Quartus
iecit: quo ꝑ diſtantē naturā ip̄e nō cecidit: etquo ꝓpter eos ꝑ ingentē miſcd̓iam ille deſcēdit: ⁊ tn̄ ſe demonibꝰ eſſe meliores non dubitāt credere: eoſqꝫ maledictis oībus in ſectari deteſtariqꝫ nō ceſſant: quos certe alienosab huiꝰ mortis paſſiōe nouerūt: ꝓpter quaxp̄m ꝯtemnūt. Nec ſic volūt ꝯſiderare quaꝫfieri potuerit: vt in ſe manēs: nec ꝑſeip̄m exvlla ꝑte mutabile dei verbū: ꝑ īferioris tn̄ nature ſuſceptionē aliqͥd inferius pati poſſꝫ: qd̓īmuūdus demō (qꝛ terrenū corpꝰ nō habet)pati nō poſſit. Sꝫ cū ſint ip̄i demonibꝰ meliores: tn̄ qꝛ carnē portāt: mori ſic pn̄t: quemadmodū demōes mori: qͥ eā nō portāt: nō vtiqꝫpn̄t. Et cū de ritibꝰ ſacrificioꝝ ſuoꝝ multū p̄ſumāt: q̄ ſe fallacibꝰ ſuꝑbiſqꝫ ſpiritibꝰ īmolare nō ſentiūt. Aut ſi iā ſentiūt aliqͥd ſibi ꝓdeſſe arbitrant̉ ꝑfidoꝝ ⁊ inuidoꝝ amicitiā: quorū intentionis nullū negociū eſt: niſi impeditio reditꝰ nr̄i: nō intelligūt ne ip̄os quidē ſuꝑbiſſimos ſpūs honoribꝰ ſacrificioꝝ gauderepotuiſſe: niſi vni vero deo ꝓ quo coli volunt:verū ſacrificiū deberet̉.De ſacrificio ꝑfecto ⁊ ꝟo qd̓ ip̄e ꝓ nob̓ ſal-uator effectus eſt.Ca. XIIIIEqꝫ id poſſe rite offerri: niſi ꝑ ſacern detē ſctm̄ ⁊ iuſtū: nec niſi ab eis accipiat̉ qd̓ offert̉: ꝓ quibꝰ offert̉: atqꝫ idſine vitio ſit: vt ꝓ vitioſis mundandis poſſitofferri Hoc certe oēs cupiūt: qͥ ꝓ ſe offerri ſacrificiū deo volūt. Quis gͦ tā iuſtꝰ ⁊ ſctūs ſacerdos: qͣꝫ vnicꝰ filiꝰ dei nō qͥ opus haberet̉ ꝑſacrificium ſua purgare pctā: nec originalia:nec ex hūana vita q̄ addunt̉? Et qͥd tā ꝯgruēter ab hoībꝰ ſumeret̉ qd̓ ꝓ eis offerret̉: qͣꝫ humana caro? Et qͥd tā aptū huic īmolatiōi: qͣꝫcaro mortalis? Et qͥd tā mundū ꝓ mūdādisvitijs mortaliū: qͣꝫ ſine vlla cōtagiōe carnalisꝯcupiſcētie: caro nata in vtero ⁊ ex vtero virginali? Et qͥd tā gͣte offerri ⁊ ſuſcipi poſſet: qͣꝫcaro ſacrificij nr̄i: corpꝰ effectū ſacerdotꝭ nr̄iUt qm̄ qͣttuor ꝯſiderāt̉ in om̄i ſacrificio: cuiofferat̉: a quo offerat̉: qͥd offerat̉: ꝓ quibꝰ offerat̉: idēip̄e vnus veruſqꝫ mediator: ꝑ ſacrificiū pacis recōcilians nos deo: vnum cū illomaneret cui offerebat: vnū in ſe faceret ꝓ qͥbus offerebat: vnꝰ ipſe eſſet qui offerebat: etquod offerebat.De his qͥ ſibi purgationem de virtute propria pollicentur. Ca. XVUnt aūt quidā qͥ ſe putāt ad ꝯtēplāſ dū deū: ⁊ inherendū deo ꝟtute ꝓpͥapoſſe purgari: qͦs ip̄a ſuꝑbia maxime
maculat. Nullū em̄ vitiū ē cui magꝭ diuina legereſiſtit̉: ⁊ in qd̓ magꝭ accipiat dn̄andi ius ille ſuꝑbiſſimꝰ ſpūs: ad ima mediator: ad ſumma ītercluſor: niſi occulte inſidiās alia via deuitet̉: aut ꝑ ppl̓m deficiētē: qd̓ interp̄tat̉ amalech. a ꝑte ſeuiēs: ⁊ ad terrā ꝓmiſſiōis repugnādo trāſitū negās: ꝑ crucē dn̄i q̄ moyſi ma Lnibꝰ extēſis p̄figurata ſuꝑet̉ Hinc em̄ ſibi purgationē iſti virtute ꝓpria pollicēt̉: qꝛ nōnulli eoꝝ potuerūt aciē mētis vltra oēm creaturā tranſmittere: ⁊ lucē incōmutabilis veritatis qͣꝫtulacūqꝫ ex ꝑte cōtingere: qd̓ xp̄ianosmultos ex fide interim ſola viuētes: nodū potuiſſe deridēt: Sꝫ qͥd ꝓdeſt ſuꝑbiēti: ⁊ ob hocerubeſcēti lignū ꝯſcēdere: de lōginquo ꝓſpicere patriā trāſmarinā? Aut qͥd obeſt humili de tāto interuallo nō eā videre: ī illo lignoad eā venienti: a quo dedignat̉ ille portari.Sapiētes mūdi nec reſurrectiōis ꝟitateꝫcognoſcere: nec futuroꝝ ordinē ſcire potuiſſe: qͣꝫuis et ip̄i vaticinia habere videantur.Capl̓m. XVIIetiā reſurrectionē carnis nos creh dere rep̄hēdūt: ſibiqꝫ potiꝰ etiam dehis rebꝰ credi volūt. Quaſi vero qͥap̄celſam incōmutabilēqꝫ ſub̓am: ꝑ illa q̄ factaſunt intelligere potuerūt: ꝓpterea de cōuerſione rerū mutabiliū: aut de ꝯtexto ſeculorūordine ꝯſulēdi ſint. Nūquid em̄ qꝛ veriſſimediſputāt: ⁊ documētis certiſſimis ꝑſuadent:eternis rationibꝰ oīa tꝑalia fieri: ꝓpterea potuerūt in ip̄is rationibꝰ ꝓſpicere: vel ex ip̄iscolligere q̄ ſint aīaliū genera: q̄ ſemīa ſinguloꝝ in exordijs: qͥ modꝰ ī incremētis: qͥ nūeriꝑ ꝯceptus: ꝑ ortus: ꝑ etates: ꝑ occaſus: qͥ motus in appetēdis q̄ ſcd̓m naturā ſūt: fugiēdisqꝫ cōtrarijs? Nōne iſta oīa: nō ꝑ illā incōmutabilē ſapīam: ſꝫ ꝑ locoꝝ ac tempoꝝ hiſtoriaꝫqueſierūt: ⁊ ab alijs exꝑta atqꝫ ꝯſcpͥta crediderūt? Quo minꝰ mirandū ē: nullo mō eospotuiſſe ꝓlixiorū ſeculoꝝ ſeriem veſtigare: ⁊qͣndaꝫ metā huiꝰ excurſus: qͦ tanqͣꝫ fluuio genus decurrit hūanū: atqꝫ inde ꝯuerſionē adſuū cuiqꝫ debitū terminū. Iſta em̄ nec hiſtorici ſcribere potuer̄t lōge futura ⁊ a nullo exꝑta atqꝫ narrata: nec iſti ph̓i ceteris melioreſin illis ſūmis eterniſqꝫ rationibꝰ intellectualia ꝯtēplati ſunt. Alioqͥn nō eiuſdē generis p̄terita q̄ potuerūt hiſtorice inqͥrerent: ſed potius ⁊ futura p̄noſcerēt. Qd̓ qͥ potuerūt: abeis vates: a nr̄is ꝓph̓e appellati ſuūt.Unde apud impios poſſint quedā futurapreſciri.Cap̄. XVIId
9 3
Ero. 17
Roma. i