Liber

miniſteriū ꝑagende ſignificationis: ſic̄ oportuiſſe deꝰ iudicauit: an aliqͥd aliud intelligendū ſit: inuenire difficile ē: ⁊ temere affirmare1nō expedit. Quō tn̄ iſta ſine rōnali vel intellectuali creatura potuerūt fieri: non video.Neqꝫ adhuc locꝰ ē explicare: cur ita ſentiamqͣꝫtū vires dn̄s dederit. Prius em̄ ſūt diſcutienda ⁊ refellēda hereticoꝝ argumēta: q̄ nonex diuinis libris: ſed ex rationibꝰ ſuis ꝓferūtquibꝰ ſe vehemēter cogere arbitrant̉ teſtīonia ſcpͥturaꝝ q̄ de pr̄e ⁊ filio ⁊ ſpūſctō ſūt: itaeē intelligēda vt ip̄i volūt. Nūc aūt nō iō minorē filiū qꝛ miſſus ē a pr̄e: nec ideo minoreꝫſpm̄ ſctm̄ qꝛ et pr̄ eū miſit ⁊ filiꝰ: ſufficiēter qͣꝫtū arbitror demōſtratū ē. Siue em̄ ꝓpter viſibilē creaturā: ſiue potiꝰ ꝓpter pͥncipij cōmēdationē: nō ꝓpter ineqͣlitatē vel imparilitatēvel diſſil̓itudinē ſubſtātie in ſcpͥturis hec poſita intelligunt̉: qꝛ etiā ſi voluiſſet deꝰ pr̄ ꝑ ſubʸiectā creaturā viſibiliter apꝑere: abſurdiſſime tn̄ aūt a filio quē genuit: aut ſpūſctō qͥ deꝰillo ꝓcedit: miſſus diceret̉. Iſte igit̉ ſit huius.volumīs modꝰ: deinceps in ceteris adiuuante dn̄o: illa hereticoꝝ verſutiſſima argumētaªqualia ſint: et quēadmodum redarguantividebimus.Explicit liber quartusIncipiūt capitula libri quintiꝘ modeſte ac ſobrie debꝫ hō cui etiam ſue mentis natura explicabiliseſt de dei ſubſtantia cogitare.lDe incōmutabili eēntia qd̓ ſolꝰ d̓s ēCōtra arrianoꝝ argumētationē an īdeo vnigeniti ⁊ geniti appellatō ſb̓ſtantiarū indicet diuerſitatem SiiijDe accidentibꝰ: ſiue ſeꝑabilibꝰ: ſiueinſeꝑalibus q̄ in deo: quia mutabilis non eſt. eē nō poſſunt.Que in deo ad aliqͥd dicunt̉: nō ẜmvſubſtātiā dici: nec tn̄ eſſe accidētia:ſed relatiua incommutabiliavjAn īgenitꝰ qd̓ pr̄ d̓r: poſſit int̓ illa accipi q̄ ad ſeip̄m ⁊ ſub̓alit̓ dicuntur.vijQuid in quibuſqꝫ locutionibꝰ valeat negatiua ꝑticula qͣ aliqͥd non qͥdſit ſed quid nōſit oſtēdit̉.Ꝙ in triuitate deitatis quicqͥd ad ſeviijdicit̉: vna queqꝫ ꝑſona indifferensatqꝫ cōmune ſit: ⁊ vnā ſignificet atqꝫ eandem ſubſtantiam.Qua neceſſitate tres ꝑſone intriniixtate dicuntur.

De ꝟa magnitudine cuiꝰ ꝑticipatiōemagna ſunt: quecūqꝫ ſunt magna.xjPelatiue non ſubſtātialiter dici quicqͥd vel pater: aut filius: aut ſpūſſanctus ꝓprie nominat̉.xijDe relatiuis que referri ad inuicemnequeunt: cū tamē relatiua ſintxijCrinitatē deū nō tria pͥncipia: ſꝫ vnūeſſe pͥncipiū: qꝛ et pater: ⁊ filius: etſpirituſſanctꝰ: vnus creatorē: ſicutvnus deus eſt.xiiijQuō in trinitate ⁊ pr̄ ad filiū pͥncipiūſit: et pater ⁊ filius ad ſpm̄ſanctum.xvQuō in ſpūſancto etiaꝫ anteqͣꝫ daret̉poſſit doni nomē intelligi: vt ei ſemper nō alid̓ fuerit donū eē qͣꝫ ip̄m eēxvj De appellationibꝰ relatiuis: q̄ non addeū: ſed ad creaturā referenda ſūt:qm̄ deo nihil acciditIncipit liber quintus.Ꝙ modeſte ac ſobrie debet hō cui etiamſue mētis natura inexplicabilis ē: de dei ſubCa. IInc iā exordiens ea dicere q̄dici vt cogitant̉ vl̓ ab homīeiliqͦ vl̓ certe a nob̓ nō oīno poſſunt: qͣꝫuis et ip̄a nr̄a cogitatōcū de dei trinitate cogitamꝰ:lōge ſe illi de quo cogitat: imparē ſentiat: neqꝫ vt ē eū capiat: ſꝫ vt ſcpͥtū ē: etiā a tātis quā­ 1tus paulꝰ apl̓s h̓ erat: ꝑ ſpeculū ⁊ ī enigmatevideat̉. Primū ab ip̄o dn̄o nr̄o de qͦ ſꝑ cogitare debemꝰ: ⁊ de qͦ digne cogitare nō poſſumꝰcui laudādo reddenda eſt om̄i tꝑe bn̄dictio:et cui enūciādo nulla cōpetit dictio: ⁊ adiutoriū ad intelligēda atqꝫ explicāda q̄ intendo:veniā p̄cor ſicubi offendo. Memor ſum em̄:nō ſolū volūtatis: verū etiā infirmitatis meeAb his etiā qͥ iſta lecturi ſunt: vt ignoſcāt peto: vbi me magis voluiſſe qͣꝫ potuiſſe dicereaduerterint: qd̓ vel ip̄i meliꝰ intelligūt: vl̓ ꝓpter mei eloquij difficultatē nō intelligūt: ſicut ego eis ignoſco vbi ꝓpter ſuā tarditatēintelligere nō pn̄t. Faciliꝰ em̄ nobis inuiceꝫignoſcimꝰ: ſi nouerimꝰ: aut certe credēdo firmū tenuerimꝰ: ea q̄ de natura incōmutabiliet inuiſibili: ſūmeqꝫ viuēte ac ſibi ſufficiēte dicunt̉ non ex cōſuetudine viſibiliū atqꝫ mutabiliū ⁊ mortaliuꝫ vel egenaꝝ rerū eſſe metienda Sed cū in his etiā q̄ noſtris corꝑalibusadiacent ſenſibꝰ: vel ꝙ noſip̄i in interiore homine ſumus: ſciētia comp̄hendendis labore-

1. Corꝭ. 1