Quartus

Et ꝙ dicit euāgeliſta. Spūs nondū erat datus: qꝛ ieſus nodū erat clarificatus: quō ītelligit̉ niſi qꝛ certa illa ſpūſſancti datio vel miſſio poſt clarificationē xp̄i futura erat qualisnūqͣꝫ antea fuerat Neqꝫ em̄ antea nulla eratſed talis non fuerat. Si em̄ antea ſpūſſctūsnō dabat̉ quo impleti ꝓphete locuti ſunt: cūaꝑte ſcpͥtura dicat: ⁊ multis locis on̄dat ſpirituſctō eos locutos fuiſſe: cū ⁊ de Ioh̓e baptiſta dictū ſit: ſpūſancto replebit̉ iā inde ab vtero mr̄is ſue: ⁊ ſpūſctō repletꝰ Zacharias inIuenit̉ pater eiꝰ: vt de illo talia diceret. Spū-ſancto maria: vt talia d̓ dn̄o quē geſtabat vtoro p̄dicaret. ſpūſctō Simeon ⁊ Anna: vt magnitudinē xp̄i ꝑuuli agnoſcerēt. Quō gͦ ſpūsnōdū erat datus: qͥa ieſus nondū erat clarificatus: niſiqꝛ illa datio: vel donatio: vel miſſioſpūſſctī: habitura erat quādā ꝓprietatē ſuaꝫin ip̄o aduentu: qualis antea nunqͣꝫ fuit? Nuſqͣꝫ em̄ legimꝰ: linguis quas nō nouerāt homines locutos veniēte in ſe ſpūſctō: ſicut tūc factū eſt: cū oꝑteret eiꝰ aduentū ſignis ſenſibilibus demōſtrari: vt on̄deret̉ totū orbē terrarū atqꝫ oēs gentes in linguis varijs conſtitutas: credituras in xp̄m ꝑ donū ſpūſſancti: vtimpleret̉ qd̓ in pſalmo canit̉. Nō ſunt loqueto le neqꝫ ſermōes quoꝝ nō audiant̉ voces eorū. In omnē terrā exijt ſonus eoꝝ: ⁊ in finesorbis terre ꝟba eoꝝ. Uerbo itaqꝫ dei ad vniytatē ꝑſone copulatus: ⁊ quodāmō cōmixtuseſt hō: cū veniente plenitudine tꝑis miſſuseſt in hunc mundū: factꝰ ex femina filius deivt eēt ⁊ filius hoīs ꝓpter filios hoīm. Hāc ꝑſonā angelica natura figurare antea potuitvt p̄nunciaret: nō expͥmeret vt ip̄a eſſet.De ſenſibili demōſtratiōe ſpūſſctī ⁊ de coeternitate trinitatis.Ca. XXIEſenſibili aūt demonſtratiōe ſpūſ3d ſancti: ſiue ꝑ columbe ſpēm: ſiue per2linguas igneas: cū eiꝰ ſub̓am patri⁊ filio coeternā: pariterqꝫ incōmutabilē ſubdita et ſeruiens creatura tꝑalibꝰ motibus etformis on̄deret: cū ad eiꝰ ꝑſone vnitatē ſicutcaro qd̓ ꝟbū factū ē nō cōpularet̉: nō audeodicere nihil tale factū eē antea. Sed plane fidenter dixerim: pr̄em ⁊ filiū ⁊ ſpm̄ ſctm̄ vniuſeiuſdēqꝫ ſub̓e: deū creatorē: trinitatē: omīpotentē inſeꝑabiliter oꝑari: ſed ita nō poſſe perlōge imparē maximeqꝫ corporeā creaturā inſeꝑabiliter demōſtrari: ſicut ꝑ voces nr̄as q̄vtiqꝫ corꝑaliter ſonāt: non pn̄t pater ⁊ filiꝰ etſpūſſctūs: niſi ſuis ⁊ ꝓprijs interuallis tēporū certa ſeꝑatiōe diſtinctis: q̄ ſue cuiuſqꝫ vocabuli ſyllabe occupāt nomīari. In ſua qͥppe

ſub̓a qua ſunt tria vnū ſunt: pater ⁊ filius etſpūſſctūs: nullo tꝑali motu ſuꝑ omnē creaturā idip̄m ſine vllis interuallis tempoꝝ vel locoꝝ ⁊ ſil̓ vnū atqꝫ idē ab eternitate in eternitatē: tanqͣꝫ ip̄a eternitas que ſine veritate etcaritate nō eſt. In meis autē vocibus ſeꝑatiſunt par̄ ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus: nec ſil̓ dici potuerūt: ⁊ in lr̄is viſibilibꝰ ſua ſeꝑatim locoruꝫſpacia tenuerūt. Et quēadmodū cū memoriā meam: ⁊ intellectū: ⁊ voluntatē nomino:ſingula quidē nomīa ad res ſingulas referūtur: ſed tn̄ ab omībꝰ tribꝰ ſingula facta ſunt.Nullū em̄ hoꝝ triū nominū eſt: qd̓ non ⁊ memoria ⁊ intellectus ⁊ volūtas mea ſil̓ oꝑataſint. Ita trinitas ſil̓ oꝑata eſt: ⁊ vocem pr̄is: ⁊carnē filij: ⁊ colūbā ſpūſſctī: cū ad ꝑſonas ſingulas hec ſingula referant̉. Qua ſil̓itudinevtcūqꝫ cognoſcit̉: īſeꝑabilē in ſeip̄am trinitatē ꝑ viſibilis creature ſpēm ſeꝑabiliter demōſtrari: ⁊ inſeꝑabilē trinitatis oꝑationē: etiamin ſingulis eſſe rebus: q̄ vel ad pr̄em: vel adfiliū: vel ad ſpm̄ ſctm̄ demonſtrandū ꝓprie ꝑtinere dicūt̉. Si ergo a mequerit̉: quō facteſint: vel voces vel ſenſibiles forme atqꝫ ſpēsante incarnationē verbi dei que hoc futurūp̄figurarent: per angelos ea deū oꝑatuꝫ eſſereſpondeo: qd̓ etiā ſcripturaꝝ ſanctaꝝ teſtimonijs qͣꝫtum exiſtimo ſatis oſtendi. Si aūtquerit̉ ip̄a incarnatio quomō factaſit ipſum ⁊verbū dei: dico carnē factum: id eſt hoīem factū: nō tamen in hoc qd̓ facrū eſt ꝯuerſuꝫ arqꝫ mutatū: ita ſane factū: vt ibi ſit non tantūverbū dei ⁊ hominis caro: ſed etiā rōnal̓ hominis anima: atqꝫ hoc totū ⁊ deꝰ dicat̉ ꝓpterdeū ⁊ hō ꝓpter hoīem. Qd̓ ſi difficile intelligit̉: mēs fide purget̉: magis magiſqꝫ abſtinēdo a peccatis: ⁊ bene oꝑando ⁊ orando cumgemitū deſiderioꝝ ſanctoꝝ: vt ꝑ diuinū adiutorium ꝓficiendo: et intelligat: et amet. Siautē querit̉ poſt incarnationē verbi: quomōfacta ſit vel vox patris vel ſpecies corporalis qua ſpūſſanctus demonſtratus eſt: ꝑ creaturam quidem facta iſta non dubito: ſꝫ vtruꝫtantūmodo corporalē atqꝫ ſenſibilem: an adhibitu ſpiritu etiam rationali vel intellectuali. Hoc em̄ quibuſdam placuit appellare: qd̓greci dicunt: id eſt intellectuale: non quideꝫad vnitatem ꝑſone. Quis enim hoc dixerit:vt quicquid illud eſt creature per quod ſonuit vox patris: ita ſit deus pater: aut quicquidilld̓ ē creature in quo ꝑ columbe ſpeciem velꝑ igneas linguas ſpirituſſanctus demōſtratus eſt: ita ſit ſpūſſanctus: ſicut eſt dei filiꝰ hōille qui d̓ virgine factus eſt: ſed tantūmō ad

Math̓.Actꝭ 2

IbideIbioLucꝭ.Ioh̓.

Actꝭ. 2

Hb̓.

Luc̄.

Gal̓.

Psͣ. 18

Abio

Ioh̓. ī

Actꝭ. 13

Iob̓. ī