm nigritudo: qm̄ dū capilli ſūt pn̄t albeſcere: ſeꝑabile accidēs d̓r. Sꝫ diligent̓ intuētibꝰ ſatꝭ apꝑet: nō ſeꝑatione qͣſi emigrare aliqͥd a capite dū caneſcit: vt nigritudo inde cādore ſuccedēte diſcedat ⁊ aliqͦ eat: ſꝫ illā qͣlitatē coloris ibi verti atqꝫ mutari. Nihil itaqꝫ accidēs ī deo: qꝛ nihil mutabile aut amiſſibile.Qd̓ ſi ⁊ illud dici accidēs placꝫ: qd̓ licet nonamittat̉: minuit̉ tn̄ vel auget̉: ſicuti ē aīe vitanā ⁊ qͣꝫdiu aīa ē tādiu viuit: ⁊ qꝛ ſꝑ aīa ē: ſꝑ viuit. Sꝫ qꝛ magꝭ viuit cū ſapit: qꝛ minꝰ cū deſipit. Fit etiā h̓ aliqͣ mutatio: n̄ vt deſit vita. ſic̄nec de eſt inſipiēti ſapīa: ſꝫ vt minꝰ ſit. Nec tale aliqͥd ī deo ſit: qꝛ oīno incōmutabilis manet. qͣꝫobrē nihil in eo ẜm accidens d̓r qꝛ nihilei accidit. nec tn̄ oē qd̓ d̓r ẜm ſub̓am d̓r In rebus aūt creatis atqꝫ mutabilibus qd̓ nō ẜmſub̓am d̓r: reſtat vt ẜm accidēs dicat̉. Oīa eīaccidūt eis: q̄ vel amitti pn̄t vel minui: ⁊ magnitudines ⁊ qͣlitates: ⁊ qd̓ d̓r ad aliqͥd: ſicutamicitie: ꝓpinquitates: ſeruitutes. ſimilitudines: equalitates: etſi qͣ hmōi: ⁊ ſitꝰ ⁊ habitus: et loca ⁊ tꝑa: ⁊ oꝑa atqꝫ paſſiones.
Exor.
toh̓. 10
Phil̓ 2